Fariha Easar Afghanistan Beeld Fariha Easar
Fariha Easar AfghanistanBeeld Fariha Easar

Fariha (35) riskeert haar leven door in Kabul tegen de Taliban te demonstreren: “Ik heb niks meer te verliezen”

Beelden van Afghaanse vrouwen die op de straten van Kabul demonstreren tegen de Taliban, vliegen de wereld over. Fariha Easar (35) is een van hen. Een van de activisten die zich er heel bewust van is dat ze daardoor op elk moment ontvoerd of doodgeschoten kan worden. En toch. “We zijn zo in de steek gelaten, dat we nu bereid zijn ons leven op het spel te zetten.”

Interview

“Als ik de deur uitga om te protesteren, ben ik me ervan bewust dat dat mijn laatste dag kan zijn. Daar bereid ik me mentaal op voor. Er kan van alles gebeuren; ik kan ter plekke ontvoerd of vermoord worden, er kan op me geschoten worden... Dus ja, ik ben bang als ik de straten opga, maar dat weerhoudt me er niet van om mijn stem te laten horen.

Niks meer te verliezen

Ik ben namelijk klaar met wat er in het land gebeurt. Ik ben het zat wat de wereld en onze zogenaamde leiders ons hebben aangedaan. We zijn genegeerd, zo in de steek gelaten dat we nu bereid zijn ons leven op het spel te zetten voor onze waarden. Daarom ben ik samen met collega’s en vrienden gaan demonstreren in de straten van Kabul. Ik heb niks meer te verliezen. Maar als wij doodgaan, wie staat er dan op tegen deze barbaarse groep? Daarom zoeken we tussen de demonstraties door een veilige plek op. De afgelopen weken wisselde ik om de twee dagen van adres. En momenteel is het voor mij zo onveilig om te demonstreren, dat ik voorlopig ondergedoken blijf.

“Ik kan ter plekke ontvoerd of vermoord worden. Dus ja, ik ben bang, maar dat weerhoudt me er niet van om mijn stem te laten horen.”

Familie in gevaar

Ik ben opgegroeid in een familie van activisten, schrijvers en rechters. Ook zij spreken zich uit tegen de Taliban. Het is voor mijn vader en moeder, vijf zussen en broer daarom nu extra onveilig om samen onder één dak te leven. We houden telefonisch contact, gelukkig is het internet gewoon nog in de lucht. Maar we zijn momenteel allemaal ergens anders. Natuurlijk hopen we elkaar weer te kunnen zien, samen te zijn, elkaar troost te bieden. Maar nu kan dat gewoon niet.

Vechten voor Afghanistan

Ik kan geen minuut mijn telefoon wegleggen. Naast dat ik wil weten hoe het gaat met familie, vrienden en collega’s, geef ik interviews aan internationale media en organiseer ik op afstand demonstraties. Zo probeer ik te zorgen voor een moment waarop er tegelijkertijd in Kabul en andere provincies in Afghanistan protesten zijn. Ik focus nu elke dag op hoe we nog kunnen vechten tegen deze terroristische groep en hoe we de wereld duidelijk kunnen maken dat ze de Taliban niet mogen erkennen als regering. Het is een cruciale tijd voor ons om de wereld en hun leiders tenminste te overtuigen om óns te steunen, naar óns te luisteren.

Het artikel gaat verder onder de social media-posts.

Taliban 2.0

De Taliban proberen een bepaald beeld van zichzelf neer te zetten tegenover de wereld, een zogenaamde andere versie, maar wij weten wie ze zijn. Dat hebben ze in het verleden al bewezen. Taliban is Taliban, geweld en moord definieert ze. Ze zullen nooit veranderen. Dat ze dat nu beweren is een leugen tegen de wereld en tegen het volk van Afghanistan. De Taliban spreken zichzelf compleet tegen, hun woorden en acties staan lijnrecht tegenover elkaar. Ze martelen demonstranten en journalisten. En we weten bijvoorbeeld dat ze ook nu weer huisbezoeken doen en mensen meenemen. We weten niet waar die mensen gebleven zijn, of ze vermoord zijn of nog leven.

“Ook al weet ik dat ik mijn familie ermee in gevaar breng, ik kan niet stil blijven.”

Kiezen tussen twee kwaden

Mijn ouders zijn bezorgd. Hoewel mijn vader en moeder ook tegen de Taliban zijn, drukken ze mij en mijn zussen elke dag op het hart om ons gedeisd te houden. Maar dat vind ik moeilijk. Het is kiezen tussen twee kwaden. Door me uit te spreken tegen de Taliban en te demonstreren, breng ik niet alleen mezelf, maar ook mijn familie in gevaar. Maar ik kan niet stoppen. Als wij stil blijven, is mijn grootste angst dat men accepteert dat de Taliban de macht over ons krijgt. Als dat gebeurt, moeten we elke dag vrezen voor ons leven en hebben we geen kans meer om te vechten voor ons recht. Dit is zo’n cruciale tijd voor ons. Dus ook al breng ik er mijn familie mee in gevaar, ik kán niet stil blijven.

Niemand vertrouwen

Ik zit nu op een veilige plek, maar het is heel moeilijk om die te vinden. Je kunt eigenlijk niemand vertrouwen. Je moet oppassen met wat je zegt, zelfs bij familieleden of vrienden. Iemand kan zomaar bepaalde connecties hebben en je verraden. En de Taliban kennen geen genade. Natuurlijk boezemt me dat angst in. Misschien komen ze straks met een lijst waarop mijn zussen, ouders, vrienden of collega’s staan en zoeken ze hen op, martelen en of vermoorden ze hen zelfs.

Niet wíllen vluchten

Vrienden en collega’s uit het buitenland zoeken voor mij een manier om het land te ontvluchten en ik waardeer die bezorgdheid. Maar ik maak me dus niet alleen zorgen om mijn eigen veiligheid, maar ook die van mijn familie. Als ik beslis om vandaag of morgen het land te verlaten, wat gebeurt er dan met hen en al die andere mensen die vastzitten in de Afghaanse provincies? Ik maak me meer zorgen om hen dan om mezelf. Niks ten nadele van de mensen die wel gevlucht zijn, want iedereen heeft het recht om zichzelf in veiligheid te brengen, maar ik zou het zo egoïstisch van mezelf vinden.

“Niks ten nadele van wie het wel doet, maar ik zou vluchten zo egoïstisch van mezelf vinden.”

Humanitaire crisis

Ik durf momenteel niet echt te dromen. Ik voel me zo verloren en machteloos. Ik ben puur aan het overleven en weet niet of ik morgen nog leef. Omdat de banken gesloten zijn en dus geen salarissen overmaken, moeten we het doen met het geld dat we op zak hebben. Regeringskantoren zijn onbemand, er is een tekort aan eten en drinken. Ik ga kapot aan de humanitaire crisis die hier gaande is. De crisis die voor een groot deel is veroorzaakt door de slechte regering die we hadden, de onverantwoordelijke leiders die ons in de steek lieten. Maar de hele wereld koos een verkeerde strategie, vooral de Verenigde Staten en de Europese Unie, die betrokken zijn bij het vredesproces. Achter gesloten deuren werden overeenkomsten getekend zonder tussenkomst van vrouwen, zonder gesprekken met de mensen van Afghanistan, het volk, dat weet wat er echt in de samenleving speelt. Wij betalen de prijs voor hun verkeerde beslissingen.

Hoop

Ik hoop dat wereldwijd de mensen, het volk, hun leiders dwingt om over Afghanistan te blijven praten. Alle hulp is eigenlijk al te laat, maar er kan erger worden voorkomen. Zo moet de Taliban dus niet worden erkend als regering, omdat dat terrorisme zou normaliseren. Mijn hoop is dat de stem van vrouwen in het vredesproces wordt gehoord. Mijn hoop is dat de mensen in Afghanistan niet worden vergeten. Want mensen helpen vluchten uit Afghanistan kan een oplossing zijn, maar er moet ook een oplossing komen voor de lange termijn, voor de hele bevolking die achterblijft. Deel mijn naam, deel mijn foto’s. Ik ben toch al in gevaar. Laat de mensen weten dat ik leef en strijd voor de vrouwen, voor de mensen van Afghanistan.”

Volg Fariha op Twitter en op Facebook.

Wil je Afghanen steunen? Volgens Fariha doe je dat het best via (een van) de volgende non-profitorganisaties:

• Afghanistan’s Volunteers’ Youth Organization (AVYO)

• Development and Support of Afghan Women and Children Organization (DSAWCO)

• Search for Common Ground

Vanuit Nederland bieden de volgende organisaties hulp:

• Vluchtelingenwerk Nederland

• Amnesty International

• Stichting Vluchteling

• Rode Kruis

• War Child

• Unicef

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden