PREMIUM

De ex van Sumi (47) werd vermoord: “Ik voelde me een nepweduwe”

Vermoord Beeld Privébeeld Sumi
VermoordBeeld Privébeeld Sumi

Toen de man van Sumi (47) uit de kast kwam, had ze tijd nodig om dat te verwerken. Toen er eindelijk weer een mooie vriendschap tussen de twee opbloeide, werd Fred (toen 38) vermoord door zijn nieuwe partner.

Eva BredaPrivébeeld Sumi

“Ik schiet rechtop in bed. Mijn vriend naast me schrikt wakker van mijn beweging. ‘Ik heb over Fred gedroomd’, zeg ik, badend in het zweet. ‘Ik droomde dat hij dood was.’ Mijn vriend kijkt me met grote ogen aan. ‘Ik ook.’

Van de aardbodem verdwenen

De avond ervoor, een maartavond in 2014, was mijn ex Fred onbereikbaar. Hij zou naar familie gaan. Maar ’s avonds laat zag ik een oproep van zijn zus op Facebook: ‘Weet iemand waar mijn broer is? Hij is niet bij onze moeder komen opdagen.’ Ik was 20 jaar samen met Fred. Ik weet dat hij iemand is die zich aan afspraken houdt en nooit zomaar van de aardbodem verdwijnt. Ik nam het heft in eigen hand en stuurde Fred een berichtje. ‘Waar ben je in hemelsnaam? Als je niet reageert, schakelen we de politie in.’ ‘Ik ben op een feest in België’, antwoordde hij. Ik probeerde het te geloven en mijn vervelende onderbuikgevoel weg te wuiven. Maar alles in me schreeuwde dat er iets ergs aan de hand was.

Bij de keel gegrepen

De weken ervoor gedroeg Fred zich al vreemd. Ik maakte mijn eerste reis naar mijn geboorteland Indonesië. Fred wist dat deze reis belangrijk voor me was, maar hij reageerde wekenlang niet op mijn berichten. Bij terugkomst gingen we direct skypen. Ik trof een man aan, bij wie het leven uit zijn ogen was verdwenen. Met horten en stoten vertelde hij me dat zijn vriend hem enkele weken eerder in een jaloerse bui bij de keel had gegrepen en met een mes had bedreigd. De striemen stonden in zijn huid. Ik schrok me wezenloos. Ik kende zijn vriend George. Een grote Jamaicaan die sinds een paar jaar in Nederland woonde. Een vriendelijke reus, noemde ik hem. Ik smeekte Fred om het uit te maken, maar hij wilde George nog een kans geven. Ik deed niets. Je kunt iemand niet tegen zijn zin weghalen. Had ik dat maar wel gedaan. Een dag later was Fred er niet meer.

Plotseling uit de kast

Ik had altijd het gevoel dat ik Fred moest beschermen. Ik ontmoette hem toen ik met een groep vrienden van vrienden ging waterskiën. Ik herinner me nog hoe Fred kwam aanlopen: in een knalroze fietslegging. Hij was altijd lekker opvallend en heel sociaal, vrolijk en open. Ik was daarentegen een muurbloempje en hield niet van feesten, grote groepen mensen, reizen. Fred trok me van mijn muur af en liet me bloeien. Ik viel als een blok voor hem. Maar binnen de veilige muren van onze relatie was hij anders. Zwaarmoedig. ‘Ik ga mezelf ophangen’, zei hij wel eens als we ruzie hadden. Misschien was dat de reden dat ik me soms meer Freds moeder dan zijn vriendin en later zijn vrouw voelde. Hij had iets depressief in zich, iets duisters. Al kon ik dat pas plaatsen toen hij plotseling uit de kast kwam.

Hij bleef mijn grote liefde

We hadden gelukkig geen kinderen samen die onze scheiding moesten meemaken, maar wel waren we 12,5 jaar getrouwd. In eerste instantie was ik vooral boos. Was onze liefde een leugen geweest? Langzaam maar zeker sleet mijn woede en kreeg ik ook medelijden met Fred. Hij had nooit zichzelf kunnen zijn. Voorzichtig contact groeide uit tot een diepe vriendschap. Homo of niet, Fred bleef mijn grote liefde. Ik maakte me in die periode ook wel eens zorgen om hem. Hij had twintig jaar van zijn leven in te halen. Hij versleet veel mannen en ging los op feesten. Een paar maanden voor zijn dood zei ik nog tegen een vriendin: ‘Als hij zo doorgaat, weet ik niet of hij dit jaar wel gaat halen.’

Vermoord door zijn vriend

Dat berichtje op die avond dat Fred verdween, was direct verdacht. Zo kortaf, zo kil. Het kon Fred niet zijn. Een dag later, enkele uren na mijn droom, werd ik gebeld door de verhuurster van Freds woning. Ik kende haar, maar vind het tot op de dag van vandaag vreemd dat ze mij belde. Ze was vast in paniek en moest kwijt wat haar ter ore was gekomen: er waren twee mannen aangetroffen in Freds huis. Een slapende man in bed en naast hem een kleine man. Levenloos. Niet veel later kreeg ik een bevestigend telefoontje van Freds familie: ‘Fred is dood. Vermoord. Gewurgd door zijn vriend.’ De striemen van het voorwerp stonden nog in zijn hals.

Ik heb geschreeuwd, getrild en gestampt. Mijn vriend moest me heel stevig vastpakken om me tot rust te brengen. Ik stond niet voor mezelf in en kon alleen maar huilen. Dagenlang. Maandenlang. Ik lag alleen maar in bed en voelde me zo eenzaam. Mijn beste vriend was weg, maar daarbij kwam bijna niemand me opzoeken. Mijn verdriet was zo groot, ik denk dat veel vrienden het niet aankonden. Hoe reageer je op iemand wiens ex-man is vermoord? Moord is te groot, te absurd.

De moordenaar loog in de rechtszaal

Ik had George door elkaar willen rammelen om te horen waarom hij Fred vermoordde. Maar tijdens de rechtszaak moest ik aanhoren hoe hij enkel leugens ophing. Volgens George had Fred hem aangevallen en verdedigde hij zichzelf. Ik wist dat het niet waar was. In mijn relatie met Fred heb ik echt wel eens de randjes opgezocht. Ik wilde hem boos maken, hij bleef altijd zo kalm. Dat vond ik wel eens irritant. Maar nooit schoot Fred uit zijn slof. Hij was de liefde zelve. Hoe kon George hem zo verraden? Ik geloof nu dat de moord geen voorbedachte rade was, maar toch voelde het alsof George ook mij had verraden. Ik kende hem, was in zijn huis geweest, had met hem en Fred vaak avonden gezellig zitten eten. Was dat allemaal nep geweest?

Ik heb het nooit kunnen vragen, want tijdens de rechtszaak had ik geen recht van spreken. Om me toch iets te laten zeggen, las zijn zus een gedicht op dat ik schreef: Zonder Fred. Een gedicht vol dingen die ik mis nu hij weg is: zijn lekkere eten, zijn smaak voor mooie dingen, zijn knuffels. Tijdens het gedicht slikte George moeizaam. Ik wilde dat hij zou voelen wat hij ons had afgenomen.

Eindelijk los van mijn verdriet

Ik voelde me een nepweduwe. Wie was ik, als ex, om te rouwen? Het rouwproces duurde daardoor jaren. Dat maakte mijn vorige partner ongeduldig en jaloers. Onze relatie liep stuk. Nu, zeven jaar verder, heb ik dankzij therapie het verdriet en daarmee ook de herinnering aan Fred kunnen toelaten in mijn leven. Ik kreeg oude schoenen van hem. Ik doopte ze om tot Freds stoute schoenen. Steeds als ik een beslissing in mijn leven moest nemen, keek ik ernaar en vroeg ik me af wat ik zou doen als ik in Freds schoenen stond. Daardoor besloot ik eindelijk die soloreis te maken die al jaren op mijn bucketlist stond. Een half jaar lang reisde ik door Azië en Australië. Ik rouwde, leerde mensen kennen die mijn hart deden smelten en eindelijk lachte ik weer. Vaak en hard. Langzaam werd ik losgetrild van mijn verdriet.

Op vrije voeten

George kreeg zeven jaar gevangenisstraf, wat betekent dat hij inmiddels weer op vrije voeten is. Zijn straf was veel te laag. Ik probeer daar niet te veel over na te denken. Je bent machteloos, dit is nou eenmaal het Nederlandse rechtssysteem. Wat me wel raakt is dat hij het land uit is gezet en nu ergens in Europa is. Hij kreeg geen TBS, geen psychische hulp, niets. Omdat hij geen Nederlands paspoort heeft, wil de staat geen geld in hem steken. Onmenselijk. Je wil toch niet dat zoiets weer iemand overkomt?

Ik heb hem zijn daad vergeven

Hoe gek het ook klinkt, ik kreeg door de jaren heen ook medelijden met George. Ik heb veel kunnen nadenken over de moord en heb geprobeerd antwoorden te vinden. Ik herinnerde me dat Fred al een tijdje rondliep met het idee om het uit te maken. George kon af en toe best jaloers zijn, als Fred op feestjes was, bijvoorbeeld. Ik denk dat hij verlatingsangst had. Dat Fred vertelde dat hij bij hem weg wilde en dat George in paniek is geraakt. Hij kwam uit Jamaica, was zijn land uit gevlucht wegens homohaat, en verstoten door zijn familie. Ik denk dat hij snakte naar liefde en dat hij het letterlijk heeft vastgegrepen toen het uit zijn handen glipte. Het is gek hoe dun de scheidslijn tussen liefde en haat is. Voor sommigen is het moeilijk om te begrijpen en ik heb dit lang niet verteld aan de familie van Fred, maar door dat inzicht is het me gelukt om George te vergeven. Iemand vermoorden zal ik nooit goedpraten. Maar hij was niet alleen dader. Ook slachtoffer.

Een nieuwe liefde

Ik dacht niet dat het nog kon, maar een paar jaar geleden heb ik de liefde weer gevonden. Zijn innerlijk doet me zo aan Fred denken, dat ik hun namen wel eens door elkaar haal. Maar dat vindt hij helemaal niet erg. Welke naam ik ook gebruik, ik zeg het vol liefde en dat weet hij. Hij is dan ook niet jaloers dat ik nog altijd om Fred rouw, dat er een foto van hem in huis staat en dat ik hem jaarlijks herdenk. ‘Laten we de volgende keer rond Freds overlijden met vakantie gaan’, stelde hij laatst voor. ‘Dan kun je mooie herinneringen maken en nemen we Fred in gedachten met ons mee.’ Wauw, denk ik dan. Wat ben ik gezegend. Ik heb twee grote liefdes in mijn leven.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden