Gea (54): “Ik nam hem nooit achterop, juist omdat ik het zo gevaarlijk vond...” Beeld Getty Images
Gea (54): “Ik nam hem nooit achterop, juist omdat ik het zo gevaarlijk vond...”Beeld Getty Images

PREMIUMvrouwen

Gea (54): “Ik nam hem nooit achterop, juist omdat ik het zo gevaarlijk vond...”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week vertelt Gea (45) over het verlies van haar zoon.

Tineke BeishuizenGetty Images

Gea (45): “Al jaren probeer ik me de hele gebeurtenis exact te herinneren, elke seconde. Hoe het ging. Waarom ik juist die ochtend met Jur achterop die fietser wilde inhalen. We waren laat, dat staat vast. Zo laat dat ik besloot om Jur achter op de fiets naar school te brengen. Hij stond in de gang te tieren, omdat de juf boos reageerde als een kind te laat kwam. De school was niet ver, we zouden met de fiets nog net op tijd kunnen zijn. ‘Zit je goed? Goed vasthouden, hè? En niet proberen langs me heen te kijken, maar rechtop blijven zitten!’ ‘Ja mam!’ Het was maar een klein eindje, een paar straten. We waren bijna bij school toen het gebeurde. Zo’n rotautomobilist die nog net even voor mij rechtsaf wilde, terwijl ik al rechtdoor overstak. Later hoorde ik dat hij met zijn dochtertje op weg naar school was en ook aan de late kant was. Ik remde zo hard mogelijk. Terwijl ik die auto probeerde te ontwijken, is Jur van de bagagedrager afgegleden en voor het wiel van de auto achter mij terechtgekomen. Ik ken de verwijten. Hij had in een zitje moeten zitten, veilig vast. Maar ik ging nooit ergens naartoe met hem achterop, juist omdat ik het te gevaarlijk vond, zelfs mét een zitje. Daarom zat er geen zitje op mijn fiets. Maar nu, deze ene keer...

Het is bizar hoeveel mensen er ineens om je heen staan als zoiets gebeurt. Ze hielden me tegen toen ik naar Jur wilde. Ik heb geprobeerd me los te vechten, maar later heb ik begrepen dat ik het niet had kunnen verdragen om hem te zien liggen, mijn kind, overreden door een auto.

Mijn man en ik hebben geprobeerd ons verdriet samen te dragen, maar zijn verwijt bleef tussen ons in staan, wat we ook probeerden. Zijn verwijt dat ik nooit, nooit zo met Jur de weg op had moeten gaan! Mijn schuldgevoel groeide elke dag dat we samen waren. Binnen een jaar waren we uit elkaar. Op een bepaalde manier was het een opluchting. Maar dat was dan ook de enige opluchting, want de laatste beelden van Jur en die auto blijven me altijd bij.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden