Kims (39) contract werd niet verlengd nadat ze had gemeld dat ze zwanger was Beeld Getty Images
Kims (39) contract werd niet verlengd nadat ze had gemeld dat ze zwanger wasBeeld Getty Images

Kims (39) contract werd niet verlengd nadat ze had gemeld dat ze zwanger was

Kim (39): “Dat mijn babynieuws niet enthousiast zou worden ontvangen, wist ik van tevoren. Maar dat twee weken later mijn contract niet werd verlengd, zag ik niet aankomen.

Paulijn van der PotGetty Images

Toen ik werd aangenomen als communicatie- en pr-manager van een high-end Nederlands modemerk dacht ik dat het om mijn kwalificaties ging. Achteraf vraag ik me af wat tijdens mijn sollicitatie zwaarder heeft geteld: mijn afgeronde studies en werkervaring of toch mijn blonde haren. Toen ik na bijna een jaar melde dat ik zwanger was bleek het laatste.

Aangenomen om mee te pronken

Het modemerk in kwestie is een chic familiebedrijf. De eerste sollicitatiegesprekken waren met de mater familias, een chique, stijlvolle, beschaafde en bovendien aardige vrouw. Bij de laatste twee gesprekken schoof ook haar zoon aan. Feitelijk bleek dat moeder nooit op kantoor was; dat werd gerund door haar zoon, een gesjeesde twintiger, met daarboven een wat oudere CEO die de zoon, een feestbeest, enigszins moest beteugelen. Dat was nodig, want de zoon vulde zijn dagen met lunches, cocktails en afspraken met eveneens rijke Oud-Zuid-vriendjes om nippend aan champagne te varen op de Amsterdamse grachten. Af en toe ging ik mee ‘netwerken’, al had ik het idee dat hij me vooral meenam om te pronken; ‘mijn communicatiemanager is lekkerder dan de jouwe’, zei hij weleens. Ongemakkelijk vond ik dat.

Machocultuur op de apenrots

Op kantoor heerste een machocultuur; vrouwen werkten er nauwelijks en mannen streden om een hoge plek op de apenrots. Vaak ten koste van een ander, want elkaar afzeiken was de norm. De zachtaardige mannen – die waren er ook - die niet meededen aan de apenrots-beklimming waren ‘mietjes’ en vrouwen werden ‘neukertjes’ genoemd. Ik zag en hoorde het allemaal, vond er iets van, maar besloot om me er niets van aan te trekken. Ik had vooral medelijden met hun vrouwen en vriendinnen. Ik hoefde alleen maar met ze te werken, zij moesten met ze leven.

Een geil berichtje naar zijn vriendin

Zo was er die keer dat ik na een zakendiner met de zoon mee terug naar kantoor reed, waar mijn auto stond. Hij zat achter het stuur en vroeg of ik zijn vriendin een berichtje kon sturen met zijn telefoon, om te zeggen dat hij iets later thuis was. Natuurlijk kon ik dat, alhoewel het me stoorde dat hij me, zoals wel vaker, inzette als zijn persoonlijk assistent. Hij dicteerde en ik typte: Hé schatje, ik ben keihard en heb zin in je. Trek iets moois aan en spreid je benen maar vast. Kom eraan. Zonder blikken of blozen typte ik het berichtje en drukte op ‘send’. Maar ondertussen dacht ik: wat ís dit? Wil hij zich als ultiem mannetje profileren? Laten zien dat hij alles kan maken? Windt het hem op om een andere vrouw een geil berichtje naar zijn vriendin te laten sturen?

Avances afgewimpeld

Of die keer dat hij me verweet dat ik tijdens een benefietgala niet inging op de avances van een prominente oud-minister die me na afloop naar huis wilde brengen. Hoe dom kon ik zijn, had de zoon gepikeerd gezegd. Natuurlijk had ik op dat aanbod moeten ingaan, de oud-minister was immers een potentiële nieuwe klant met aanzien. Waarop ik antwoordde dat ik dergelijke taken niet in mijn functieomschrijving had zien staan.

Niet aanwezig bij het mannengesprek

Nog zo’n voorbeeld: ik had weken gewerkt aan een nieuw communicatieplan en onderdeel daarvan was het inlijven van een aantal tv-persoonlijkheden als merkambassadeur. Goed plan, vonden zowel de zoon als de CEO. Niet veel later werd de eerste tv-persoonlijkheid op kantoor uitgenodigd voor een oriënterend gesprek. Tot mijn verbazing mocht ik daar niet bij zijn. ‘Dit is een mannengesprek’, vond de CEO. Bizar natuurlijk, het was immers mijn plan, mijn strategie. Door de glazen wanden zag ik de heren zitten in de vergaderruimte. Ik herinner me dat ik opstond en langs de vergaderruimte liep, richting de kantine om koffie te halen. Toen ik terugkwam, stond de zoon bij mijn bureau. De tv-meneer had mij gezien, nagekeken en gevraagd wie ik was en of hij kennis kon maken. Dus, vroeg zoon, kun je ons zo een glaasje water komen brengen? Wonderlijk: ik mocht niet mijn plan toelichten, maar moest wél een glaasje water komen brengen.

Einde van het contract

Op dat moment had ik een jaarcontract dat bijna afliep. Verlenging leek een vanzelfsprekendheid. Officieus hadden we het daarover al gehad en onze agenda’s voor het volgende halfjaar waren al ingedeeld. Dat ik twee maanden zwanger was, had ik toen nog niet verteld. Ik twijfelde of het verstandig was om te melden voordat ik zou bijtekenen, maar aan de andere kant voelde het niet goed om mijn zwangerschap achter te houden. Voor de draad ermee dus. Dat mijn babynieuws niet enthousiast werd ontvangen, wist ik van tevoren. Maar dat ik twee weken later opnieuw werd uitgenodigd voor een gesprek en mij werd verteld dat mijn contract bij nader inzien toch niet werd verlengd, zag ik niet aankomen. Het is nooit hardop uitgesproken, maar ik vermoed dat het was omdat een zwangere vrouw haaks staat op de macho bedrijfscultuur die er heerste. En als zwangere was ik in hun ogen waarschijnlijk niet meer die ‘lekkere’ communicatiemanager om mee te pronken. Diploma’s of niet.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden