Lenneke (47) wist tot de bevalling niet dat ze zwanger was: “Onze dochter moest afkicken van mijn medicatie” Beeld Getty Images
Lenneke (47) wist tot de bevalling niet dat ze zwanger was: “Onze dochter moest afkicken van mijn medicatie”Beeld Getty Images

PREMIUM

Lenneke (47) wist tot de bevalling niet dat ze zwanger was: “Onze dochter moest afkicken van mijn medicatie”

Omdat ze pijn in haar rug had, wekte Lenneke (47) ’s nachts haar man. Ze had geen idee dat ze zwanger was toen op weg naar het ziekenhuis haar dochter werd geboren.

Annemieke RiesebosGetty Images

“Ik voelde me al een tijdje niet zo lekker en op een nacht merkte ik dat ik wat bloed verloor. Ik ging er meteen vanuit dat het te maken had met de neurostimulator in mijn rug. Door een verwaarloosde hernia heb ik al jarenlang chronische pijn en door dat apparaatje wordt de pijn onderdrukt. Misschien was er iets ontstoken in mijn rug? Ik maakte mijn man wakker en we besloten de volgende ochtend het ziekenhuis te bellen. Terwijl ik me douchte, belde hij om een afspraak te maken. Ik had me net aangekleed toen er ineens een plons water uit mijn lichaam op de grond viel. Ook voelde ik pijn in mijn buik die ik herkende als weeën. Ik wist: dit is vruchtwater, mijn vliezen zijn gebroken en ik heb weeën. Dat besef was er meteen, maar het duurde wel even voordat mijn hersenen het verwerkten. Voelde ik echt wat ik voelde? Wat gebeurde er met mijn lichaam? Dit kon helemaal niet. Bijna direct nadat het vruchtwater brak, voelde ik de baby draaien in mijn bekken. Toen wist ik het helemaal zeker: ik krijg een kind. Ik riep mijn man, maar hoe moest ik hem dit duidelijk maken? Hij keek me onnozel en met grote ogen aan toen ik zei dat ik weeën had. Hij had nog steeds iemand van het ziekenhuis aan de telefoon. Die vroeg meteen hoe ver ik was, maar ik had geen idee - ik wist niet eens dat ik zwanger was. Op dat moment werden mijn man en ik allebei heel rustig. We kwamen in een soort roes en handelden praktisch. Er moest zo snel mogelijk een ambulance komen.

Ik dacht dat ik in de overgang was

Ik was in de volle overtuiging dat ik in de overgang zat. Ik had overgangsklachten zoals hartkloppingen en opvliegers en werd niet meer ongesteld. Ook het feit dat ik zwaarder was geworden, gooide ik daarop. Mijn buik, armen, benen, alles was dikker geworden. Niemand zag of merkte iets, ik ook niet. Als 47-jarige moeder van drie kinderen ben je helemaal niet bezig met een mogelijke zwangerschap. Natuurlijk vroeg ik me naderhand af of ik het had kunnen weten, of ik iets over het hoofd had gezien. Maar nee, ik merkte echt niets. Onbegrijpelijk. Soms hoor je zo’n verhaal: van een jong meisje dat niet weet dat ze zwanger is en ineens bevalt van een baby. Ik vond dat altijd ongelooflijk; dat móet je toch voelen? Dat denk ik nog steeds, ook over mezelf. Ik ben moeder van drie kinderen, hoe kan ik nou niet gevoeld hebben dat er een kind in mijn buik zat? Volgens de verloskundige kwam het mede doordat ik de placenta naar voren droeg en het kindje met haar beentjes naar achteren lag. Ik had wel last van mijn darmen, maar herkende dat nooit als het schoppen van een baby. De neurostimulator zendt trillingen uit; dat was de oorzaak van mijn darmklachten, dacht ik.

Geboren in de ambulance

Terwijl we wachtten op de ambulance was ik bang dat ze al zou komen, ik voelde dat het niet lang meer zou duren. Er ging van alles door me heen: was het kindje voldragen, leefde het wel, zou het niet gehandicapt zijn door alle pijnmedicatie die ik slik? Ik was in een shocktoestand, maar die gedachten waren er wel. Ons huis is niet makkelijk bereikbaar, dus het was een heel gedoe voordat ze me op de brancard en in de ambulance hadden. Ondertussen riep ik steeds dat ik het niet meer kon houden. We reden nog geen tweehonderd meter toen ik gilde: ‘Stoppen, nu komt het.’ Midden op de dijk, vlak bij ons huis, is ze geboren. De verloskundige zei meteen dat ze voldragen was, dat ze goed ademde en dat het een meisje was. Ze werd op mijn buik gelegd en keek me aan, ze reageerde op mijn stem. Ik zei: ‘Och kind, jij hebt wél geweten dat ik er was, je zat in mijn buik en ik wist het niet. Kom er maar bij, ook jij bent mijn meisje.’ Gelukkig voelde ik direct een band. Ze had hetzelfde neusje als mijn drie andere dochters. Wel voelde ik medelijden met haar en had ik een schuldgevoel. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik niet wist dat ze bestond. De verloskundige zei meteen dat ik dat moest loslaten en dat ik van haar moest genieten. Zij was echt geweldig, zonder haar hadden we het niet gered. Ze was zo adequaat en bracht rust in de situatie. In de ambulance knipte mijn man de navelstreng door. We waren allebei heel emotioneel, zeiden niks en keken alleen maar naar elkaar en naar dit wonder op mijn buik.

Methadon voor de baby

Omdat mijn placenta niet kwam, verloor ik veel bloed en moesten we door naar het ziekenhuis. Met mijn kleine meisje op m’n buik kwamen we daar aan. Er stond een team klaar om ons op te vangen en ik moest meteen naar de ok voor de placentaverwijdering. Toen ik bijkwam uit de narcose huilde ik alleen maar. Ons kindje lag op de couveuse-afdeling en het was een enorme geruststelling toen de artsen zeiden dat alles goed was. Nadat we in het ziekenhuis waren aangekomen, zakte ik bijna weg door de hoeveelheid bloed die ik had verloren. Wel was ik nog zo alert om de artsen te vertellen over alle medicatie die ik slikte tijdens de zwangerschap. Daarom moest onze dochter direct in de couveuse om gemonitord te worden. We bleven nog twaalf dagen in het ziekenhuis omdat ze moeite had met eten en moest afkicken van mijn medicatie. Ze kreeg vijf dagen methadon. Dat klinkt naar, maar de artsen overtuigden me ervan dat ze er niets aan zou overhouden. De eerste dagen in het ziekenhuis vond ik moeilijk, daar kwam het besef wat er allemaal had kunnen misgaan. Ik kreeg nachtmerries waarin onze dochter doodgeboren werd of zwaar gehandicapt was. Gelukkig werd dat minder toen we samen op een moeder-kindkamer lagen. Het moment dat we naar huis mochten was dubbel; aan de ene kant wilde ik dolgraag naar mijn gezin, maar het voelde ook raar. Ik was zo chaotisch vertrokken en nu kwam ik thuis met een baby in mijn armen.

We deden twee weken de deur dicht, wilden alleen zijn met ons gezin om alles te verwerken en te wennen aan het nieuwe wondertje in huis. Onze drie oudere dochters, van zeventien, veertien en zes, ontvingen hun zusje met open armen en veel liefde. Ik heb zoveel bewondering voor de manier waarop mijn meiden hiermee omgaan. Met z’n allen bedachten we haar naam. Vrienden en bekenden hielpen ons met een babyuitzet. Na de geboorte van de derde hadden we alles weggedaan; er zou toch geen kindje meer komen. Die eerste twee weken alleen met ons gezin was goed. Er kwamen emoties los die ik niet eerder kon plaatsen. We praatten veel; ook over hoe mijn man en dochters alles beleefden.

Bezorgder en angstiger

We zijn nu vier maanden verder en het blijft onwerkelijk. Het is zo anders dan bij mijn andere drie kinderen. Ik ben bezorgder en angstiger. Ik neem Mylana overal mee naartoe en heb haar het liefst zoveel mogelijk in mijn armen. Ik heb het nodig om haar te voelen, zodat ik weet dat ze er werkelijk is. Sinds kort slaapt ze ’s nachts door, maar ik ga wel zes keer kijken of alles goed is. Met mijn hand boven haar mondje check ik of ze nog ademt. De schuldgevoelens zijn er nog steeds en ik heb het gevoel dat ik dingen moet inhalen. Bij mijn andere dochters had ik negen maanden om me voor te bereiden en een band met ze op te bouwen. Ik ben iemand die alles bewaart; zwangerschapstesten, echofoto’s. Van Mylana heb ik niets. Bij eerdere zwangerschappen kon ik over mijn buik wrijven, contact maken. Dat heb ik met Mylana niet gehad, negen maanden lang deed ik niets extra’s, hield nergens rekening mee, at en dronk wat ik wilde, slikte medicijnen... Door mijn slechte gezondheid en mijn leeftijd is het een wonder dat ze gezond is. Het zal nog wel even duren voordat ik het schuldgevoel heb verwerkt, al geniet ik volop van haar. Ze kwam als een totale verrassing en we waren er niet op voorbereid, maar ze krijgt alle liefde van de wereld; van mij, haar vader en van drie lieve, grote zussen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden