Lilians man is heel zuinig Beeld Getty Images/iStockphoto
Lilians man is heel zuinigBeeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

De man van Lilian (38) is héél zuinig: “Mijn verjaardagscadeau was een kortingsbon”

Lilian (38) is financieel afhankelijk van haar man Eric (37), die steeds zuiniger wordt. Inmiddels is hij op het gierige af: “Wat ooit ons geld was, is nu zíjn geld geworden.”

Ella VermeulenGetty Images/iStockphoto

“Als we boodschappen gaan doen, wil Eric per se buiten de parkeerzone parkeren omdat hij geen geld aan straatstenen wil uitgeven. Het betekent dat we soms wel twintig minuten met zware tassen lopen te zeulen. We hebben al jaren niet meer samen op een terras gezeten, want voor de prijs van een kop koffie kun je thuis een heel pak drinken. Hij wil niet naar de bioscoop, want we hebben al Netflix. En thuis moppert hij als ik de kaarsen aansteek, want daar heb je maar een paar uur plezier van en bovendien wordt zo het plafond vies en dan moet er weer gewit worden.

Zuinig van huis uit

Dat krenterige heeft hij van huis uit. Bij zijn ouders staat de thermostaat zomer en winter op zeventien graden en ze zitten nog altijd op het massief eiken dat ze een halve eeuw geleden kochten toen ze trouwden. Toch vond Eric het eerder nooit een probleem om eens iets nieuws te kopen voor ons huis. Pas sinds ik een stuk minder verdien, is hij zo op de centen.

Toen we trouwden, werkten we allebei fulltime en brachten we ongeveer evenveel in. Grote aankopen, zoals het huis, een goede televisie en de caravan, hebben we altijd samen gedaan. Toen onze dochter werd geboren, ben ik minder gaan werken en toen onze zoon een problematische start had, ben ik zo goed als gestopt. Er moest iemand thuis zijn voor de kinderen en Eric vond het ook fijn dat alles thuis liep als een trein.

Inmiddels heb ik alleen een klein urencontract in het onderwijs, waaraan ik per week netto ruim zestig euro overhoud. Het is mijn eer te na om dat bedrag voor mezelf te houden, omdat hij zijn salaris ook op de gezamenlijke rekening laat storten. Eric is natuurlijk kostwinner. Maar hij verdient goed, zijn baan staat niet op de tocht, we sparen, ook voor de kinderen en we doen geen gekke dingen. We hebben gewoon genoeg geld. Niet voor een gouden BMW, maar wel om gewoon een parkeerkaartje te kunnen kopen, naar de film te gaan of voor een pot latex.

Gênante momenten

Toen hij opzichtig supermarktfolders op tafel legde en zei dat de boontjes verderop - op een halfuur fietsen! - drie cent goedkoper waren, kregen we onze eerste echte grote ruzie over geld. Ik riep dat hij me het gevoel gaf dat ik met geld smeet door de boodschappen in één supermarkt te doen. Toen begon hij ineens over een shirt dat ik op de markt voor mezelf had gekocht, ‘terwijl je toch nog zat shirts hebt’.

Erg gênant was een familie-etentje ter ere van de vijfenzestigste verjaardag van mijn vader. Terwijl we van tevoren hadden afgesproken dat wij als kinderen zouden betalen, wilde mijn krent toch per persoon afrekenen, omdat mijn broer wijn had gedronken en hijzelf niet. Eric is er stiekem trots op dat hij zich met een mesje scheert tot het roest. Mijn verjaardagscadeau - en de reden van onze meest recente ruzie - was een kortingsbon die hij op zijn werk had gekregen, van een kantoorboekhandel.

Praten over geld wordt er bij ons niet gemakkelijker op. Hij bekijkt zuchtend kassabonnen en maakt in gezelschap grapjes als: ‘Ik verdien het, zíj geeft het uit’. Alsof ik de hele dag online shoppend op de bank zit, in plaats van ons huishouden gaande te houden. Wat ooit ons geld was, is nu zíjn geld geworden. En het gaat natuurlijk niet alleen over geld, het gaat ook over macht. Het liefst zou hij me huishoudgeld geven en me daarop controleren. En hij wil dat we alles hergebruiken en dragen tot het zo’n beetje uit elkaar valt. De situatie schept ongelijkheid in onze relatie, nog even afgezien van het feit dat ik het walgelijk vind om flosdraad te hergebruiken.

Gelijkwaardigheid en respect

Ik heb hier zo genoeg van dat ik overweeg om weer meer te gaan werken, ook al gaat het verdiende geld linea recta naar de kinderopvang en zal het aan het thuisfront een stuk onrustiger worden. Daar baal ik van, maar ik baal nog meer van een vent die niet ziet dat wat ik gratis en voor niets doe óók werk is. Het gaat me niet om geld voor mezelf, maar om gelijkwaardigheid en het vertrouwen dat wat ik uitgeef niet krankzinnig is. En om respect. Ik verdien beter dan te worden behandeld als een klein kind omdat ik een T-shirt van acht euro heb gekocht.”

De namen zijn om privacy-redenen veranderd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden