Irene (42) trouwde ondanks haar twijfels: “Alles was al betaald en ik wilde niemand teleurstellen”  Beeld Getty Images
Irene (42) trouwde ondanks haar twijfels: “Alles was al betaald en ik wilde niemand teleurstellen”Beeld Getty Images

PREMIUM

Irene (42) trouwde, ondanks haar twijfels: “Alles was al betaald en ik wilde niemand teleurstellen”

Zeven maanden nadat Wouter en Irene elkaar op vakantie leerden kennen, ging hij op zijn knieën. Irene zei ‘ja’, maar haar twijfel nam toe tijdens de voorbereidingen van wat de bruiloft van het jaar zou moeten worden.

Ella VermeulenGetty Images

“Toen ik Wouter leerde kennen, was hij de opvallendste in zijn vriendengroep, die ik tegenkwam tijdens een vakantie met een vriendin. Hij was knap, attent en leek het allemaal goed voor elkaar te hebben. Ik vond het leuk weer eens versierd te worden. Niet zo lang daarvoor zette ik een punt achter een relatie met een man die geen enkele moeite meer deed sinds het tussen ons ‘exclusief’ was geworden.

Wouter trok echt alles uit de kast. Hij huurde niet zomaar een auto, maar een luxe wagen met een complete picknickmand en reed ook nog eens naar het mooiste plekje van Kreta... dat werk. Ik vond het fijn dat hij heel sociaal was. Hij was duidelijk op mij uit, maar vroeg ook mijn vriendin mee en een van zijn vrienden met wie zij het goed kon vinden. Zonder hem zou het vermoedelijk een suddervakantie zijn geworden, maar door onze ontmoeting kwamen we met aardig wat avonturen thuis.

Iedereen liep met hem weg

Terug in Nederland kregen Wouter en ik al snel een relatie. Iedereen vond hem enig, het was bevestiging alom. Mijn ouders liepen met hem weg, mijn vriendinnen hadden een crush op hem, mijn broer nam hem mee naar Feyenoord. Wouter wás ook leuk. En aardig. Stond altijd voor iedereen klaar, repareerde spullen en was vaak een reddende engel.

Hij was echter ook... veel. In de zin van: heel druk. Dyslectisch, maar zo intelligent dat hij dat uitstekend wist te verbergen. En alle trekjes van een ADHD’er, al wilde hij daarvan zelf niets weten. Hij zag zichzelf liever als een energieke man. En ere wie ere toekomt, dat was hij ook. Succesvol in zijn baan, sportief en als hij iets in zijn hoofd had, dan kreeg hij het vrijwel altijd voor elkaar.

Ik heb zelf een heel ander temperament. Ik ben niet zo sociaal, ben redelijk introvert. Voor mij was het heel vermoeiend dat hij altijd wat wilde doen. Een eind rijden, eten op het strand, naar een festival of afspreken met vrienden... Hij kreeg daar energie van, mij zoog het leeg. Ik wilde ook wel eens gewoon een avond op de bank buizen, maar dat trok hij niet.

De bruiloft moest spectaculair

Er groeide dus twijfel bij mij, maar iedereen bleef zeggen dat ik het zo had getroffen met zo’n leuke vent en op een gegeven moment ging ik dat zelf ook geloven. Dus toen hij zeven maanden na onze eerste ontmoeting een aanzoek deed – op het strand, alles weer tot in de puntjes geregeld, tot en met een fraaie zonsondergang toe – zei ik ja.

Wat er toen gebeurde... voor mijn gevoel overkwam het me, alsof ik er niet zelf bij was. Iedereen was superblij voor ons. En omdat Wouter nu eenmaal Wouter is, moest onze bruiloft iets bijzonders worden. Een bruiloft in het buitenland kon ik nog uit zijn hoofd praten, omdat ik mijn grootouders erbij wilde hebben en die zijn niet meer in staat om naar Italië te reizen.

Dus moest het spectaculair worden in Nederland, om hem tegemoet te komen. Kasteeltje, professionele filmcrew, wedding planner. Driedaags festijn: pre-party, huwelijksdag, feest-met-band, katerontbijt. We hebben allebei een goede baan, maar het kostte klauwen met geld. In mijn ogen was het allemaal veel te veel, ik vond trouwen en een feestje op dezelfde dag meer dan genoeg.

Ik voelde groeiende paniek

Het werd dus een hele productie en omdat iedereen zo enthousiast was (‘Meid, het wordt een droomfeest, zo leuk voor je!’), wilde ik niet de zuurpruim uithangen en onromantisch zeuren over geld. ‘Want we trouwen maar één keer’, zei Wouter altijd monter. Dus kwamen er vrijgezellenfeesten en kocht ik naast mijn bruidsjurk ook twee feestjurken. Volgens Wouter hoorde dat tegenwoordig zo, iedereen deed dat.

Nou ja, misschien als je een Bekende Nederlander bent. Ik voelde groeiende paniek bij alles wat er op ons afkwam. Ook omdat steeds meer tot me doordrong dat de man met wie iedereen zo wegliep, helemaal niet zo geschikt was als mijn partner. Ik werd doodmoe van hem, hij had aan mij geen maatje dat hem kon bijhouden. Ik had altijd het idee dat hij zich moest inhouden en aanpassen aan mij en dat was geen lekker gevoel.

Op een gegeven moment was er echter al zoveel geregeld en zoveel betaald, dat er geen weg terug meer was. Als ik mijn twijfels uitsprak, werd er stevig op me ingepraat door mijn moeder of mijn vriendinnen. Dat het maar koudwatervrees was, dat het allemaal wel zou goedkomen. Een leukerd als Wouter, die moest ik niet laten gaan. Het maakte me zó eenzaam.

Het sprookje van Wouter en Irene

In de laatste weken voor de bruiloft dacht ik vaak aan prinses Diana, die ook onder haar huwelijk uit wilde, maar ja – haar gezicht stond al op theedoeken. Dat gevoel had ik ook, dat ik niet meer terug kon. Omdat iedereen in de ban was van het sprookje van Wouter en Irene. Omdat alles al geregeld en betaald was. Omdat ik zijn hart niet wilde breken, niemand wilde teleurstellen. Omdat er een prachtige trouwjurk klaar hing die veel geld had gekost. Omdat we de hoofdrolspelers waren in een weekend dat tot in de puntjes was geregeld en waarop iedereen zich wild verheugde.

We trouwden, het was in onze kring de bruiloft van het jaar. Ik ervoer het als een toneelstuk en hoopte er maar het beste van. Maar mijn intuïtie klopte – we waren geen goede match. Dat bleek in de maanden daarna, toen we niet meer de bruiloft hadden om ons samen op te richten en de verschillen alleen maar meer opvielen.

Een duur leermomentje

Het was niet zijn schuld of mijn schuld, we pasten gewoon niet goed bij elkaar. Het gaat wringen als de een liever thuis wil lezen en de ander altijd die onrust voelt dat hij ergens heen wil. Hij voelde het ook, we waren er allebei verdrietig over. Het hielp niet dat onze omgeving enorm op ons inpraatte, alsof onze relatie niet mocht mislukken.

Daar ging het mis, dacht ik. Ik had me veel te veel laten beïnvloeden door mijn omgeving. Je kunt niet in andermans sprookje leven, niemand weet hoe het achter de voordeur is bij een zogenaamd perfect stel. Binnen een jaar waren Wouter en ik gescheiden, godzijdank zonder ruzie of toestanden. Pragmatisch als hij is, had hij binnen twee maanden een nieuwe liefde. Ik moet nog twaalfduizend euro afbetalen voor de bruiloft die er nooit had moeten komen. Het was een duur leermomentje.”

De namen in dit artikel zijn om privacyredenen veranderd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden