PREMIUM

Jacqueline vergaf de moordenaar van haar zus: “Eindelijk begreep ik wat zij ooit in hem zag”

Jacqueline vergaf de moordenaar van haar zus: “Eindelijk begreep ik wat zij ooit in hem zag” Beeld Petronellanitta
Jacqueline vergaf de moordenaar van haar zus: “Eindelijk begreep ik wat zij ooit in hem zag”Beeld Petronellanitta

Na de moord op haar zus Nadine worstelt Jacqueline (39) met zichzelf, het verdriet en haar verleden. Tot ze beseft dat er voor haar maar één pad is. “Vergeving heeft mijn leven veranderd.”

Bram de GraafPetronellanitta

“Begin december 2006 werd ik gebeld door mijn moeder. ‘Er is iets met Nadine. Je moet komen.’ Hoewel haar stem rustig klonk, voelde ik meteen dat er iets mis was. Ik sprong in de auto en reed naar hun huis. Mijn vader kwam me buiten tegemoet, hij pakte me vast en vertelde dat er in Gerolds woning een dode jonge vrouw was aangetroffen. Haar identiteit was nog niet vastgesteld, maar voor zijn deur stond Nadines auto. Mijn benen zakten letterlijk onder me weg en ik viel op de grond. Ik gilde het uit. Op een gegeven moment kon ik weer overeind komen en liep naar binnen, waar mijn moeder apathisch voor zich uit zat te staren. We vielen elkaar in de armen en huilden. Het is nu vijftien jaar later en ik voel die emoties nog. Soms komen ze in alle heftigheid terug, maar ik ben niet meer aan het overleven zoals toen.

Je kon niet anders dan van haar houden

Op die zaterdag voelde het alsof mijn verleden, heden en toekomst van me werden afgenomen. Hoewel ik vier jaar ouder was dan Nadine, waren we van jongs af aan close en hoe ouder ze werd, hoe meer we naar elkaar toe groeiden. We vonden troost en steun bij elkaar, maar hadden ook veel lol. Terwijl ik zestien was en zij twaalf ging ze gewoon met me mee uit. Ze had enorm veel humor, stond licht en vreugdevol in het leven en je kon gewoon niet anders dan van haar houden. Al jong maakten we toekomstplannen. Geregeld zeiden we tegen elkaar: ‘Wat zou het gaaf zijn om later tegelijkertijd zwanger te zijn.’ We dachten ook in idealen, we wilden ons inzetten voor een liefdevollere wereld en strijden tegen dierenleed. In 2006 zat Nadine in het laatste jaar van hbo-communicatie. Ze was met haar streetdanceteam twee keer Nederlands kampioen geweest en droomde ervan om beroemd te worden. Ze zei: ‘Als je bekend bent, luisteren mensen beter naar je.’ Haar droom werd op een vreselijke manier verwezenlijkt.

Haar vriend kon haar vertrek niet verkroppen

Meteen toen ze haar nieuwe vriend Gerold voorstelde, had ik onderbuikgevoelens, net als mijn ouders. Ze was zeventien, hij was al eenendertig. Iets klopte er niet aan hem. Maar wat? Hij was té voorkomend, zoiets. Als ik vroeg waarom ze op hem viel, zei ze: ‘Geen idee, ik hou gewoon van hem.’ Hij gedroeg zich soms obsessief, bezitterig en jaloers en als ik met haar was, kreeg ze continu sms’jes van hem. De ene keer waren ze heel lief tegen elkaar, de andere keer was er enorme ruzie. Nadine liet zich niet gemakkelijk onderdrukken, was niet volgzaam. Hij had er moeite mee dat ze haar eigen weg ging. Na drie jaar maakte ze het uit en hij kon dat niet verkroppen. Hij wilde haar nog één keer zien, dan zou hij haar met rust laten. Ze ging. In zijn huis had ze nog telefonisch contact met mijn moeder: ‘Mam, ik bel je zo terug’, zei ze.

null Beeld

Een paar dagen later stonden we naast haar levenloze lichaam, ijskoud, stijf, wit, uitdrukkingsloos. In de periode erna was ik alleen maar aan het overleven. Niets kwam meer binnen, het was té groot. Apathisch hing ik bij mijn ouders op de bank en werken – ik was beveiligingscoördinator op Schiphol – kon ik niet. Ons gezin was als een stoel waarvan een poot was afgezaagd. Mijn ouders waren erg met Nadine bezig. Mijn moeder en ik rouwden op dezelfde manier, mijn vader schoot in de regelstand en leek niets te willen voelen. Hij was altijd opgegaan in zijn werk en realiseerde zich dat hij Nadine nu pas leerde kennen. Ik voelde me soms zó alleen en zei dan: ‘Pap, je hebt ook nog een levende dochter.’ Ik probeerde het gat op te vullen, ik ging me als Nadine gedragen. Ik begon ook met streetdancen, droeg haar kleding en door obsessief sporten viel ik enorm af. Totdat mijn moeder zei: ‘Stop hiermee! Je bent Nadine niet, jij bent Jacqueline.’

Het was één groot bloedbad

Het gekke was dat ik geen wrok of haat voelde, ik wilde vooral Gerold uit mijn leven bannen. Dat lukte redelijk, totdat de dag van de rechtszaak aanbrak. Al die tijd waren we in de veronderstelling geweest dat hij haar met zes messteken had omgebracht, maar dat bleken er maar liefst zesendertig te zijn. Nadat hij haar in een dekbed had gewikkeld, was hij doorgegaan met steken en het was één groot bloedbad geweest. Dat verhaal was zo heftig dat het ons bevattingsvermogen te boven ging. We zaten daar in één ruimte met de man die niet alleen het leven van Nadine had afgenomen, maar ook dat van ons. Gerold moest heel hard huilen, waarna de zitting werd stilgelegd. Toen wij huilden, werd om stilte verzocht, ‘anders moet u de ruimte verlaten.’ Ik begreep daar niets van, het voelde zo onrechtvaardig. Hij kreeg twaalf jaar met tbs en dwangverpleging en opnieuw probeerden we hem te vergeten. Maar Nadine mocht natuurlijk nooit vergeten worden, daarom zochten we als gezin de publiciteit en maakten we een statement tegen zinloos geweld. We hebben een dvd met muziek en dans opgenomen, Nadine inspired by you, waaraan allerlei mensen belangeloos meewerkten. Daardoor kwam mijn vertrouwen in de goedheid van de mens weer wat terug. Ook richtten we de Nadine Foundation op, een stichting voor een liefdevollere wereld met dierenwelzijn – haar droom. Ondertussen probeerde ik verder te gaan met mijn leven, maar over alle mooie gebeurtenissen, zoals mijn eerste zwangerschap, hing een donkere wolk. Het gemis was zo intens nu ik dit niet met haar kon delen. Hoe kon ik daar verandering in brengen?

null Beeld

Hij wilde spijt betuigen

Vanuit de gevangenis schreef Gerold mijn ouders een brief: hij wilde contact en spijt betuigen. Mijn ouders hielden dat af, maar hebben hem vijf jaar later toch opgezocht. Ik dacht: hij hoopt zo natuurlijk van zijn tbs af te komen, want dat wordt om de twee jaar getoetst. Toch zag ik dat het mijn ouders goed deed, omdat ze hadden kunnen zeggen wat ze wilden zeggen. Ondertussen was ik volledig afgekeurd voor werk. Niet dat ik dat erg vond: zo kon ik mijn dochters zien opgroeien. Op verzoek van mijn ouders ging ik mee naar de rechtszitting waarin werd beslist over de tbs van Gerold. Ik wilde niet dat hij vrij zou komen en mijn aanwezigheid zou van invloed kunnen zijn op de uitspraak, zo werd gezegd. Ik kon de dagen ervoor niet slapen van de spanning. De tbs werd verlengd, maar na afloop dacht ik: dit wil ik niet meer, ik moet loskomen van hem. Zo ontstond het verlangen om hem te vergeven, omdat ik wist: zolang ik hem niet vergeef, ben ik niet vrij.

Ik móest hem vergeven

Ik ben keihard met mezelf aan de slag gegaan, met cursussen om mezelf spiritueel en persoonlijk te ontwikkelen. Ik wilde erachter komen wie ik werkelijk was. De dood van Nadine was niet mijn enige trauma, als kind ben ik gepest en misbruikt. Ik wilde vrij komen van dat verleden, ik wilde vergeven. Moest vergeven. Als je je binnenwereld verandert, verandert ook je buitenwereld, je kijk op dingen, hoe je met omstandigheden omgaat. Toen er twee jaar later weer een zitting was over verlenging van Gerolds tbs, ben ik er opnieuw naartoe gegaan. Ik stapte op hem af, gaf hem een hand en keek hem recht in de ogen. Hij keek terug en gaf me een stevige hand. Ik dacht: wow, ik ben niet de enige die aan zichzelf heeft gewerkt. Want vroeger, met Nadine, gaf hij altijd een slap handje en keek me nooit aan. Ik voelde dat ik hem had vergeven en dat wilde ik hem vertellen. Op dat moment lukte dat nog niet, maar een jaar later wel. Toen kon ik tegen hem zeggen: ‘Ik vergeef je oprecht en vanuit mijn hart.’ Het bracht me dichter bij Nadine, ik zag hem zoals zij hem altijd had gezien. Eindelijk begreep en voelde ik wat zij in hem zag. Op mijn arm had ik Nadines naam laten tatoeëren met haar as. Gerold zei: ‘Het lijkt alsof ik naar de onderarm van Nadine kijk.’ Later hoorde ik dat het de eerste keer was na de moord dat hij haar naam had uitgesproken. Ik pakte zijn handen en vroeg: ‘Wat zie je als ik in je ogen kijk?’ Hij antwoordde: ‘Liefde en vrijheid.’ Het was voor mij het bewijs dat hij contact had gemaakt met de liefde en vrijheid in zichzelf en ik weerspiegelde dat.

null Beeld

Je verloochent je zusje

Over deze ontmoeting vertelde ik op tv. Sommige mensen begrepen het niet, vooral lotgenoten. Iemand zei: ‘Je verloochent je zusje.’ Het raakte me dat deze mensen naast die gevoelens van verlies ook met die wrok en haat zitten, maar het sterkte des te meer in het gevoel dat ik hiermee het juiste pad bewandel naar een liefdevollere wereld. Het is nog een onbegaanbaar pad, maar ik ben de struiken aan het weghakken. En: hoe meer mensen het bewandelen, hoe begaanbaarder het wordt. Voor slachtoffers is begrip, maar daders worden vaak afgeschilderd als monsters. We horen bijna nooit hun verhaal. Het zou zo mooi zijn als dat wel kan en als daders met zichzelf aan de slag gaan. Mede daarom heb ik ‘Remember 2 be free’ opgericht. Ik geef nu lezingen aan gevangenen en slachtoffers over mijn pad naar vergeving. Gedetineerden zijn misschien wel de meest beschadigde mensen in onze samenleving en ik geloof dat ze niet gestraft, maar geholpen moeten worden. Gerold is nu vrij, maar we hebben geen contact meer. Toch gun ik hem dat hij nog iets van zijn leven kan maken, ik ben niet meer bang voor hem. We moeten niet denken in dualiteit, in goed en slecht. Ieder persoon heeft een stukje dader en een stukje slachtoffer in zichzelf en ik kies ervoor om het goede te zien. Vergeving heeft mijn leven veranderd. Ik vond dat zwaar en wilde alleen maar vluchten. Nu vind ik mijn leven prachtig.”

Meer weten over de acties van de Nadine Foundation? Kijk op nadinefoundation.nl

Styling: Maartje Bodt | Haar en make-up: Astrid Timmer | M.m.v.: Mango (bloes), Anytime (jeans), Gabor (laarsjes)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden