Spijt tweede kind Beeld Getty Images/EyeEm
Spijt tweede kindBeeld Getty Images/EyeEm

PREMIUM

Lilian (36) heeft spijt van haar tweede kind: “De vraag is of we dit als gezin volhouden”

Wat verheugde Lilian zich op haar tweede kindje. Maar de realiteit pakte heel anders uit. Haar dochtertje Eva (3) heeft vermoedelijk een stoornis in het autistische spectrum. “Wat mis ik het om een gewoon, zorgeloos gezin te kunnen zijn”

Laura van der MeerGetty Images/EyeEm

“Ik ben zo’n vrouw die het allemaal heeft: een hele leuke man, een droombaan, een fantastisch jaren-30 huis en als kers op de taart kregen we de liefste babyzoon die er maar bestaat. Mijn man telde onze zegeningen; ik wilde heel graag nog een tweede kind. Vriendinnen om me heen kregen een tweede of zelfs een derde en met een steek van gemis kon ik naar hun zwangere buik of naar hun gezellige, grotere gezinnen kijken. Talloze gesprekken zijn er aan vooraf gegaan toen Sander eindelijk overstag ging. Dolgelukkig was ik, dat het de eerste maand al raak was en ik een positieve zwangerschapstest in mijn hand had.

Tweede kind

Maar nu mijn dochtertje er is, lijkt mijn ooit zo rooskleurige leven als een wankel kaartenhuis dat elk moment volledig kan instorten. Nooit had ik kunnen vermoeden dat ons kleine meisje onze levens zó op z’n kop zou gooien met haar onverklaarbare nukken en grillen. Ik voel me een slechte moeder. Mijn baan houd ik haast niet meer vol, ik snauw naar mijn man en het lijkt alsof vriendinnen met een grote boog om mij heenlopen omdat ze op z’n zachts gezegd niet zo gecharmeerd zijn van mijn pittige dochtertje. Ik heb spijt dat ik niet net als Sander onze zegeningen heb geteld. Want de vraag is of we dit als gezin volhouden.

Ontroostbaar

Waar onze zoon Bram als baby met drie maanden al praktisch doorsliep, zo houdt Eva ons op 3-jarige leeftijd nog nachtenlang wakker. Huilen, woedeaanvallen, hysterisch gillen, het houdt niet op. Wat was ik bang dat er fysiek iets met haar mankeerde en dat ze ergens pijn had. Inmiddels hebben we alle kinderartsen gezien, heeft een osteopaat haar onder handen genomen om te zien of dat verschil zou maken, we hebben haar voeding aangepast, maar niks helpt. Nu zijn we zover dat ze in een psychologisch traject zit om te kijken of ze misschien een stoornis heeft in het autistische spectrum.

Bij rust, reinheid en regelmaat gedijt Eva nog het beste. Maar zie dat maar eens vol te houden in een hectisch gezin waarin beide ouders werken. Komt er onverwachts bezoek? Dan gaat Eva uit frustratie met dingen smijten. Schrikt ze op van te veel herrie op straat? Een hysterische krijsbui is het gevolg. Op de crèche is ze daarom niet te handhaven, steeds weer kreeg ik een telefoontje op mijn werk met de vraag of ik haar op kon komen halen. Veel maakte dat niet uit, Eva bleef ontroostbaar en mijn werkgever was not amused door mijn veelvuldige afwezigheid. Van een blije, fulltime werkende moeder ben ik teruggegaan naar nog maar twee dagen in de week. Op die dagen past mijn moeder op, waarna ze aan het eind van de dag bekaf weer naar huis gaat. Op de dagen dat ik thuis ben, moet ik soms mijn best doen om niet hard te gaan gillen, net als mijn dochtertje bij het minste of geringste kan doen. Ik voel me bij tijd en wijle machteloos, radeloos. Wanneer houdt dit op, vraag ik me elke dag weer af. En niemand die het weet.

Groot gemis

“Zorg ervoor dat je jezelf blij houdt”, zei mijn psycholoog. Ik nodig daarom overdag weleens een vriendin uit om een lichtpuntje voor mezelf te hebben, even wat afleiding en gezelligheid. Ik merk alleen dat vriendinnen liever niet meer langskomen. Ergens snap ik dat wel, want het ene moment zitten we rustig koffie te drinken, het volgende moment slaat mijn peuter het kind van mijn vriendin zowat de hersens in om niets.

Ik merk dat mijn man vaker het huis ontvlucht. Zijn dagen op kantoor worden langer, ’s avonds is hij regelmatig in de sportschool te vinden. Vrienden uitnodigen voor het eten doen we niet meer, we hebben dan uitgebreid ons Eva-ritueel om haar rustig in bed te krijgen. Waar Bram vroeger al om zeven uur in bed lag en we hem tot de volgende ochtend niet meer hoorde, zijn we met Eva tot negen uur ’s avonds bezig om haar uitgebreid te badderen, toe te zingen, voor te lezen en te wiegen in onze armen. Hopelijk is ze dan voldoende tot rust gekomen om zich over te geven aan haar slaap.

Tekortschieten

Mijn aandacht voor Bram schiet daarom ernstig tekort. Om maar niet te spreken van de aandacht die Sander en ik nog voor elkaar hebben. Ons seksleven staat stil. Een avondje uit waarbij we de kinderen toevertrouwen aan een oppas is uitgesloten. Welke puber kunnen we aan een onhandelbaar kind overlaten? De tijd waarin we als gezin leuke dingen deden en lekker ontspannen door de dierentuin liepen en simpelweg genoten, lijkt een eeuwigheid geleden. Wat mis ik het om een gewoon, zorgeloos gezin te kunnen zijn dat niet alsmaar op z’n hoede is voor de stemmingswisselingen van Eva.

Bang

Ik mag het niet denken, laat staan zeggen, maar haast dagelijks schiet de gedachte door mijn hoofd dat we met z’n drieën beter af waren. Ik voel me als moeder, echtgenote, werkgever en vriendin tekortschieten. Soms haat ik het dat ik mezelf als een slachtoffer beschouw in plaats van me belangeloos weg te cijferen voor mijn dochtertje. En ik ben vooral bang: bang dat ik mijn baan verlies, bang dat mijn huwelijk stukgaat en bang dat Eva voor altijd onhandelbaar blijft. Als ik naar mezelf in de spiegel kijk zie ik een bleke, ongelukkige vrouw met holle ogen van vermoeidheid. En als ik naar Eva kijk zie ik een meisje dat gevangen zit in haar hoofdje door de driftaanvallen die ze heeft. Had ik maar de kennis en de kracht om haar te helpen. Zolang ik dat niet kan, blijf ik daarop hopen. Ik hoop dat onze kleine meid zich ooit goed gaat voelen. Wat zal er dan een rust in ons gezin komen, zowel in ons huis als in ons hart.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden