De getrouwde Marco zocht zijn vakantieliefde op via Facebook  Beeld Getty Images
De getrouwde Marco zocht zijn vakantieliefde op via FacebookBeeld Getty Images

PREMIUM

Kersverse vader Marco (43) zocht contact met zijn oude vakantieliefde: “Ik snakte naar liefde, seks en spanning, maar nu stalkt ze me”

Terwijl zijn vrouw wegzinkt in een postnatale depressie, vindt Marco op Facebook zijn Spaanse zomerliefde terug. Hun online geflirt doet hem goed, tot de stemming omslaat. “Ik ben bang dat ze op een dag voor mijn deur staat.”

Cathelijne BeijnGetty Images

“Sylvia en ik hebben sinds tien jaar een relatie, we waren vanaf dag één smoorverliefd. We hadden allebei een goede baan, reisden veel en gingen al na een halfjaar samenwonen in een prachtig vrijstaand huis onder de rook van Utrecht. Het ontbrak ons jarenlang aan niets, behalve aan kinderen. Na ons huwelijk probeerde Sylvia zwanger te worden, maar de vele pogingen liepen telkens uit op een teleurstelling. Na intensieve en uitputtende behandelingen besloten we het idee van een gezin te laten varen. Het gemis van een baby drukte echter zwaar op Sylvia, ze wilde niets liever dan moeder zijn. Onze relatie begon eronder te lijden. Maar na zeven jaar gebeurde er een wonder: Sylvia raakte onverwacht zwanger. Eindelijk kregen we waarnaar we zo lang hadden verlangd. Toen Ruben werd geboren, zaten we dan ook op een roze wolk. Maar ons geluk duurde amper twee weken. Sylvia’s zwangerschap had veel van haar lichaam geëist en de bevalling was loodzwaar. Na twintig heftige uren was onze zoon met een spoedkeizersnee gehaald. Hij mankeerde niets, maar Sylvia moest lange tijd herstellen. Eenmaal thuis was er na een paar dagen al sprake van een verwijdering tussen ons. Ze twijfelde aan haar moederschap, sliep en at amper en had hevige huilbuien. Mijn aanraking verdroeg ze niet, ze sliep bij Ruben in zijn babykamer. Ik werd als vader buitenspel gezet.

Afgewezen door mijn eigen vrouw

Ik miste Sylvia, zij lag het grootste deel van de dag huilend in bed. En doordat zij zich obsessief bezighield met de verzorging van Ruben, kreeg ik niet de kans om me aan mijn zoon te hechten. We hadden er zo naar verlangd om een gezin te zijn, maar we faalden hopeloos. Toen ons huishouden voortdurend in een complete chaos verkeerde, zocht ik hulp. Sylvia bleek een postnatale depressie te hebben. Een psycholoog en mijn schoonmoeder probeerden de boel weer in goede banen te leiden. Mij lukte dat niet, tot mijn schaamte. Ik verlangde hevig terug naar de tijd dat we het samen goed hadden, naar ons onbezorgde leven met mooie reizen en lange vrijpartijen. Plotseling had ik een baby en een ernstig zieke vrouw. Hoe kon het kind dat we zo graag wilden ons leven zo volledig op zijn kop zetten? En waarom werd ik afgewezen door mijn eigen vrouw? Ik wilde begeerd worden, gezien worden, ik wilde weer de sterke, zorgzame echtgenoot zijn die ik altijd voor Sylvia was geweest. In korte tijd was ik een schim geworden van de man die ik was.

Contact met een oude vakantieliefde

Ik zocht mijn heil in social media, op zoek naar aandacht en een luisterend oor. Ik geef toe: ik zwolg in zelfmedelijden en snakte naar liefde, seks en spanning. Plotseling dacht ik aan Emma, mijn eerste vakantieliefde die ik op een camping in Zuid-Spanje had leren kennen. Ze was mooi en begeerlijk en als puber was ik een week lang gek op haar geweest. Uit nieuwsgierigheid tikte ik haar naam in en vond haar Facebook-account. Ook zij was getrouwd en ze woonde met haar man en dochter nog in hetzelfde Spaanse dorp. Dertig jaar later was ze nog steeds mooi. In een opwelling stuurde ik haar een kort chat-bericht. Een dag later kreeg ik antwoord: ze kon zich die geheimzinnige jongen uit Nederland nog goed herinneren. Al snel haalden Emma en ik herinneringen op aan die romantische zomer toen we hand in hand liepen en verlegen zoenden op het dorpsplein.

Ik genoot van haar ondeugende foto’s

In de dagen die volgden stuurden we elkaar berichten die steeds persoonlijker en intiemer werden. Ik vertelde over Sylvia en Ruben, over de zware depressie die ons gezinsleven verstikte. Ook Emma had een luisterend oor nodig. Haar huwelijk was een sleur en ze had veel problemen met haar puberende dochter. Bij elkaar vonden we het begrip en de troost waarnaar we verlangden. Ik verheugde me steeds meer op Emma’s berichten, ik wilde haar alles vertellen. Om zonder pottenkijkers ongestoord met elkaar te kunnen praten, maakte ze een geheim Facebook-account voor ons aan. Ze flirtte, stuurde me foto’s, soms ook naakt, en fantaseerde hoe het zou zijn als we elkaar weer zouden ontmoeten. Ik was terughoudender, maar ik genoot van haar aandacht en de spanning en liet het allemaal gebeuren.

Sylvia wist niets van Emma’s bestaan. Dit contact was iets voor mijzelf, waardoor ik weer zelfvertrouwen kreeg en ik me begeerd voelde. Het ging Sylvia niets aan. Emma zat in mijn computer, zij was mijn spannende geheim. Omdat we elkaar nooit live spraken of in het echt hadden gezien, voelde het niet als vreemdgaan. Ik genoot van de ondeugende foto’s, maar ik verwijderde ze meteen. Ik merkte dat het contact met Emma ook goed was voor mijn relatie met Sylvia. Ik was opgewekter, waardoor de sfeer in huis beter werd. Zo praatte ik het goed. Beetje bij beetje keerde de rust terug in mijn leven. Tot ik dat ene bericht ontving.

Ze werd onzeker en jaloers

Het was Emma opgevallen dat ik haar minder vaak berichten stuurde. Dat maakte haar onzeker en jaloers. In een liefdevolle chat legde ik uit dat ik ons contact iets wilde afbouwen, maar dat het niets afdeed aan mijn liefde voor haar. Sylvia begon langzaam uit haar zware depressie te komen en ik wilde mijn huwelijk een tweede kans geven. Ook liet Sylvia mij na maanden eindelijk ook Ruben verzorgen, waardoor ik minder tijd had voor Emma. Dit betekende niet het einde, ik hoopte slechts op Emma’s begrip.

Had Emma mij verkeerd begrepen?

Na een dagenlange, frustrerende stilte kreeg ik eindelijk een antwoord. In een lang bericht bekende Emma dat ze verliefd op mij was geworden. Ze had besloten haar man te verlaten en zodra het kon naar Nederland te komen om mij te ontmoeten. Over mij en Sylvia zei ze niets. Ik schrok, had Emma mij verkeerd begrepen? Ik zou mijn zieke vrouw en mijn zoon nooit verlaten, dat had ik vanaf het begin gezegd. Tactvol probeerde ik duidelijk te maken dat ik niet uit was op een nieuwe relatie.

Haar berichten werd steeds agressiever

Maar voor Emma was het menens. Ze accepteerde mijn antwoord niet, voelde zich verraden en begon boze berichten te sturen, soms wel twintig per dag. Hoewel ik probeerde uit te leggen dat we ons contact misschien beter konden stoppen, werd ze verbaal steeds agressiever. Toen ze mij na een nieuwe stroom verwensingen probeerde te bellen via Facebook, was de maat vol. Ik sloot ons account en verbrak het contact. Maar telkens maakte Emma een nieuw profiel aan om te kunnen chatten. Want zij wist zeker: als wij elkaar weer zien, komen alle oude gevoelens terug en kunnen we samen ergens opnieuw beginnen.

Ze veranderde in een stalker

Ik begon Emma te negeren, wat haar nog obsessiever maakte. Ze papte via Facebook aan met mijn vrienden om te kunnen zien wat ik deed. Voor hen was zij slechts een leuke vrouw die een vriendschapsverzoek deed, ze wisten niet wie zij in werkelijkheid was. Ik kon immers niemand over haar vertellen. Onder hun berichten op Facebook plaatste ze lange, cryptische boodschappen die bedoeld waren voor mij. Op Instagram maakte ze geregeld nep-accounts met bedrijfsnamen aan, waardoor ik niet door had dat Emma erachter zat. Maar als ze weer eens al mijn foto’s had geliket, wist ik meteen met wie ik te maken had. Ze blijft het proberen, tot de dag van vandaag. Door haar zoektochten op internet weet Emma nu alles van mijn werk, mijn persoonlijke leven en mijn interesses. Gelukkig laat ze mijn telefoonnummer vooralsnog met rust en besta ik vooral in haar virtuele wereld. Toch ben ik bang dat ze plotseling voor mijn deur zal staan en kijk ik net iets vaker over mijn schouder.

Sylvia is mijn grote liefde

In mijn computer en telefoon heb ik elke conversatie en foto van Emma gewist. Van mijn mooie herinnering aan een zwoele zomerliefde is niets meer over. Maar gek genoeg kan ik niet boos op Emma worden, hoe obsessief haar gedrag ook is. Ondanks alles ben ik blij dat ze voor even terug was in mijn leven. Door ons contact vond ik mijzelf terug, ergens heeft Emma ervoor gezorgd dat mijn relatie met Sylvia is hersteld. Ik zie nu wat ik heb: een prachtige, sterke vrouw en een gezond kind, dat binnenkort een broertje of zusje krijgt. Mensen die Sylvia’s depressie van dichtbij hebben meegemaakt, verklaarden ons voor gek dat we nog een kind wilden. Maar wij zijn een gezin, elkaars grote liefde, we gaan ervoor. Dit keer gaat het ons lukken. En hopelijk geeft Emma het vanzelf een keer op.”

Marco, Sylvia en Emma zijn pseudoniemen, hun namen zijn bij de redactie bekend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden