Kathlijn over de energiecrisis: “We leven van twintig euro per week” Beeld Petronellanitta
Kathlijn over de energiecrisis: “We leven van twintig euro per week”Beeld Petronellanitta

PREMIUMDIML

Kathlijn over de energiecrisis: “We leven van twintig euro per week”

Kathlijn van der Ven (47) liet noodgedwongen het gas afsluiten. Haar reuma wordt daardoor erger en zij, haar vriend en haar twee kinderen moeten zich behelpen met koud water en potkacheltjes.

JANNEKE JUFFERMANSPetronellanitta

“Op 10 augustus kregen we de jaarnota van het energiebedrijf. Daarop stond dat we 525 euro moesten betalen in plaats van ons termijnbedrag van 169 euro. Mijn vriend en ik waren verbijsterd. Als je twintig euro per week te besteden hebt, dan kun je dat niet betalen. We sliepen er slecht van, hoe moesten we dit gaan doen? Het besluit om het gas af te laten sluiten was heftig, maar noodzakelijk. Ongelooflijk dat we iets wat altijd zo vanzelfsprekend was, niet meer konden betalen.

We hebben niet altijd zo krap gezeten. Voor de pandemie had ik een bloeiend bedrijf in hobbyproducten en lettersjablonen. Bijvoorbeeld voor pannenkoeken: als je ze bestrooit met poedersuiker en je haalt het sjabloon eraf, dan staat je naam of een boodschap in suiker op de pannenkoek. Restaurants bestelden ze volop. Toen zij door corona moesten sluiten, liep de omzet hard achteruit. Helaas viel ik net buiten de steunregeling van de overheid. Met de uitkering die ik vanwege mijn reuma heb en met het inkomen van mijn vriend redden we het net, tot hij ziek werd en de diagnose ME kreeg. Door de zware vermoeidheidsklachten koos hij ervoor om van tweeëndertig uur naar twaalf uur werken te gaan, met het idee dat hij later weer zou kunnen opbouwen. Een suffe zet, want dat was niet zo.

Inmiddels komen we nauwelijks meer rond. We leven van twintig euro per week. Dat gaat niet met mijn kinderen, die permanent bij ons wonen, en die van mijn vriend, die er om het weekend zijn. Dankzij de voedselbank hebben we voldoende te eten, maar die energierekening ging dus niet meer. Nu we van het gas af zijn, kunnen we niet warm douchen en hebben we geen verwarming. Ik ben altijd blij als er hogere temperaturen worden voorspeld, dan hebben we het even minder koud. Gelukkig krijgen we hulp. Mijn kinderen douchen bij het zwembad, met een pas van het Jeugdfonds, een fonds voor sport- of kunstlessen voor kinderen die opgroeien in gezinnen met weinig geld. Ik was me bij de kraan. Van mijn schoonouders kregen we elektrische kacheltjes, maar die slurpen energie. Daarom gebruiken we ze een halfuurtje per kamer. Als een kamer warm is, gaat de kachel naar de volgende kamer. Koken doen we op de inductiekookplaat die we van mijn ouders kregen. En de leraar van mijn jongste zoon gaf ons een elektrische boiler. We gebruiken ook van die bloempotten met waxinelichtjes. Iedereen verfoeit die dingen, vanwege de geruchten over fijnstof en koolmonoxidevergiftiging, maar ze verwarmen de huiskamer best behaaglijk. Ik ga er nog een fijnstofmeter aan hangen om te kijken of het echt zo ernstig is. Ik weet dat er veel discussie over is, maar we hebben geen keuze. Voor mijn reuma is dit geen goede situatie, want door de kou heb ik meer klachten. Een dikke trui, warme broek en sokken is het enige wat ik ertegen kan doen.

Slapeloze nachten

Bedrijf failliet, partner ziek, mijn ex die geen alimentatie meer betaalt en dan die energierekening. De tegemoetkoming is voor nu fijn, maar daar hebben we in januari niets meer aan. Waar zijn we in terechtgekomen? Wat het erger maakt, is dat we van de woningbouwvereniging moeten vertrekken. Er moet verwarming aan in het huis, want als het gaat vriezen, gaan de leidingen kapot. We proberen hier via huizenruil weg te komen en reageren ons suf op woningen die al verduurzaamd zijn via Woningnet. Het geeft me slapeloze nachten en ik ben verdrietig, maar ik wil positief blijven. Ook voor de kinderen. Zij hebben niets aan een sombere moeder. Toch voel ik me vaak tekortschieten. Het is naar om steeds te moeten zeggen dat we iets niet kunnen kopen of kunnen doen, omdat ik gewoonweg het geld niet heb. We bakken ’s avonds koekjes, daar moeten ze het mee doen.

Ik merk wel dat ze steeds dankbaarder zijn voor de dingen die we wel hebben en soms krijgen. Je wordt heel creatief in onze situatie. Van de spullen die we van de voedselbank krijgen, maken we wat origineels. Als we gezellig samen staan te koken, ben ik trots op hoe we het doen. De liefde voor elkaar, onze positiviteit en strijdlust kan niemand ons afpakken. Net als het vertrouwen dat er betere tijden komen. Ik kan mijn oude bedrijf niet oppakken, want mijn ex-partner en ik waren in gemeenschap van goederen getrouwd, waardoor ik nu ook aansprakelijk ben voor zijn schuld. Je kunt geen bedrijf op je naam hebben als je in de schuldsanering zit. Als alles weer wat rustiger is, wil ik weer met mijn bedrijf aan de slag. Daarnaast hebben mijn vriend en ik plannen voor een nieuw bedrijf, waarmee we mensen willen helpen om goedkoop zelfredzaam te leven. Bijvoorbeeld door schoonmaakproducten en cosmetica zelf te maken, groente te kweken, zoals wij dat nu ook doen. Zo komt er toch iets goeds uit deze moeilijke situatie.”

PS

Door onder meer de daling van de Europese gasvoorraden, de stijging van de prijs van grondstoffen zoals olie of steenkool en de stijgende CO2-uitstoot, vervijfvoudigde de gas- en elektriciteitsrekening van een gemiddeld huishouden. Vanaf volgend jaar komt er een prijsplafond voor energieprijzen. Het kabinet moet voor het steunpakket naar verwachting 23,5 miljard euro uittrekken, in het ongunstigste geval loopt het op naar 40 miljard.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden