Eindelijk samen

“Het gemis van een echte knuffel was groot”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Marla van der Wel (77) zocht haar kleindochter Emma (18) regelmatig op in Amerika. Door de pandemie zagen ze elkaar twee jaar niet. Tot haar grote vreugde studeert haar kleindochter nu in Amsterdam.

Merel BronsPetronellanitta

Marla: “Mijn vriendinnen zeggen weleens: ‘Jeetje Marla, jouw kinderen en kleinkinderen, allemaal zo ver in het buitenland! Ik weet niet hoe ik dat zou vinden.’ Maar ik weet niet beter dan dat mijn familie op afstand woont. Ik heb een zus in Canada en andere familie in Australië en Amerika. Ook mijn man en ik woonden een paar jaar in Sydney, hij werkte voor Buitenlandse Zaken. In die tijd was het een stuk moeilijker om even het vliegtuig naar Nederland te pakken, zoals mijn kinderen en kleinkinderen dat doen. Dankzij internet en telefoons is de wereld een stuk kleiner geworden. Mijn dochter stuurt me vaak foto’s en filmpjes, zodat ik weet wat er in hun levens gebeurt. Mijn kleindochter Emma heeft me laatst haar oude smartphone gegeven, dus nu ben ik beter bereikbaar. Facetime is trouwens echt een uitkomst. Al is het gebrek aan een échte knuffel natuurlijk wel groot.”

Gedachten verzetten

“Tijdens de lockdown had ik het soms moeilijk. Ik had een reis gepland naar mijn kinderen in Amerika, maar die ging opeens niet door. Eenzaam voelde ik me niet, maar alleen soms wel. Mijn man is er al achtenhalf jaar niet meer en tijdens de corona was het ook nauwelijks toegestaan om met anderen af te spreken. Soms maakte ik me zorgen dat mij wat zou overkomen of dat ik ziek zou worden. Ik leende vaak de hond van mijn zoon en ging lekker wandelen om mijn gedachten te verzetten. Je moet er per slot van rekening zelf iets van zien te maken. Dat Emma Nederland heeft gekozen om te komen studeren, vind ik fantastisch. Toen ze hier na twee jaar weer voor de deur stond en ik haar kon omhelzen, was ik zo dankbaar. Emma is een lieve, sportieve en zorgzame meid. Ze informeert altijd hoe het met me gaat en als we samen op pad zijn, verliest ze me geen moment uit het oog. Ze is open tegen me. Zoals toen ze laatst alleen achterbleef en al haar studievriendinnen het weekend naar hun ouders gingen. Ik wil me nooit opdringen, Emma heeft haar eigen leven, maar ze moet weten dat ze op dat soort momenten van heimwee altijd haar oma mag bellen.”

null Beeld

Emma: “Toen ik klein was, was ik altijd jaloers op mijn klasgenootjes in Amerika die hun opa en oma wel in de buurt hadden. Op mijn twaalfde ging ik een week alleen naar Nederland om mijn opa en oma goed te leren kennen. Sinds dat moment zijn we heel close. We bellen elkaar wel een keer per week. Oma is erg lief. Ik heb haar in die twee coronajaren erg gemist. Het eerste jaar was wel te overzien, maar daarna werd het zwaarder. Ook omdat het zo onzeker was wanneer we elkaar wél zouden zien. Ik was bang dat zij ziek zou worden, er zijn ook familieleden overleden aan corona. Als oma zei dat ze naar de kerk ging en daar met veel mensen tegelijk zou zijn, hield ik mijn hart vast. Ik was blij toen ik haar eindelijk weer kon zien. Ik heb haar meteen een superdikke knuffel gegeven. Oma geeft me het gevoel dat ik toch thuis ben in Nederland, ook al zit de rest van mijn familie nog in de Verenigde Staten.”

Emma m.m.v.: Mango (trui en rok) | Marla m.m.v.: VILA (bloes), Expresso (broek)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden