Op het nippertje: “Ik zag mijn man nog naar een boomstam grijpen, maar hij miste” Beeld Petronellanitta
Op het nippertje: “Ik zag mijn man nog naar een boomstam grijpen, maar hij miste”Beeld Petronellanitta

PREMIUMDIML

De man van Thea (56) viel van een klif: “Ik zag hem nog naar een boomstam grijpen, maar hij miste”

De man van Thea Peeters (56) viel deze zomer tijdens een wandeling in Wales meer dan tien meter naar beneden van een klif.

KRISTA IZELAARPetronellanitta

“John en ik zijn geoefende wandelaars. Begin augustus gingen we met ons oudste kind Hex en onze twee honden naar Engeland om er te wandelen in de bergen van Zuid-Wales. We hadden al behoorlijk wat kilometers in de benen toen we die laatste vakantiedag aan de bekende Four Falls Trail begonnen, een prachtige route langs watervallen. We waren nog niet zo lang onderweg en liepen over een smal pad met naast ons een klif. Plotseling zag ik John struikelen over een boomwortel, hij viel met zijn achterste richting de afgrond. Ik zag hem nog naar een boomstam grijpen, maar hij miste. Daarna hoorde ik alleen het geluid van schuiven en een klap in de diepte. Gillen was het enige wat ik kon, keihard gillen.”

Val van klif

“Van alle kanten kwamen er mensen aangerend. Iemand belde 112, een ander hielp mij naar beneden. Ik trilde op mijn benen. Hij is dood, dat was het enige wat ik kon denken. Het leek me onmogelijk dat John deze val overleefd kon hebben. Ik stond direct in de overlevingsstand, mijn gevoel schakelde ik uit om niet figuurlijk met hem mee te gaan die afgrond in. Ik zag John beneden in het water liggen naast een grote rots. Er stond al een groepje mensen om hem heen, zij waren daar op dat moment toevallig bezig met canyoning, waarbij je de loop van een rivier door een kloof volgt. Hex en ik werden met de honden op afstand gehouden, ik mocht niet bij John. Iemand kwam wel vertellen dat hij leefde en bij bewustzijn was. Dat stelde me maar enigszins gerust. Hoe zou hij hier uitkomen? Wonder boven wonder waren er een paar medisch geschoolde mensen bij John, onder wie een traumachirurg uit Maastricht en een Engelse verpleegster die Johns hoofd boven water hield. Het leek wel alsof ze daar beneden klaar hadden gestaan om hem te helpen, zo bijzonder. Het duurde ongeveer anderhalf uur voor de helikopter kwam, de langste anderhalf uur uit mijn leven. Op een brancard aan een lang touw werd John omhoog gehesen. Ik werd in een politiewagen met zwaailichten naar het ziekenhuis gebracht, biddend dat hij niet zou sterven. Op de Eerste Hulp zag ik John weer, ze hadden hem kunstmatig in slaap gebracht. In de uren daarna bleek dat hij hersenbloedingen had opgelopen, verschillende botbreuken had en een verbrijzeld bekken. Uiteindelijk heeft hij drie weken in het ziekenhuis in Cardiff gelegen. Hij kon en kan zich niets herinneren van zijn val. Nadat hij van de intensive care kwam, wilde ik zo snel mogelijk met hem naar huis, naar onze vertrouwde omgeving. Het ziekenhuis in Cardiff was verschrikkelijk en ik bivakkeerde met Hex, mijn zus en mijn jongste zoon met diens vriend en vriendin, die waren overgekomen uit Nederland, in een armzalig appartement in een slechte wijk. We zijn erg in de steek gelaten door SOS International, een organisatie die normaal gesproken vervoer naar Nederland regelt. Ik ben daar nog altijd boos over. Ik mocht één uur per dag bij John zijn, de rest van de tijd was ik bezig met bellen-bellen-bellen. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Dat deel was voor mij misschien nog traumatischer dan het ongeluk zelf. Uiteindelijk heb ik via de traumachirurg die John in het ravijn had geholpen een ziekenhuiskamer kunnen regelen en een ambulance die hem naar het ziekenhuis in Maastricht bracht. Ik ben deze man zo dankbaar, eigenlijk heeft hij ons twee keer gered.”

In therapie

“Het gaat nu redelijk met John, maar hij is er nog lang niet. Hij krijgt nog een operatie en zal maanden moeten revalideren. Zitten kan hij niet, lopen met krukken, staan en liggen gaan wel goed. Ik maak me vooral zorgen over zijn mentale toestand, zal hij restschade overhouden aan zijn hersenbloedingen? Zelf ben ik ook niet de oude. Het lijkt wel alsof ik blijf hangen in die overlevingsstand, ik vind het heel moeilijk om gevoelens toe te laten en voel me machteloos. Om alles te verwerken gaan John en ik hiervoor in therapie. Aangezien we allebei zzp’er zijn, staan we nu voor een nieuwe uitdaging. Ik ben erg geschrokken van de realiteit dat je als zzp’er helemaal niks hebt als er iets gebeurt, daardoor hebben we nauwelijks inkomsten. Een lieve vriendin heeft een crowdfundingsactie opgezet waardoor we voorlopig iets minder geldzorgen hebben. Heel veel mensen hebben gedoneerd, hartverwarmend. Als alles achter de rug is, wil ik met John een deel van de tocht naar Santiago de Compostela wandelen. Hopelijk kunnen we deze ellendige tijd dan achter ons laten.”

Thea en John financieel steunen? Ga naar whydonate.nl en zoek op ‘John Peeters’.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden