Kitty woonde nog 2,5 jaar samen met haar ex na de scheiding: “Het voelde als tien jaar van mijn leven” Beeld Getty Images
Kitty woonde nog 2,5 jaar samen met haar ex na de scheiding: “Het voelde als tien jaar van mijn leven”Beeld Getty Images

Kitty woonde nog 2,5 jaar samen met haar ex na de scheiding: “Het voelde als tien jaar van mijn leven”

Samenwonen met je ex na de scheiding? Vanwege krapte op de woningmarkt hebben steeds meer mensen geen keuze. Kitty (52) herkent zich in de verhalen die ze nu veel om zich heen hoort. Tijdens de moeizame verkoop van haar huis, woonde ook zij samen met haar ex.

Kitty: “’Ik wil scheiden’, zei ik acht jaar geleden tegen Peter. De man bij wie ik op mijn negentiende introk, was na 25 jaar veranderd. En ik ook. Ik verheugde me op een leven alleen toen de klap kwam. ‘Het is ook mijn huis, dus ik blijf hier totdat het verkocht is’, besloot Peter. Geld voor een andere woning had ik nog niet. En dus zouden we samen blijven wonen, totdat ons huis verkocht was. Maar toen wist ik niet dat het een tweeënhalf jaar durende kwelling zou worden.

“Ons huwelijk was ooit fijn. We kregen drie prachtige dochters en richtten allebei een florerend bedrijf op. Maar ergens onderweg raakten we elkaar kwijt. Ik focuste me steeds meer op zelfontwikkeling, terwijl Peter na het overlijden van zijn vader steeds conservatiever werd. Hij had bij wijze van spreken liever dat ik een huisvrouw werd die dagelijks om vier uur koffie zette, dan dat ik aan mijn bedrijf werkte.

Geen passie meer

“Ons gezinsleven was even goed geolied als onze ondernemingen, maar de passie tussen ons was weg. Een aai over mijn bol, een tik op mijn bil of een bos bloemen, ik kreeg het nooit meer. En eerlijk is eerlijk: hij ook niet van mij. We hadden al een jaar geen seks meer toen de realisatie kwam: het leven is veel te leuk om vast te zitten aan man die me kort wil houden. Ik was liever alleen.

“Peter reageerde gelaten. Hij had slechts één eis: hij wilde in het huis blijven wonen totdat het verkocht was. Hij betaalde er nota bene voor. Ik smeekte hem om tijdelijk bij zijn moeder in te trekken, die in de buurt woont. Ik kon zelf toch niet terug naar mijn familie in Brabant, terwijl ik voor mijn werk en kinderen in onze woonplaats Rotterdam moest zijn? We ruzieden wat af, maar Peter was onverbiddelijk. Geld voor een nieuw huis had ik pas als dit huis verkocht was en dus zat er niets anders op: samenwonen tot de verkoop. Want ook huren was geen optie: voor een sociale huurwoning was een wachtlijst van zeker vijf jaar, en huren in de vrije sector was veel te duur voor mij.

Irritaties

“Natuurlijk maakten we afspraken. Zo spraken we af dat daten mocht, maar we geen potentiële partners in huis zouden ontvangen. En verder zouden we elkaar onze ruimte gunnen. Dat was alleen praktisch onmogelijk. We sliepen nota bene nog samen, in hetzelfde bed! Hij maakt veel geluid in zijn slaap, waar ik me altijd al aan ergerde. Maar als je eenmaal exen van elkaar bent, ga je je nog meer storen aan dat soort kleine dingen. Ik trok het echt niet meer! Destijds kon ik totaal niet meer helder denken. Het was pas toen mijn beste vriendin na acht maanden voorstelde om een opklapbed in mijn kantoor te zetten, dat ik een oplossing zag: natuurlijk!

“Zo namen we fysiek en mentaal steeds meer afstand van elkaar. De spier die ons gezin bij elkaar hield, werd peesje voor peesje doorgesneden. Geen gezamenlijke uitjes en vakanties meer met z’n allen, maar ’s avonds samen eten, dat dan weer wel. Het was mooi om na zo veel jaren samen, geleidelijk afscheid te nemen van ons leven als stel en gezin. Toch was het ook ingewikkeld. Door alle ingrijpende veranderingen in ons leven en het feit dat we ineens elkaar exen waren, waren we beiden prikkelbaar. Sudderende irritaties liepen dan ook vaak uit tot grote conflicten waarin Peter behoorlijk kon schreeuwen en schelden.

Dochters

“Voor onze dochters, destijds 6, 12 en 14 jaar, was dat ingewikkeld. Een scheiding verwerken is voor ieder kind lastig, zeker als er zo veel wrijving in huis is. Al hielden Peter en ik nog zo’n mooi weer-showtje voor ze op, ze voelden de spanning haarfijn aan. Onze jongste dochter was in die tijd vaak ziek thuis van school door de buikpijn en mijn middelste dochter ging zich ineens heel erg om mij bekommeren. Ze wilde me nooit alleen laten.

“Zelf wilde ik juist wel alleen zijn. In het weekend vluchtte ik het huis uit om met mijn beste vriendin te stappen. Ik feestte veel, dronk veel en ging vaak ’s nachts nog naar het strand om een ijskoude duik te nemen en alle heisa van me af te spoelen. Pas toen mijn kinderen me erop wezen dat ik ieder weekend van huis was, realiseerde ik me waar ik mee bezig was. Ik zat in een overlevingsstand en vluchtte van mijn emoties. Thuis focuste ik me op regeldingen – de scheiding, de verkoop, mijn bedrijf – en in het weekend liet ik alles achter me.

Nieuwe vriendin

“Ik besloot vaker thuis te zijn, maar ondertussen was Peter juist vaak de deur uit. Zogenaamd was hij steeds ‘zijn nicht helpen’. Dat was tijdens ons huwelijk nog nooit gebeurd en bleek een excuus: hij had een nieuwe vriendin.

“Het deed me niets. Het bevestigde voor mij dat we klaar waren voor onze eigen nieuwe levens. Het verbaasde me dan ook dat Peter een prima bod op ons huis weigerde omdat het 2000 euro te laag was. Na tweeëneenhalf jaar en zeventig bezichtigingen moest het toch eens klaar zijn? Woest was ik! We hadden knallende ruzie. ‘Dan pak je die 2000 euro maar van mij’, beet ik hem toe. En hij ging akkoord.

Nieuwe plek

“Ik heb die dag champagne gedronken alsof mijn leven er vanaf hing. Die tweeënhalf jaar voelden als tien jaar van mijn leven. Nu was het klaar. Niet veel later vond ik een nieuwe plek voor mezelf. De eerste week in mijn nieuwe woning heb ik alleen maar overgegeven. Hondsberoerd was ik. Het leek alsof alle opgekropte woede, frustratie en verdriet van de afgelopen jaren er toen pas uit kwam.

“Ik ben nu zes jaar verder en geniet inmiddels volop van mijn leven alleen, mijn kinderen en mijn onderneming. En hoe gek het ook klinkt: ik kijk positief terug op hoe we onze scheiding hebben aangepakt. Ik ken stellen die binnen een week uit elkaar gaan, maar er jaren over doen om de scheiding op papier rond te krijgen. De jaren dat Peter en ik als exen samenwoonden, werden we gedwongen met elkaar te blijven communiceren, waardoor we de scheiding op een volwassen manier konden regelen. Daaruit hebben we geleerd om vriendelijk met elkaar om te gaan, waardoor we ook vandaag de dag nog door één deur kunnen. We hebben laatst zelfs het slagen van onze dochter gevierd met een etentje met onze kinderen. Toen we daar met zijn allen aan tafel zaten, was ik ontzettend trots. Dat we nu zo respectvol met elkaar om kunnen gaan, was alle frustratie meer dan waard.”

Fidan Ekiz vertelt openhartig over liefdesleven na scheiding

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden