Jeroen verloor zijn zoontje: “Juist de mooiste momenten zijn het moeilijkst” Beeld Getty Images
Jeroen verloor zijn zoontje: “Juist de mooiste momenten zijn het moeilijkst”Beeld Getty Images

PREMIUM

Jeroen verloor zijn zoontje: “Juist de mooiste momenten zijn het moeilijkst”

Schrijver en kunstenaar Jeroen van Veen (42) verloor begin dit jaar zijn zoon Kasper aan de gevolgen van een kwaadaardige hersentumor. In het boek Een achtbaan op losse schroeven vertelt hij over de afgelopen jaren. “Het was een aaneenschakeling van extreme onzekerheden en bizarre geluksmomenten. Momenten die laten zien hoe breekbaar, mooi en bijzonder het leven van elke dag kan zijn.”

Merel BronsGetty Images

“Mijn boek heet Een achtbaan op losse schroeven en ik kan het eigenlijk niet beter omschrijven. Vanaf het moment dat bij Kasper – toen net een jaar oud – een kwaadaardige, agressieve hersentumor werd ontdekt, belandden wij als gezin in deze ‘attractie’. Een bubbel waarin de zorg voor Kasper en zijn kwaliteit van leven boven alles ging. Vaak wist ik niet eens welke dag van de week het was en interesseerde me dat ook vrij weinig.

Glimlach op iedereens gezicht

Kasper heeft veel moeten doorstaan. Twee trajecten van heftige chemokuren en een behandeling met een nieuw soort medicijn. Toch bleef hij ondanks alles dat hij doormaakte een ongelooflijk vrolijk mannetje. De gespannen sfeer in het Prinses Máxima Ziekenhuis sloeg om als hij als een showmaster de deuren opendeed en met veel bravoure riep: ‘Daar ben ik weer!’ Hij zorgde voor een glimlach op iedereens gezicht. Ik en de mensen om hem heen hebben veel geleerd van zijn levensvreugde. Je moet iedere dag omarmen zo hard als je kan, want het leven duurt maar kort. Natuurlijk, dat weet je wel, mensen tatoeëren dat op hun arm, maar pas als je dat zelf meemaakt doorvoel je dat ook echt.

Pijnlijke leegte

Tegen alle verwachtingen in kon Kasper op zijn vierde jaar toch naar school. Als ik dan in de keuken broodtrommels stond te vullen of ik bracht hem en zijn broertje Brent in de bakfiets naar school, was mijn hart gevuld van geluk. Dat klinkt misschien een beetje erg mindfull, maar ik probeer mijn geluk nog steeds te vinden in dit soort alledaagse momenten. Weliswaar met de pijnlijke leegte die Kasper heeft achtergelaten. Het gekke is dat ik hem vooral in die leegte vind, als hij er niet is. Aan de kinderen zie ik hoe zij daar anders mee omgaan. Dat ze naar zijn favoriete series op Netflix kijken of met zijn speelgoed spelen. Als zij het dan over hem hebben, geeft mij dat ook troost. ‘Pijn in mijn hart’ zegt onze dochter als ze het moeilijk heeft. Ik heb haar uitgelegd dat het de grote hoeveelheid liefde is die ze voor haar broertje voelt. Zoveel liefde, dat past allemaal niet in het hart en daarom doet het pijn. Natuurlijk is het pijnlijk als je ziet dat je kind het er moeilijk mee heeft. Gelukkig gebeurt het voor hen niet vaak. Ze zijn vooral blij met de mooie herinneringen. Maar als ze het een keer moeilijk hebben dan zijn zowel mijn vrouw Charlotte als ik blij dat ze dit uiten.

Huilende hardloper

4 maart is Kasper overleden. We moeten allemaal onze manier vinden om daar mee om te gaan. Dat doen we allemaal op onze eigen manier. De kinderen zijn soms boos en beginnen dan met kussens te smijten. Onze dochter maakt veel tekeningen over haar gevoel. Veel mooie, soms ‘boze’ herinneringen. Dat is helemaal prima, ook die kwaadheid mag er zijn. Ik vind mezelf terug tijdens het hardlopen. Dat heb ik al die tijd dat Kasper zo ziek was ook gedaan. Ik doopte mezelf gekscherend ‘de huilende hardloper’, want tijdens mijn kilometers langs de Amstel kon ik de tranen vaak niet stoppen. Inmiddels huil ik minder, maar merk ik wel nog steeds dat het lopen me helpt om al mijn verdriet een plek te geven. Ook helpt het ons om er samen over te praten. Elke dag vragen Charlotte en ik aan elkaar hoe het gaat. Alleen de vraag geeft al meer ruimte voor mijn gevoel. Alles kan, alles mag. Dat hebben we vanaf het eerste begin tegen elkaar gezegd en dat werkt in deze situatie bevrijdend.

Mooie momenten

Het stomme is dat juist de mooiste momenten het moeilijkst zijn als je iemand zo mist. De feestdagen, de dagen die afwijken van de dagelijkse routine. Zo’n moederdag en vaderdag waarop je het extra gezellig maakt met het gezin, is ook extra pijnlijk. Ik dacht ook dat ik het moeilijk zou vinden om in het vakantiehuis van mijn schoonouders op Texel te zijn nu Kasper er niet meer is. Hoewel ik hem daar overal ‘zag lopen’, viel het me gelukkig mee hoe verdrietig ik me voelde. Ik kon stilstaan bij de mooie momenten die we daar hadden meegemaakt en daar met een goed gevoel aan terugdenken.

Boek over zijn zoontje

Ik heb getwijfeld over het schrijven van een boek over Kasper. Was het niet te intiem? Zaten mensen wel te wachten op een boek over dit onderwerp? Toch heb ik het gedaan. Juist omdat het korte leven van Kasper me zoveel heeft geleerd over ‘het leven’ an sich. Hoe het nooit zo zal lopen zoals je gehoopt had of gedacht. Hoe je daar dan weer mee om moet gaan en ook hoe je daarvoor ook de kracht bezit. Maar vooral hoe je het leven moet vastpakken en zoveel mogelijk van moet genieten. Die gedachte hou ik voor altijd bij me en wil ik ook graag met anderen delen. Als je dat eenmaal weet, voelt alles waardevoller.

Kasper is gecremeerd. Zijn as staat bij ons thuis in een mooie witte urn. We hebben besloten met het hele zin te overleggen wat we daarmee gaan doen. Brent kwam laatst al met een plan. ‘Als we die as nou in meerdere bakjes doen, heeft iedereen een stukje van Kasper. En kan ik hem mee op schoolkamp nemen.’ Ontwapenend en mooi.”

PS.

Een achtbaan op losse schroeven (€20,99, Spl!nt Media) ligt in de boekhandel en is online te bestellen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden