PREMIUM

De man van Elke (48) leidde een dubbelleven: “Terwijl ik onze relatie probeerde te redden, had hij al acht jaar een minnares”

null Beeld Bart Brussee
Beeld Bart Brussee

Het schrijven van Ik nog wel van jou was voor Elke Geurts (48) een poging om haar huwelijk te redden. Wat ze níet wist, was dat haar man al jaren een ander had. “Met de kennis van nu was het een ander boek geworden.”

Joan MakenbachBart Brussee

“In het kaartenbakje van de talkshows val ik in de categorie ‘treurende, verlaten echtgenote’. Een vrouw die probeert een huwelijk te redden dat allang verloren is, met eeuwig liefdesverdriet. Dit komt door mijn columns in Trouw, die leidden tot mijn boek Ik nog wel van jou in 2017. Hierin vertel ik over het uiteenvallen van mijn gezin. Toen ik het schreef, zat ik midden in de scheiding. Ik wilde de rauwheid van een breuk weergeven. Het werd een schrijnend verhaal van een vrouw die vurig hoopt op een verzoening en al schrijvend probeert de liefde weer te laten opvlammen bij haar twijfelende man. Ze waren immers zo’n leuk stel, met twee mooie kinderen, al vierentwintig jaar samen. Ik schreef over een leven dat er perfect uitzag, maar niet klopte. Ogenschijnlijk vormden mijn ex en ik het ideale gezin in een eengezinswoning in een buitenwijk van Amsterdam. Waar was het verkeerd gegaan? “Lezers herkenden zich in mijn verdriet en ontreddering, ze zagen mij als een reddingsboei in hun eigen scheidingsverhaal. Het verdriet vormgeven was voor mij een manier om ermee om te gaan. Maar al een jaar na het verschijnen van het boek herkende ik me niet meer in het beeld dat ik had geschetst. Toen ik was verhuisd, ontdekte ik dat ik het heel goed zelf kon rooien. Beter. Dat ik een harmonieus gezin van drie kon vormen, samen met mijn dochters. Dat ik weer gelukkig kon zijn in de liefde.”

null Beeld

Minnares

“Het verhaal dat ik in eerste instantie had geschreven bleek bovendien anders in elkaar te steken dan ik ooit had kunnen denken. Mijn ex bleek al minstens acht jaar een ander te hebben. Dat hoorde ik pas nadat het boek al geruime tijd in de winkel lag. Dus al die tijd dat ik aan hem trok, moeite deed om hem weer voor me te winnen, hield hij er een minnares op na. Had ik dat eerder geweten, dan was het boek er in deze hoedanigheid nooit gekomen. Wat ik schreef was min of meer een laatste redmiddel om hem ervan te overtuigen dat we voor elkaar bestemd waren. Met de kennis van nu had ik een ander boek geschreven. Met terugwerkende kracht voelt het pathetisch dat ik zo achter hem aanliep, al heeft het me wel een bestseller opgeleverd.”

Onder het tapijt

“Eigenlijk wilde ik mijn ex niet eens noemen in mijn nieuwe boek. Genoeg over mijn scheiding, ik was eroverheen. Het vervolg zou gaan over mijn persoonlijke groei, hoe ik verrees uit de as, mezelf losweekte van oude patronen zoals mijn please-gedrag, een typische vrouwenkwaal. In mijn huwelijk paste ik me altijd aan, ik schikte me naar zijn wensen. Zodra hij twijfelde in de periode voor onze scheiding, nam ik hem weer terug. Alles wat pijn deed, veegde ik onder het tapijt. Zelfs nadat ik zijn verraad had ontdekt, bleef ik mezelf wegcijferen.
Het gebeurde een halfjaar nadat mijn boek was uitgekomen. Na afloop van een lezing stelde een onbekende zich aan me voor als de man van de minnares van mijn man. Kennelijk was hij al jaren op de hoogte van de affaire tussen mijn echtgenoot en zijn vrouw. Later kwam ik er tijdens een docentenvergadering achter dat deze vrouw al twee jaar op de schrijfopleiding zat waar ik lesgeef. Ze zag me elke week op school. Ik wist toen niet eens dat zij bestond.
Ik heb mijn ex niet meteen geconfronteerd na die ontmoeting. Ik vond het eigenlijk zielig dat zijn verraad was uitgekomen, het was onwelgevallige informatie. Toen ik het vertelde, bekende hij de jarenlange affaire, maar gaf verder geen antwoord op mijn vragen. Tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe het is gebeurd en wanneer. Telkens als ik erover begon, kreeg ik te horen dat het leven doorging. Hij had gelijk, vond ik. We hadden gelukkig geen vechtscheiding, geen ruzie, wel zo prettig voor de kinderen. Als ik problemen maakte, was dat voor niemand leuk. Ik wilde het ook het liefst vergeten, het zien als iets wat volgens hem ‘gewoon was gebeurd’. En dóór. Ik had immers ook een nieuwe liefde, was happy. Maar op de gekste momenten popte ‘die ander’ op, als een zeurderige pijn, een schaduw die meeliep in mijn leven. Ik wilde erboven staan, maar dat wat je onder het tapijt schuift, gaat niet weg. Het wordt juist zichtbaarder. Ik kon het er niet meer níet over hebben. Dat verhaal was nu ook onderdeel van mijn geschiedenis.”

null Beeld

Nieuwe liefde

“Het nare is dat je hele verleden verandert als je zoiets ontdekt. De foto’s in het fotoalbum kloppen niet meer. De herinneringen aan de laatste acht jaar van ons huwelijk zijn besmeurd. Bij elke gebeurtenis speelde deze vrouw op de achtergrond mee. Ik heb mijn ex destijds wel honderd keer gevraagd of er een ander was. Hij ontkende, iedere keer weer en hij zweeg in alle toonaarden over zijn dubbelleven. Na mijn scheiding vond ik het ingewikkeld om een nieuwe liefde toe te laten. Ik was niet op zoek, maar Martijn kwam een jaar later op mijn pad. Hij heeft me een paar keer uitgenodigd in zijn radioprogramma. Toen ook hij ging scheiden, kregen we een relatie. Hij is het tegenovergestelde van mijn ex. Martijn ziet me, heeft aandacht en is geïnteresseerd. Ik durf al mijn kanten aan hem te laten zien, ook lelijke trekjes. We beleven ieder ons eigen proces, we hebben allebei ons eigen gebroken gezin, maar we praten over alles. Sinds wij een relatie hebben, ben ik enorm veranderd. Als ik íets heb geleerd van mijn ex, is het dat je de ander nooit kunt veranderen. Ik ben gaan inzien hoe weinig verbinding er was met hem, hoe we langs elkaar heen leefden. Daardoor werd een situatie gecreëerd waarin gevoelens voor een ander konden ontstaan.”

Relatietherapie

“In een nieuwe relatie wilde ik per se wel die verbinding aangaan, daarom praten Martijn en ik heel veel met elkaar. Wat ons vooral heeft geholpen is relatietherapie. Het klinkt gek om in therapie te gaan als je midden in je ‘wittebroodsweken’ zit, maar ik kan het iedereen aanraden. Een nieuwe relatie is gewoon keihard werken. Op alle fronten ontdek je wonden die in je vorige relatie niet zijn geheeld. Mijn ex en ik waren vierentwintig jaar samen, maar blijkbaar kende ik hem niet. Of niet goed genoeg. Mijn nieuwe liefde probeer ik juist heel goed te leren kennen. Ik wil alles van hem weten, geen onderwerp is te gek. Alles wat botst, los ik op. Of we praten over dat waarin we verschillen. Zo houd ik van wat afstand, terwijl Martijn heel close is. Het is fijn om dat van tevoren van elkaar te weten. Cynisch of wantrouwend ben ik niet geworden. Ik ben niet bang dat het me een tweede keer gebeurt en ik heb nooit de behoefte om Martijns telefoon te controleren of zijn gangen na te gaan. We spreken elkaar elke dag, er is een groot vertrouwen. Als ik hem vraag waaraan hij denkt, maakt hij me met liefde deelgenoot van zijn gevoelens en gedachten. We hebben een latrelatie, maar leven in dezelfde wereld.”

null Beeld

Uit de schaduw

“Tijdens mijn huwelijk liet ik me het leven welgevallen. Mijn ex was geen nare man, maar hij was tien jaar ouder en ik dacht dat ik niet zonder hem kon. Achteraf gezien wilde ik puur het gezinsplaatje in stand houden. Ik wilde mijn dochters geen verdriet doen en voor hen bij elkaar blijven, net zoals mijn ouders dat deden. Gelukkig of niet, dat was niet belangrijk. Ik vond het leven saai maar meende dat het zo hoorde te kabbelen. Het leven was gewoon niet boeiend. Had mijn ex niet aan de bel getrokken, dan had ik nog steeds in zijn schaduw gestaan. Mensen veranderen alleen als er een crisis plaatsvindt. Nu past die plek me niet meer. Ik ben uitgegroeid, zelf iemand geworden. Ik vond die boodschap belangrijk om mee te geven in mijn nieuwe boek, maar ook aan mijn dochters. Om te voorkomen dat zij zich aan mij spiegelen en dezelfde fouten maken, mogen ze nu zien dat hun moeder is opgekrabbeld en weer geniet van het leven.”

null Beeld

PS

Elke Geurts (1973) is schrijver en docent. Ze publiceerde drie verhalenbundels en de romans De weg naar zee (2013) en Ik nog wel van jou (2017). Haar nieuwe roman Wie is die vrouw? (€22,99, Lebowski Publishers) ligt nu in de winkel.

Styling: Ronald Huisinga. | Haar en make-up: Wilma Scholte. | Productie: Marije Ribbers. | M.M.V.: Selected Femme (pak), H&M (top), Nolten (schoenen)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden