PREMIUM

Feline ging in gesprek met haar verkrachter: “Ik wilde dat hij wist wat dit met me gedaan had”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Op haar zestiende werd Feline Beuming (33) verkracht door een vriend van haar halfbroer. Dat beïnvloedde haar hele leven. Twee jaar geleden ging ze met hem in gesprek. “Dit was het grootste cadeau dat ik mezelf kon geven.”

Christien JansenPetronellanitta

“Vergeten wat er was gebeurd, was het enige wat ik wilde. Maar één beeld liet zich niet wegduwen. Daarin zag ik mezelf, alsof het van bovenaf was gefilmd, volkomen verstijfd liggen, half op de bank, half op de grond. De nieuwe spijkerbroek, die ik net van mijn moeder had gekregen en die ik die ochtend blij aan had getrokken, onder mijn knieën. Het roze shirt dat ze erbij had gegeven slordig omhoog gestroopt boven mijn borsten, daaronder mijn beha. Ik zie de man die me net verkracht heeft, een vriend van mijn halfbroer, zich van me afrollen en in mijn oor fluisteren: ‘Dit mag je nooit aan je broer en je vader vertellen’.”

Douchen, douchen, douchen

“De week daarvoor zaten we aan het avondeten met mijn vader, mijn zes jaar oudere halfbroer, diens vriend, mijn zusje van veertien en ik. Mijn vader en halfbroer vertelden dat zij volgende week allebei dezelfde avond weg zouden zijn, waarna die vriend van mijn broer nonchalant zei: ‘Dan kom ik wel oppassen’. Best raar, we hadden helemaal geen oppas nodig, maar verder dacht ik er niet over na. Al vond ik die jongen wel altijd onprettig, er was iets raars aan hem. Soms raakte hij me zomaar aan en toen we een keer een bordspelletje deden, zocht hij onder tafel met zijn tenen naar mijn voeten. Heel ongemakkelijk. Die bewuste avond was ik beneden toen de bel ging – mijn zusje was in haar kamer – dus ik deed open. Die vriend van mijn halfbroer en ik besloten tv te kijken en zaten een eindje uit elkaar op de bank. Ineens wierp hij zich op me en begon hij me te kussen. Alle alarmbellen gingen af, maar ik was bevroren. In een reflex klemde ik mijn benen tegen elkaar, kon nauwelijks meer ademhalen. Ik voelde hoe hij mijn broek naar beneden trok maar ik was verstijfd, kon en deed niets. Toen hij me vervolgens verkrachtte, ben ik min of meer uit mezelf getreden om niet ‘echt’ mee te hoeven maken wat er gebeurde. Wel weet ik dat ik steeds dacht: hij mag niet naar mijn zusje. Toen hij weg was, ben ik bloedend naar de badkamer gestrompeld. Onder de douche heb ik het water urenlang over me heen laten stromen. Ik schrobde en schrobde me, ik voelde me zo vies. Ook de periode erna blééf ik maar douchen. Maar het gevoel besmeurd te zijn, bleef. Ik ging op slot. En zelfs nu, als ik vertel over die bewuste avond, voel ik hoe mijn kaken verstrakken.”

Blowen en drinken

“In mijn leven is er een voor en een na. Voor de scheiding van mijn ouders en de verkrachting was ik een redelijk serieus meisje dat graag tekende, veel las, leuke vrienden had en gek was op muziek. Daarnaast was ik gevoelig en ook boos. Vooral op mijn moeder omdat zij was weggegaan, maar ook op mijn vader om hoe hij haar behandeld had. Mijn moeder deed er alles aan om het contact goed te houden, maar ik miste mijn ouders en hunkerde, zonder dat ik dat uitsprak, naar hun steun. Omdat het na de scheiding thuis niet fijn was, zocht ik mijn heil vooral buitenshuis. Ik had een iets jonger vriendje, een heel lieve, leuke jongen met wie ik puberaal rommelde en seksualiteit ontdekte. Drie weken voor de verkrachting waren we wat verder gegaan dan zoenen. Maar omdat we allebei nog niet klaar waren voor ‘echte’ seks was het daarbij gebleven. Na de verkrachting kon ik hem niet meer aankijken. Ik schaamde me zo verschrikkelijk, voelde me bezoedeld. Vertellen wat er was gebeurd, kwam niet eens in me op. Daar was ik veel te bang voor, ook omdat ik uit gesprekken tussen mijn broer en zijn beste vriend – mijn verkrachter – had begrepen dat hij banden had in het criminele milieu.”

null Beeld

De wereld zien

“Om te proberen te vergeten wat was gebeurd, feestte ik zo veel mogelijk, dronk ik en rookte ik joints. Ik had suïcidale gedachten, voelde me zo laag, alsof ik het niet waard was om te leven. Ook op school ging het bergafwaarts: ik zakte af naar de havo, deed het jaar erop eindexamen, maar zakte op één vak, waarna ik van school werd gekickt. Wat nu? Ik was zeventien en wist niet wat ik moest met mijn leven. Via een instantie en met steun van mijn ouders kreeg ik de kans om een jaar naar Venezuela te gaan. Ik wilde de wereld graag zien en een nieuwe taal leren. Daar werd ik in een gastgezin geplaatst en deed ik vrijwilligerswerk. Daar zat ik dan, in mijn eentje aan de andere kant van de wereld. Maar ik wist me staande te houden en pikte de taal feilloos op. Dit was het begin van de weg omhoog. Niet alleen omdat ik besloten had te vertrekken uit een omgeving die niet goed voor me was, maar ook omdat ik mijn intuïtie had gevolgd.”

Spons

“Sterker en zelfbewuster keerde ik terug naar Nederland. Daar haalde ik achtereenvolgens mijn havodiploma en mijn eerste bachelor, international business. Tijdens die studie had ik gemerkt hoe interessant ik de psychologievakken vond, dus besloot ik daarna pedagogiek te gaan studeren. Die studie was echt een cadeau. Ik vloog door de stof en haalde binnen vier jaar mijn tweede bachelor. Alle lessen waren eyeopeners: ik was net een spons, zoog alles in me op. Het was bevrijdend om gezinsconstructies te begrijpen. En langzamerhand werd het me duidelijk dat ik alleen anderen kon helpen als ik zelf geheeld was.

Ik kwam in contact met een heel goede psychotherapeute aan wie ik eindelijk vertelde wat er was gebeurd. De sessies waren heftig. Alles wat ik had weggestopt omdat het te pijnlijk was, moest ik herbeleven en vooral doorvoelen. Ik heb veel gehuild, er zat zo veel verdriet dat er nog uit moest. Maar ook woede. Vooral naar mezelf. Ik gaf mezelf de schuld van de verkrachting omdat ik – zoals bij zeventig procent van de slachtoffers gebeurt – in de freeze-stand was geschoten, waardoor ik mezelf niet had verweerd. Pas toen ik eindelijk ook de woede naar mijn verkrachter voelde, kon ik mijn ouders vertellen wat mij was overkomen en deed ik alsnog melding bij de politie.”

null Beeld

Inzicht en rust

“Sommige familieleden vonden het ingewikkeld dat ik me uitsprak en geloofden niet alles wat ik vertelde. Enkelen hielden contact met de dader, waardoor ik bewust afstand van die familieleden heb genomen. Gelukkig geloofde de politie mijn verhaal wel. Aangifte deed ik niet, omdat ik bang was voor de veiligheid van mezelf en mijn familieleden. Bij de politie werd ik goed opgevangen en ik kreeg een stapel folders mee waar ik af en toe doorheen ging. Er zat ook een brochure tussen van Stichting Perspectief Herstelbemiddeling, waarin stond dat het in contact komen met een dader vaak inzicht en meer rust geeft. Dat sprak me aan. Ik nam contact op met de stichting en kreeg een fijne coach toegewezen. Met haar keek ik wat mijn doel was en wat mijn verwachtingen waren – die je beter zo laag mogelijk kunt houden. Steeds sterker voelde ik dat ik het gesprek met de dader aan wilde gaan. Om rust te krijgen, en gerechtigheid in de zin dat ik niet langer in stilte geheimen en schuld zou hoeven dragen over iets waaraan ik niet eens schuldig was. Daarnaast wilde ik dat hij wist wat hij me had aangedaan. Ondertussen had de bemiddelaar ook contact met de dader – die dus nog steeds contact had met mijn vader en halfbroer – en uiteindelijk kwam de dag waarop we elkaar zouden ontmoeten.”

Zakdoekje

“In de aanloop naar de ontmoeting heb ik hem met bloed, zweet en tranen een brief geschreven die ik voor zou lezen tijdens de ontmoeting. De nacht voor de ontmoeting sliep ik slecht, maar ik voelde me sterk. Ik was zó bang voor hem geweest, nu keek ik het beest in de bek. Die bewuste dag ging ik met mijn vriend en de bemiddelaar naar het afgesproken adres waar de bemiddelaar en ik plaatsnamen aan een tafel. Het moment dat mijn verkrachter de kamer in kwam, was zo raar. In mijn hoofd was hij een beer van een vent, maar door de deur kwam een klein, schlemielig mannetje binnen, steunend op een kruk. Ik was zelfs groter dan hij – ik was verbijsterd. We gingen zitten en huilend en snotterend las ik de brief voor. Gek, hij gaf me nog een zakdoekje aan. Hij luisterde, keek een paar keer weg en uiteindelijk zei hij: ‘Sorry’. Dat ene woordje was een cadeau. Zoals ik het ook als een cadeau heb ervaren dat hij de moed had om daar te komen. In het gesprek dat volgde kwam ter sprake dat hij een zoontje heeft. Dat wist ik, dat was ook een van de redenen dat ik hem wilde spreken. Ik zei hem dat ik hoop dat hij zijn zoontje het goede leert. Dat je nóóit geweld tegen een vrouw mag gebruiken. En dat als iemand bevriest, zoals dat bij mij gebeurde, dat altijd een heel duidelijke nee is. Nooit een ja. Niet lang daarna was het gesprek afgelopen. In mijn beleving een eeuwigheid, maar in werkelijkheid nog geen veertig minuten.”

Bevrijdingsdag

“Dat ik deze stap heb genomen, is het grootste cadeau dat ik mezelf kon geven. Want als seksueel geweld je overkomt, maken het schuldgevoel en de schaamte ook van jou een monster. Ik wilde het mezelf kunnen vergeven dat ik de schuld zo lang bij mezelf had neergelegd en dat ik dit had ondergaan zonder te vechten. Want ook al gebeurt dit bij het merendeel van de slachtoffers, dat wil nog niet zeggen dat je daar vrede mee kunt hebben. Door hem de brief voor te lezen, kon ik mezelf vergeven wat er gebeurd was. Dit was mijn laatste stap in zelfvergeving. Toen ik de brief voorlas, was dat een soort ontlading. Al het snot, al het huilen, er kwam zo veel los. Daarna voelde ik me krachtiger. Bevrijd. Het was zo heerlijk. Alsof ik letterlijk vrijer kon ademen, meer lucht binnenkreeg. 17 juni 2020 staat in mijn geheugen gegrift. Het is mijn bevrijdingsdag.

null Beeld

Ik ben met de allerlelijkste kant van seks in aanraking gekomen, maar heb door liefdes en mijn huidige vriend gelukkig ook de mooie, prachtige kanten van seks kunnen ervaren. Ik ben gelukkig, blij met mijn twee succesvolle bedrijven en ben bezig met het schrijven van een boek. Als ik nu kon praten tegen het zestienjarige meisje dat ik was, zou ik willen zeggen dat ik zo veel van haar hou. Dat het niet haar schuld was, dat ze zo mooi was, zo veel mooie kanten heeft. Terugkijkend heb ik er bovenal spijt van dat ik er niet over heb gepraat. Tegen alle meisjes en vrouwen die dit hebben meegemaakt, zou ik willen zeggen: praat erover, vertel het maar. Echt, er is hulp. Vaak dichterbij dan je denkt.”

Feline zet zich onder meer in voor slachtoffers, al dan niet van seksueel geweld. Kijk voor haar podcast en meer op linktr.ee/felinebeuming.nl.

Wat is herstelbemiddeling?

Perspectief Herstelbemiddeling begeleidt contact tussen direct betrokkenen na een ingrijpende gebeurtenis. Dit kan een misdrijf zijn, een (verkeers)ongeval of bijvoorbeeld een medisch incident. Door het contact kunnen de betrokkenen zelf een stap zetten in hun herstel. perspectiefherstelbemiddeling.nl

Styling: Inge Holkenborg. | Haar en make-up: Astrid Timmer. | M.m.v. Zara (jurk), Mango (sandalen), Sissy-Boy (rond kleed)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden