Daniëlle wil graag meer contact met haar ouders.  Beeld Getty Images
Daniëlle wil graag meer contact met haar ouders.Beeld Getty Images

PREMIUM

Daniëlle (37): “Ik ben net bevallen, maar mijn ouders komen voorlopig niet vanwege ‘gedoe met de trein’”

Net als haar vriendinnen wil Daniëlle (37) ook graag gezellige moeder-dochter momenten hebben. Maar wat ze ook probeert, haar moeder en vader blijven afstandelijk en ongeïnteresseerd. “Ik blijf hopen dat ons contact ooit beter wordt.”

Laura van der MeerGetty Images

“Ik weet nog dat ik in mijn kindertijd voor het eerst Harry Potter las. Wat hoopte ik toen vurig dat er ook iemand op onze voordeur zou kloppen om me mee uit huis te nemen! Ik heb zo vaak gehuild over het gebrek aan aandacht en interesse die mijn ouders voor mij hadden. Als kind wist ik niet beter, maar ik voelde wel aan dat dit niet normaal was. Niet dat er ruzies waren, maar er was ook geen warmte. Met moeite gingen ze mee naar mijn diploma-uitreiking van de middelbare school, want ze waren die avond eigenlijk al uitgenodigd bij vrienden. ‘Alle ouders zijn er, ik sta voor lul als jullie niet komen’, zei ik verbouwereerd. Gelukkig gingen ze toen overstag.

Dat ik vervolgens ging studeren, vonden ze maar onzin en als ik dat toch ging doen, dan moest ik maar uit huis gaan. Ik heb er inmiddels vrede mee dat ze zo zijn, maar wat is het lange tijd confronterend en pijnlijk voor me geweest. Was ik dan niet leuk of goed genoeg als dochter? Nu ik zelf moeder ben kan ik me helemaal niet voorstellen dat je er niet onvoorwaardelijk voor je kinderen bent: maar dat je ze juist aanmoedigt en steunt en trots op ze bent.

Honderd-en-één smoezen

Lange tijd heb ik me als een modeldochter gedragen. Ik ging naar het gymnasium, studeerde een trimester in New York en ik ben cum laude geslaagd voor mijn master bestuurskunde. Een paar jaar geleden startte ik een eigen bedrijf. Mijn ouders lieten mij mijn gang gaan, al waren ze het nergens mee eens. ‘Wat een stom plan’, zeiden ze over mijn studie. ‘Straks trouw je en krijg je kinderen en dan doe je niks meer met die opleiding.’ Mijn studietijd in het buitenland was eenzaam. Al mijn internationale medestudenten hadden regelmatig contact met hun ouders, die van mij belden me nauwelijks. Toen ik afstudeerde kwamen ze met honderd-en-één smoezen om niet bij mijn uitreiking te zijn. ‘Dan moeten we helemaal naar Tilburg’, klaagden ze.

Ik herinner me ook nog dat ik net mijn eerste baan had en nog niet veel geld had. Onverwachts moest ik een wortelkanaalbehandeling ondergaan voor een bedrag van vijfhonderd euro. Ik had het geld niet en vroeg mijn ouders om het voor te schieten, dan zou ik het een maand later gelijk terugbetalen. ‘Daar beginnen we niet aan’, was hun reactie. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Ik vond het zó onbegrijpelijk. Toch wilde ik niets liever dan goed contact met ze. En ik wilde ook moeder-dochter uitjes hebben zoals mijn vriendinnen dat doen met hun moeders. Het mocht gewoon niet aan mij liggen dat ik geen goede band met mijn moeder had. Zodra ik goed verdiende, nam ik haar verschillende keren mee op citytrip. We gingen naar Rome, Barcelona en naar Londen. Ik betaalde het hotel, de vlucht, alles. Maar het contact met mijn moeder blijft ontzettend oppervlakkig. Wat ik ook probeer, zeg of doe, ik kom niet door die oppervlakkigheid heen.

Weinig eigenwaarde

Op mijn 28ste ging mijn eerste lange relatie uit, waarna ik compleet ben ingestort. Op dat moment ontdekte ik dat mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen zo laag waren. Als mijn ouders mij niet goed behandelen, waarom zou iemand anders dat ooit wel doen, dacht ik. Alle emoties die ik voorheen over mijn ouders had weggemoffeld, kwamen door de breuk met mijn ex naar boven. Ik voelde me boos, verraden maar vooral afgewezen door mijn vader en moeder. Nooit konden ze eens blij voor me zijn, of me steunen. ‘Zou je dat nou wel doen?’, zeiden ze toen ik mijn eigen bedrijf startte. Nu dat heel goed heeft uitgepakt zeggen ze: ‘doe er maar gewoon normaal over, zo’n prestatie is het nou ook weer niet’, waarna mijn vader mij vertelt wat hij allemaal voor elkaar heeft gekregen in zijn leven. Dat maakt me zó boos! Het is toch geen vader-dochter wedstrijd?

Ik ben naar een haptonoom gegaan en dat heeft me echt geholpen. Ik leerde kijken naar de lieve mensen die ik om me heen had verzameld. Mijn vrienden, die als cheerleaders voor me zijn, die wél trots op me zijn. Ik schreef brieven naar mijn ouders die ik nooit verstuurde, maar waarin ik mijn gevoelens kon uiten. Sindsdien heb ik besloten om niet meer naar hun verjaardagen te gaan en ze niet meer op te zoeken met Kerst. Op dat soort bijeenkomsten was ik altijd zo gespannen. Het voelde dan alsof ik op mijn tenen moest lopen om geen ruzie met ze te krijgen. Als ik over mijn werk sprak, was ik een blaaskaak. Als ik er niks over zei, noemden ze mij een autist. En toen ik vrijgezel was, was het ook een probleem ik een tijdlang alleen verscheen. ‘Je moet niet denken dat je de mannen voor het uitkiezen hebt, hoor’, zei mijn vader. Ik merk dat ze anderen omlaaghalen om zichzelf beter te voelen. Zo ben ik niet en zo wil ik ook niet zijn. Het contact verbreken zal ik nooit doen. Maar ze krijgen alleen nog de noodzakelijke dingen van me mee, zoals de geboorte van mijn kinderen. Toen ik ging trouwen, besloot ik ze niet uit te nodigen.

Veel moeten missen

‘Veel plezier’, appte mij moeder mij op de dag van mijn trouwen. Ik voelde me niet eens verdrietig. Dat mijn ouders er niet bij waren, betekende ook dat ik geen gedoe met ze had. Toch zei ik aan het eind van de dag verbaasd tegen mijn man dat ze me na afloop niet eens om wat foto’s hadden gevraagd. Ze zaten er gewoon helemaal niet mee dat ik ze niet had uitgenodigd. Maar ik moet zelf ook toegeven dat het een bevrijding voor me was. Wat wel ontzettend lastig blijft, is om dit uit te leggen aan de buitenwereld. Mijn schoonouders zijn precies het tegenovergestelde: we spreken ze dagelijks en ze komen geregeld langs. Door hen is er een wereld voor mij opengegaan. Zo kan het dus ook, dacht ik.

Ergens had ik gedacht dat de houding van mijn ouders zou veranderen zodra ik moeder zou worden. Dat is niet zo. Ik ben net bevallen van mijn tweede en mijn vader en moeder hebben nu al aangegeven dat ze de eerste tijd niet komen vanwege het gedoe met de trein. Mijn zoontje van drie hebben ze nog maar een paar keer gezien en ze zijn nog maar één keer naar zijn verjaardag toegekomen. Leuke dingen van hun kleinkinderen krijgen ze niet mee, want als ik ze bel, hangen ze het liefst zo snel mogelijk weer op.

Onbeholpen

Toen ik zwanger was had ik het liefste dingen over de zwangerschap willen uitwisselen met mijn moeder. Maar ook toen ik net moeder was, wilde ik weten hoe zij het moederschap heeft ervaren, hoe het voor haar is geweest. Als ik ernaar vraag, komt er niet zoveel uit. Veel weet ze zich ook niet te herinneren. Ik berust er in, omdat ik mij besef dat er geen kwaadwillendheid zit bij mijn ouders, eerder een soort onbeholpenheid. Ze wéten gewoon niet beter.

Als ik ze vraag of ze trots op me zijn, zeggen ze volmondig ja. Daarom blijf ik hopen dat ons contact ooit beter wordt, juist voor mijn kinderen. Het lijkt me mooi dat als ze groter worden, ze wel een band met hun opa en oma krijgen. Maar wat ik vooral wil is dat ik een moeder voor ze ben bij wie ze altijd terecht kunnen, no matter what. Dat ze zich niet dom voelen als ze hulp aan me vragen, dat ze me weten te vinden als er nood aan de man is en dat ze zich vrij voelen om te zijn wie ze willen zijn. Dat heb ik zelf namelijk op alle vlakken moeten missen.”

De naam Daniëlle is om privacyredenen gefingeerd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden