1. Op de verjaardag van Mark, die we vieren met een BBQ, vlnr Ties, ik zelf, Olesia, Mark, Glib, Rob, Puck 2. Olesia met onze hond Baloe 3. Olesia, Glib en Mark met hun hond Marty vlak bij hun huis in Kiev
 Beeld L24_22_Extra Hi Dagboek Oekraine
1. Op de verjaardag van Mark, die we vieren met een BBQ, vlnr Ties, ik zelf, Olesia, Mark, Glib, Rob, Puck 2. Olesia met onze hond Baloe 3. Olesia, Glib en Mark met hun hond Marty vlak bij hun huis in KievBeeld L24_22_Extra Hi Dagboek Oekraine

Francisca vangt Oekraïnse vluchtelingen op: hoe gaat het nu met Glib en Olesia en hun baby Mark?

Na het zien van beelden van de oorlog in Oekraïne, wil psycholoog Francisca helpen, écht helpen. Twee weken later heeft ze een gevlucht gezin in huis. Hier kun je lezen hoe het verder gaat.

Francisca KramerL24_22_Extra Hi Dagboek Oekraine

Hier lees je het dagboek van Francisca voor ons bij hield.

Op de foto: 1. Op de verjaardag van Mark, die we vieren met een BBQ, vlnr Ties, ik zelf, Olesia, Mark, Glib, Rob, Puck 2. Olesia met onze hond Baloe 3. Olesia, Glib en Mark met hun hond Marty vlak bij hun huis in Kiev

Na tweeëneenhalve maand dringt de bittere realiteit elke dag verder door. Alhoewel er veel mensen teruggaan, hebben Glib en Olesia besloten in Nederland te blijven. Althans, voorlopig. Het luchtalarm gaat nog dagelijks af in Kiev, veel mensen zijn hun baan kwijt en de lonen zijn fors gedaald. Als ik op een ochtend bij Olesia zit, huilt ze van wanhoop. De Russische soldaten die haar land verwoesten, de geluiden die ze soms opvangt dat ‘Oekraïne dit aan zichzelf te danken zou hebben’. “Wie wil er nou bij een land horen waar je niet vrij bent?”, zegt ze, terwijl ze me met grote ogen van verontwaardiging aankijkt.

Omdat we vooraf hebben afgesproken twee, maximaal drie maanden opvang te willen bieden, zijn Glib en Olesia nu op zoek naar zelfstandige woonruimte. Ze willen hun eigen leefomgeving en niet ‘inwonen’. Ze zijn bang dat ze ons tot last zijn. Dat zijn ze niet, maar ik mis wel mijn praktijk. Ik heb de laatste tijd toch minder vaak therapie gegeven, omdat ik me toch niet helemaal vrij voel cliënten in onze keuken te ontvangen terwijl mijn zoon middenin zijn eindexamen zat, mijn man niet bij de koffie kon en mijn dochter haar lunch voor school moest maken. Tegelijk schamen we ons daarvoor. In vergelijking met vluchtelingen hebben we immers een zorgeloos bestaan. Het gevreesde gesprek hoeven we niet aan te gaan; Olesia komt er zelf mee als ik met haar uit eten en naar de film ga. “We willen vrienden blijven en niet blijven hangen in een ongelijkwaardige situatie waarin wij in jullie huis wonen.” Ondanks dat het heel goed gaat, trekt deze opvang mentaal een wissel. Ik heb me gehecht aan met name Olesia en lig soms te piekeren over hoe het verder moet met deze drie lieve mensen. De energie van verdriet hangt letterlijk om ons heen.

Eigenlijk is er in deze hele periode maar een ding geweest waar we letterlijk onze neus voor ophaalden: de etensgeuren. Zoals mijn zoon Ties het grappend verwoordde: ‘Voor ik thuiskom, moet ik eerst twee geurwalmen door’. Omgekeerd kan ik me voorstellen dat zij zich soms hebben gestoord aan de herrie. Mijn zoon die midden in de nacht bedenkt dat dit het moment is om het gebruikte servies terug naar de keuken te brengen en vanaf de derde verdieping zeven glazen uit elkaar laat spatten op de open, houten trap. Of die ochtend dat Rob en ik knetterende ruzie krijgen over het uitlaten van de hond. ‘Sssssht, die mensen zijn al getraumatiseerd’, probeerde ik nog, maar het was al te laat. Uit angst dat Glib en Olesia zouden denken dat het met hen te maken zou hebben, appte ik hen snel excuus. ‘Geen probleem, wij hebben zo vaak ruzie’, appten ze droog terug, met een rijtje huil-lach emoticons erachteraan.

En verder ziet de tuin er fantastisch uit dankzij Glibs hulp, zijn mijn kinderen zich meer bewust geworden van ons goede leven en heb ik er een soort zusje bij.

Ik hoop dat we de rest van ons leven verbonden zullen blijven, want ik ga ze missen. Maar bovenal hoop ik dat ze in vrede, vrijheid en veiligheid mogen leven. Waar dan ook.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden