Madelon (45) gaat onvoorwaardelijk voor haar grote liefde.  Beeld Getty Images/500px Plus
Madelon (45) gaat onvoorwaardelijk voor haar grote liefde.Beeld Getty Images/500px Plus

PREMIUM

Madelon (45) emigreerde voor haar man, maar werd bedrogen: “Ik wist het op ‘t moment dat ik aankwam bij de gate”

Madelon (45) gaat onvoorwaardelijk voor haar grote liefde. Vanwege zijn werk verhuizen ze met de kinderen naar het buitenland. Daar blijkt hij er nóg een relatie op na te houden.

RedactieGetty Images/500px Plus

“Het is alweer tien jaar geleden, maar het voelt als gisteren. We waren een mooi plaatje; allebei een leuke, drukke baan, een overvol sociaal leven en zo vaak op vakantie als we konden. Ik was én getrouwd met de liefde van mijn leven én gelukkig met onze prachtige kinderen. Het leven lachte ons toe en ik lachte terug. Ik geloof dat ik dat achteraf nog het meeste mis, dat onbezorgde, rotsvaste vertrouwen dat ik had. In ons.

Voor Pieters werk vertrokken we naar Londen. Het was een geweldige kans voor hem en het leek me spannend om samen een nieuwe wereld te ontdekken. Pieter ging alvast vooruit. Dan kon hij alvast beginnen en kon ik mijn werk goed afronden en het huis verkopen. De eerste paar weken kwam hij in de weekenden thuis, maar later moest hij dan ook weleens werken. Ik was vooral druk bezig met regelen. We belden elke avond, dat was toch ook goed? Na een half jaar was het zover. In een half ingepakt huis vierden we met familie en vrienden de vierde verjaardag van onze oudste, en met de drie kinderen vloog ik vervolgens naar ons nieuwe land. Hij haalde ons op van het vliegveld, een moment waar ik me enorm op had verheugd. Toen hij daar bij de gate stond, schoot het door me heen dat hij helemaal niet blij leek.”

Ontzettend alleen

“Ik besloot het te negeren. Ik was moe en bovendien zou ons nieuwe leven nu beginnen. Dat ging ik niet verpesten door iets onaardigs te zeggen. De daarop volgende weken ontdekten de kinderen en ik onze nieuwe omgeving. In het weekend gingen we met z’n vijven op stap, doordeweeks was hij aan het werk. Ook ’s avonds, vaak tot na middernacht. Toen ik ernaar vroeg werd hij boos. Hij onderhield in zijn eentje ons gezin, en ik gaf het geld alleen maar uit. Toen werd ik voor het eerst ook boos. Ik riep dat hij helemaal geen aandacht had voor ons, voor mij. Dat ik het moeilijk had zo in mijn eentje in een vreemde stad, waar ik geen baan had en niemand kende. Die nacht huilden we samen, vreeën we de sterren van de hemel en beloofden we elkaar beterschap. Hij zou er meer voor ons zijn, ik zou me wat stoerder opstellen en alles zou fantastisch worden.

De volgende avond kwam hij thuis met twee tickets naar Berlijn, mijn lievelingsstad. We gingen met z’n tweetjes naar onze allerbeste vrienden, die daar wonen. De kinderen bleven bij mijn ouders. Hij had alles geregeld. Dat had hij nog nooit gedaan! Vlak voor Kerst waren we in Nederland. Ik was bij mijn ouders toen zijn mobiele telefoon afging. Het was een vriendin van mij, die mijn nieuwe nummer nog niet had. We kletsten gezellig bij, maar ondertussen hoorde ik steeds piepjes van sms’jes die binnenkwamen. Toen ik ophing, keek ik wie het was. Uit nieuwsgierigheid, niet omdat ik hem niet vertrouwde.

Als ik nu terugkijk is het onbegrijpelijk hoe zonneklaar het allemaal was. Hoe ontzettend naïef ik was en hoe diep hij verstrikt zat in al zijn leugens. Alle puzzelstukjes vielen in één klap op hun plaats. Die grote steen in mijn maag, dat doorlopende, onbestemde gevoel van naderend onheil dat ik had. Ongelooflijk, hoe je in staat bent om je intuïtie zo te negeren. Want ik wist natuurlijk allang wat er mis was. Ik wist het op het moment dat ik aankwam bij de gate. Toen dacht ik: jij bent verliefd. Maar niet op mij.”

Het klassieke verhaal

“Hij kwam haar de eerste week al tegen op zijn werk. Zij wist dat hij getrouwd was, hij vond een avontuurtje tijdens zijn verblijf onschuldig. Als ik zou komen, zou het over zijn, niemand had er last van, maakten ze zichzelf wijs. Toen werd hij verliefd op haar. Het was hem domweg overkomen en had niks met mij te maken. Hij vond me nog steeds fantastisch, en ik was en bleef zijn vrouw. Ik vond het hoogverraad.

Nog diezelfde dag stuurde ik hem weg. Het maakte me misselijk om met hem in dezelfde ruimte te zijn. Hij ging alleen naar Berlijn en ik bleef met de kinderen bij mijn ouders. Onze vrienden in Berlijn bemiddelden. Er werd gebeld, gehuild, geschreeuwd en gesmeekt. Ik voelde me geknakt en ik twijfelde aan alles, maar nog het meest aan mezelf. Wonderlijk, hoe ik van een zelfverzekerde, stralende vrouw in één klap een schim van mezelf werd. Het gebeurde gewoon.”

Ik ging ervoor

“Toen hij na een week terugkwam, had ik een besluit genomen. Dit ging mij niet gebeuren. En mijn kinderen ook niet. Als hij dacht dat hij ons huwelijk zomaar op kon geven, had hij het mis. Ik zou ervoor vechten. Ik ging ervan uit dat hij dat ook wilde. En dat leek ook zo te zijn. We gingen terug naar ons nieuwe huis en hij kwam elke dag na zijn werk direct naar huis. Geen avondjes meer weg en geen zakenreisjes waar zij bij was. Ik ging ervoor zoals ik altijd overal voor ging. Als je iets echt wilt, dan lukt het je, vond ik.

Al die tijd dat ik aan het vechten was, verzuchtte hij steeds dat hij haar zo mistte. Bleef hij haar bellen en bleef hij maar liegen. Zelf vertrekken deed ik niet. Ik was bang om hem te verliezen. Om ons gezin te verliezen. Maar intuïtief wist ik het allang.

Op een dag stelde ik hem een ultimatum. Het zoveelste. En toen ging het ineens heel snel. Hij nam een besluit en vertrok. Van de ene op de andere dag besloot hij dat hij bij haar ging wonen. Dat had ik niet verwacht. De volgende dag belde een collega van hem om te vragen of hij wat voor me kon doen. Ze hadden het daar meteen maar wereldkundig gemaakt. Ik was verdoofd. Daar zat ik dan. 36 jaar oud, met drie kleine kinderen in een vreemd land. ’s Avonds, als de kinderen sliepen, lag ik uren te huilen. Twee dagen en nachten achter elkaar. Toen was het klaar, blijkbaar ben je op een dag gewoon uitgehuild.

Ik ging terug naar Nederland en huurde een huis in mijn oude buurtje. Binnen een maand was ik gesetteld. Ik had mijn oude werkgever gebeld en daar kon ik direct weer aan de slag. Ik werd met open armen ontvangen en mijn familie was fantastisch. De kinderen konden terug naar hun oude crèche en ik pakte mijn leven weer op. Als Pieter belde, drukte ik hem weg.”

Het keerpunt

“Na een paar maanden liep ik op mijn tandvlees. Alle emoties van het afgelopen jaar kwamen naar boven. Vrienden begonnen over therapie, maar ik was veel te druk met bewijzen dat ik dit allemaal zelf kon. Het keerpunt kwam toen ik een buurman tegenkwam. Hij zei dat hij het vreselijk vond wat me was overkomen. Hij werd er helemaal emotioneel van. Dat zette me aan het denken: hoe kon het dat vage bekenden ondersteboven waren van mijn verhaal en ik gewoon doorging?

De volgende dag voelde ik me ziek. Alsof mijn lichaam aangaf dat het genoeg was. Twee dagen later belandde ik in het ziekenhuis met een blindedarmontsteking. Ik belde Pieter om zeggen dat het helemaal mis was. Hij kwam direct. Ik herstelde langzaam. Al die tijd bleef Pieter bij ons. Zonder te overleggen was hij bij ons ingetrokken. Na een paar dagen sliep hij alweer bij mij in bed, we waren tenslotte nog niet officieel gescheiden. Mijn ziekenhuisopname had hem tot inkeer gebracht, zei hij. En ik dacht dat ik eindelijk had gewonnen - terwijl het helemaal geen wedstrijd was.

Na een paar maanden stelde hij voor om samen terug te keren naar een voorstad van Londen. Hij wilde een nieuwe kans, en ik wilde dat maar al te graag. Ik zag hoe gelukkig mijn kinderen naar ons keken. Mijn plaatje was weer compleet.

Mijn vriendinnen verklaarden me voor gek, maar ik was vastbesloten: we gingen het opnieuw proberen. Achteraf kan zelfs een kind begrijpen dat het niet klopte. Maar ik wilde zó graag. Er is geen knop die je gevoelens voor je grote liefde uitzet.”

Geen weg terug

“Die eerste nacht in alweer een nieuw huis lag ik in bed. Ik kon niet slapen. En ineens drong het tot me door: Pieter was nog steeds met die vrouw! Ik maakte hem wakker en eiste dat hij me alles vertelde. En dat deed hij, inclusief de pijnlijke details. En voor het eerst wist ik zeker dat hij eerlijk tegen me was.

Voor mijn gevoel was er nu geen weg meer terug. Ik wist dat hij nooit zou veranderen in een trouwe echtgenoot. En ik wist vanaf dat moment dat ik nooit meer echt van hem zou houden.

Het heeft nog een paar jaar geduurd voordat ik de knoop doorhakte. Aan hem lag het niet. Hij deed zijn best. Met de vrouw in kwestie was het definitief uit, dat merkte ik aan alles. Hij ging nog weleens vreemd, maar het kon me eigenlijk niets meer schelen. Zo was hij nu eenmaal. Ik ging aan mezelf werken. Ik ging mediteren, naar een yogaretraite en zette een eigen bedrijfje op. En ik probeerde mezelf te vergeven. Pas toen ik dat kon, kon ik bij hem weggaan.”

Niet meer boos

“Ik heb nooit meer achterom gekeken. Natuurlijk, hij is de vader van mijn kinderen en we hebben een goede verstandhouding. Als hij even geen vriendin heeft, vraagt hij zich wel eens hardop af waarom we ooit uit elkaar zijn gegaan. Daar geef ik nooit antwoord op. Want de liefde is weg. Hij zal nooit begrijpen dat ik in ons huwelijk eenzamer ben geweest dan ik ooit alleen zal zijn. Ik hou weer van mezelf. Ik ben ook niet meer boos op hem. Dat klinkt misschien raar, maar ik ben langer boos geweest op mezelf dan op hem. Ik heb veel te lang de slachtofferrol aangenomen. Pas toen ik daaruit stapte, kon ik weer beslissen over mijn eigen geluk. Mijn vriendinnen vragen weleens of ik spijt heb dat ik zo blind in hem geloofde. Maar ik ben daar eigenlijk wel trots op. Ik hoop dat ik zoiets ooit weer kan, dat zou betekenen dat ik in een nieuwe liefde geloof. Maar nooit meer met hem, dat boek is dicht.”

Om privacyredenen is de naam Madelon gefingeerd.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden