Karin en haar dochter Tanita zijn samen 110 kilo kwijt: “Een maagoperatie is geen makkelijke manier om af te vallen”  Beeld Brenda van Leeuwen
Karin en haar dochter Tanita zijn samen 110 kilo kwijt: “Een maagoperatie is geen makkelijke manier om af te vallen”Beeld Brenda van Leeuwen

PREMIUM

Karin en haar dochter Tanita zijn samen 110 kilo kwijt: “Een maagoperatie is geen makkelijke manier om af te vallen”

Karin de Jong (52) en haar dochter Tanita (26) worstelden allebei al hun hele leven met overgewicht. Een jaar nadat Tanita voor een maagverkleining koos, waagde ook Karin de sprong. “Toen ik zag hoe goed het bij Tanita was gegaan, durfde ik het ook wel aan.”

Merel BronsBrenda van Leeuwen

Tanita: “Uit de verhalen van mijn moeder heb ik begrepen dat er bij mijn babycontroles bij het consultatiebureau al werd gezegd dat ik aan de zware kant was. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Doordat ik drie keer in de week aan handbal deed, hield ik mijn gewicht wel goed onder controle. Totdat ik een knieblessure kreeg, geopereerd moest worden en door het gebrek aan beweging te zwaar werd. Negen maanden lang moest ik revalideren, maar een jaar na de operatie werd ik aangereden door een scooter en scheurde mijn knieband opnieuw. Daarna was het einde een beetje zoek. Ik kwam steeds meer aan omdat ik slecht en onregelmatig at en dronk. Op mijn dieptepunt woog ik honderdtwintig kilo, bij een lengte van 1.70 meter. Ik was pas twintig.”

Karin: “Machteloos zag ik toe hoe Tanita met haar gewicht worstelde. En hoe die aanrijding ook zorgde voor de vicieuze cirkel. De last van haar knie in combinatie met het overgewicht; het één hield het ander in stand. Ik zag ook hoe ze een deuk in haar zelfvertrouwen opliep, ongelukkiger werd, al probeerde ze dat voor de buitenwereld te verbergen. Als je zo zwaar bent, zit dat niet alleen in je lijf, maar ook in je hoofd. Op een gegeven moment had ze geen remmingen meer, het maakte haar niet meer uit wat ze naar binnen werkte. Dat vond ik heel erg om te zien, juist omdat ik haar worsteling herkende van mezelf. En toen ze op zichzelf ging wonen, had ik er natuurlijk helemaal geen zicht meer op. Ik kon er ook moeilijk wat van zeggen, want ik had hetzelfde probleem. Ik worstelde al tijden met mijn gewicht en woog op dat moment honderdtien kilo. Zolang als ik me kan herinneren, was ik op dieet. Van een bruinbrooddieet tot een soepdieet, maaltijdshakes en natuurlijk Sonja Bakker. Zelfs een keer zo’n heel programma met een voedingsdeskundige en een fysio. Het werkte allemaal wel eventjes, om vervolgens weer twee keer zo hard aan te komen.”

Proberen elkaar te motiveren

Tanita: “In mijn moeders ogen zag ik dat ze bezorgd was. Maar veel erover praten deden we eigenlijk niet, omdat het overgewicht voor ons beiden een groot pijnpunt was. We wisten natuurlijk wel van elkaar dat we veel te zwaar waren, dat naar de ander uitspreken was niet nodig. Wel probeerden we elkaar bij de volgende afvalpoging weer te motiveren. Het meest frustrerende vond ik misschien nog wel dat ik na mijn opleiding tot schoonheidsspecialist bij sollicitaties steeds werd afgewezen. Natuurlijk gaven ze mijn gewicht nooit als reden op, maar ik voelde dat wel zo. Ik werd enthousiast gebeld of ik een dagje wilde meelopen. Maar als ik dat had gedaan, was er toch altijd net iemand weer beter dan ik. Ik snap het wel; in een beroep waar alles draait om je uiterlijk, is iemand met overgewicht natuurlijk niet zo passend. Het deed me wel wat, ik werd er verdrietig en onzeker door. Ik begon steeds meer in te zien dat ik echt moest afvallen. Om überhaupt mijn beroep nog te kunnen uitoefenen, maar ook als ik misschien ooit nog moeder wilde worden – je hoort geregeld dat zwanger worden moeilijker is als je te zwaar bent. Sowieso gezond ouder worden, zoals ik natuurlijk ook graag wil. Maar hoe? Voor een goed gewicht moest ik minstens veertig tot vijftig kilo afvallen. Op eigen kracht zou dat me nooit lukken.”

Karin: “Een klant van Tanita had een maagverkleining ondergaan en vertelde haar erover. Ik had er natuurlijk wel eerder van gehoord, maar het nooit echt als optie gezien, omdat er toch ook wel haken aan ogen aan vastzitten. Overgewicht is sowieso voor elke operatie een vergroot risico en je weet natuurlijk nooit hoe je herstelt. Vooral het psychische gedeelte leek me zwaar. Dat je misschien wel de drang houdt om te willen eten, maar dat haast niet meer kunt omdat je altijd moet opletten wat en hoeveel je eet.”

Vloeibaar eten

Tanita: “Mijn vader stelde voor om het samen met mijn moeder te doen, maar zij was toen nog niet zover. Ze was vooral angstig. Ik zag op dat moment echt geen andere uitweg en wilde ervoor gaan. Na gesprekken met de huisarts kwam ik terecht in een traject bij een obesitaskliniek. Ik werd door allerlei deskundigen begeleid. Het duurt dan nog bijna een jaar voordat je wordt geopereerd. En daarna word je weer verder begeleid. Je leert hoe je eetpatroon er na de operatie gaat uitzien en waar je je vitaminen vandaan haalt. Je komt in een groep met mensen die ook worden geopereerd, met wie je lief en leed kunt delen. Wij hadden ook een groepsapp waarin je vragen kon stellen. Als je bijvoorbeeld last hebt van een opgeblazen gevoel, kun je bij de anderen checken of zij dat ook hebben als ze bepaalde dingen hebben gegeten. Het stelde me soms gerust. Ook deelden we veel recepten. Na zes jaar komen we nog steeds elk jaar samen om bij te kletsen.”

Karin: “De eerste paar dagen na Tanita’s operatie vond ik het pittig om te zien hoe ze eraan toe was. Ze moest zo veel spugen! Ik zag hoe ze de weken erna echt zoekende was naar wat ze kon eten en hoeveel. De eerste twee weken eet je eigenlijk alleen maar vloeibaar om je maag en darmen weer te laten herstellen. Daarna kun je beginnen met licht verteerbaar voedsel, zoals crackers. En al je avondeten moet je pureren. Als je die fase voorbij bent, wordt het dus zoeken naar wat je wel en niet meer kunt verdragen. Ik was er getuige van hoe dat bij Tanita steeds beter ging en ze daadwerkelijk begon af te vallen.”

Tanita: “Dat zoeken hoort echt bij een maagverkleining. Je weet gewoon niet wat je lijf kan verdragen. In het begin kon ik maar een kwart van een broodje eten zonder misselijk te worden. Als je jezelf ‘overeet’, krijg je last van dumpings (waarbij het eten te snel wordt doorgegeven door de maag, red.). Je wordt misselijk en krijgt zweetaanvallen. Verschrikkelijk! Gelukkig is het me in zes jaar misschien maar twee keer overkomen.”

Karin de Jong (52) en haar dochter Tanita (26). Beeld Brenda van Leeuwen
Karin de Jong (52) en haar dochter Tanita (26).Beeld Brenda van Leeuwen

Het eeuwige wegen

Karin: “Toen ik zag hoe goed het bij Tanita was gegaan, durfde ik het ook wel aan. Bij mij moest er ook zo’n veertig tot vijftig kilo af. Ongeveer een jaar na Tanita’s operatie ging ik ook onder het mes. Soms zeggen mensen: ‘Lekker makkelijk om zo af te vallen’, maar zo is het natuurlijk totaal niet. Je moet ook niet denken dat je na zo’n ingreep voor de rest van je leven lekker slank bent. Mijn man zegt niet voor niks: ‘Jij bent nog steeds met je gewicht bezig.’ En daar heeft hij gelijk in. Juist door de ingreep is het van belang dat je met regelmaat eet, anders krijg je snel een misselijk gevoel. Ik loop altijd wel met een tussendoortje in mijn tas. Ook van het eeuwige wegen op de weegschaal ben ik nog niet af, ik ben natuurlijk als de dood om toch weer aan te komen. Als ik uit eten ga, ben ik altijd wel verbaasd om te zien wat anderen kunnen eten. Hele borden vol! Ik kan me dat niet meer voorstellen. Als ik nu uit eten ga – en dat is bij Tanita exact zo – hou ik het bij een soepje of een voorgerecht.”

Tanita: “Het is gewoon heel fijn dat we het allebei doormaken, want daardoor begrijp je elkaar precies. Het leven na die maagverkleining is me namelijk flink tegengevallen. Natuurlijk ben ik blij dat ik erg ben afgevallen en dat ik een nieuwe garderobe kon aanschaffen, met leukere kleding. Maar echt tevreden met mijn lijf ben ik nog niet. Als ik in de spiegel kijk, zie ik het loshangende vel als souvenir van mijn oude lichaam. Daar kun je wel iets aan doen, maar in tegenstelling tot de maagverkleining wordt zo’n correctie niet vergoed door de verzekering. De tienduizend euro die dat zou kosten, heb ik helaas niet. Het is wel jammer, want het zorgt ervoor dat mijn gevoel over de maagverkleining dubbel is. Natuurlijk, ik ben gezonder dan ik was, maar het psychologische gedeelte van blij zijn met je lijf ontbreekt nog wel.”

Karin: “Ik begrijp dat als geen ander, want ik heb hetzelfde. Al vind ik het voor haar moeilijker dan voor mij, omdat zij nog een stuk jonger is dan ik.”

Dat lichaam van toen

Tanita: “Mensen die dit niet hebben meegemaakt, zullen sneller zeggen: ‘Meid, waar maak je je druk over? Waarom ben je niet tevreden? Je bent lekker zestig kilo afgevallen.’ Dit begrijpen ze pas als ze me zonder kleding zouden zien. Ik moest zelf ook flink wennen aan mijn nieuwe uiterlijk. Nu, na zes jaar, kan ik eindelijk beter inschatten welke kledingmaat ik nodig heb. Daarvoor pakte ik standaard nog twee maten te groot. Ik krijg nog geregeld complimenten van mensen die me een tijd niet hebben gezien. Sterker nog: ik was laatst op een verjaardag van een oude middelbare-schoolvriendin. Mensen die ik een paar jaar niet had gezien, begonnen zich opnieuw aan me voor te stellen. Dat vond ik zo bizar!”

Karin: “Ik denk niet meer zo vaak terug aan dat vroegere lichaam. Ik heb collega’s die me niet eens anders kennen. Als ik ze foto’s van destijds laat zien, kunnen ze niet geloven dat ik dat ben. Ik ben gewoon heel blij met hoe ik er nu uitzie. Weet je wat ik raar vind? Dat bekenden van vroeger me soms helemaal niet herkennen als ze me op straat tegenkomen!”

Tanita: “Ik was met dat overgewicht nooit de moeder geworden die ik nu ben voor mijn kinderen. Ik kan op alle mogelijke manieren met hen spelen zonder dat ik beperkt word door mijn omvang. Ook is m’n conditie erop vooruitgegaan, dus ik hou het spelen langer vol. En in een indoor speelparadijs pas ik zelf nu ook door alle speeltoestellen, terwijl ik vroeger niet eens goed mijn eigen veters kon strikken. Dat geldt voor hun oma natuurlijk net zo. Ik blijf altijd de angst hebben om terug te vallen. Dat hoor je natuurlijk ook weleens: dat mensen na een maagverkleining ‘erdoorheen eten’ en weer net zo hard aankomen. Soms komt er weleens een kilootje bij, als ik ongesteld moet worden bijvoorbeeld. In zo’n bui bel ik mijn moeder. Zij zegt dan: ‘Het komt echt goed.’ En ik weet dat ik haar daarin kan vertrouwen omdat ze precies weet waar ze het over heeft.”

Karin en haar dochter Tanita vielen samen 110 kilo af. Beeld Brenda van Leeuwen
Karin en haar dochter Tanita vielen samen 110 kilo af.Beeld Brenda van Leeuwen

Wat is een maagverkleining?
Een maagverkleining wordt uitgevoerd via verschillende operaties, zoals een gastric bypass (waarbij de maagruimte wordt beperkt en de dunne darm verlegd) of een gastric sleeve (waarbij een deel van de maag wordt verwijderd). Het doel is altijd hetzelfde: de maag wordt verkleind. Daardoor kunnen patiënten alleen nog kleine porties eten en hebben ze sneller een verzadigd gevoel. In Nederland krijgen zo’n 12.000 mensen per jaar een maagverkleining.

Fotografie: Brenda van Leeuwen. Visagie & styling: Ronald Huisinga

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden