PREMIUM

James Worthy schrijft een liefdesbrief aan zijn allereerste liefde: “Je was de eerste die mijn wereld in vuur en vlam zette”

James Worthy Beeld Libelle
James WorthyBeeld Libelle

De Boekenweek brengt dit jaar een ode aan de allereerste liefde. Daarom vroegen we James Worthy (41) een brief te schrijven aan die ene persoon die gevoelens en verlangens losmaakte die hij daarvoor niet kende.

James WorthyLibelle

Allerliefste eerste liefde,

Ik weet alles nog. Ik hoop jij ook. We zagen elkaar voor het eerst in Paradiso. Je zat op de trap en ik kwam naast je zitten. Jij was moe van het dansen en ik was moe van het drinken. Je had een zwart jurkje aan en je ogen waren blauw. Zo blauw dat ik alleen maar in Gargamel kon veranderen. Ik moest je te pakken krijgen.

Op de trap zei je dat je van lezen hield en van duiven.

“Waarom hou je van duiven? Ik ken niemand die van duiven houdt”, vroeg ik.

“Ik hou van duiven, omdat niemand van duiven houdt. Iedereen kan van panda’s en zeehonden houden. Ik wil mijn hart lenig houden”, zei je. Een paar minuten later leende je de balpen van een barman en schreef je je telefoonnummer op mijn onderarm.

“Wanneer mag ik je bellen?”, vroeg ik, terwijl ik naar mijn arm keek. Dankzij jouw telefoonnummer leek ik stukken gespierder.

“Bel me als je me nodig hebt”, zei je, voordat je langs de uitsmijter naar buiten liep.

Toen ik je belde, stond je bij het fietsen­rek naast Paradiso.

“Ik denk dat ik je nodig heb”, zei ik. Je ging met me mee naar huis en bent acht maanden gebleven. Je was de eerste die mijn wereld in vuur en vlam zette. Voor het eerst borrelde alles. Je maakte een frituurpan van mijn borstkas.

De eerste keer dat we zoenden, dacht ik dat ik onsterfelijk was. De eerste keer dat we ruzie hadden, wist ik dat ik het niet was.

In het begin konden we niet van elkaar afblijven. Weet je nog? Dat wat kleine jongens met luciferdoosjes hebben, dat hadden wij. Mijn huis was dertig vierkante meter groot, maar als de muren op ons afkwamen, kleedden we onszelf uit en vreeën we ze weer terug op hun plek.

De eerste keer dat ik je naakt zag, werd ik verlegen. Ik geloofde niet wat ik zag, dus deed ik mijn ogen maar dicht.

“Waarom doe je je ogen dicht, lief?”, vroeg je.

“Omdat je te veel bent.”

“Je mag me best aanraken.”

“Maar waar dan? Waar moet ik beginnen? Ik heb maar twee handen.”

Volgens mij heb ik nooit sorry gezegd. Het was na een paar maanden overduidelijk dat ik jou leuker vond dan jij mij. Zo gaat het altijd. Jij maakte mij gelukkig en ik maakte jou niet ongelukkig. Ik hoop dat je inmiddels iemand hebt gevonden die je gelukkig maakt. Die je ziel laat kwispelen. Af en toe kijk ik op je Facebookpagina om te zien hoe het met je gaat, maar op Facebook zie je helaas niet hoe het met mensen gaat. Op Facebook zie je vaak alleen hoe mensen willen dat het gaat. Je ziet Zuckerberg – The Musical.

Ik wil gewoon even tegen je zeggen dat ik je niet ben vergeten. Je was de eerste persoon die ik liefhad. Echt liefhad. Jij hebt mijn vlinders vleugels gegeven. Ik had met alle liefde een kogel voor je gevangen, maar het liep anders.

Op de trap zei je dat je van lezen hield en van duiven. En dat je je hart lenig wilde houden. Mijn hart heeft veel van jouw hart geleerd. Op een dag werd ik naast je wakker en kon mijn hart een spagaat maken. Op een dag werd ik wakker en was je weg. Jij en je hart waren mijn leven uit geflikflakt. En toch zijn we allebei prachtig op onze pootjes terechtgekomen.

Je woont op het platteland en je hebt twee honden. Op de oprit staat een oude jeep. Vorige week zag ik op Facebook een foto dat je soep had gemaakt van de tomaten uit je eigen tuin. Op de foto zie je er gelukkig uit. Je hebt nog steeds de mooiste ogen van Nederland. Ze zijn KLM-blauw. Vroeger was ik in de wolken als je naar me keek.

Niets dan liefde,

null Beeld Libelle
Beeld Libelle

Over James Worthy

James Worthy (1980) is schrijver en columnist. In 2011 verscheen zijn bestseller James Worthy. Daarna schreef hij Zwarte Sylvester, Mottenballen voor de ziel, In de buik van de wolf en Liverpool. James schrijft elke week een column voor libelle.nl.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden