Margriet heeft vitiligo Beeld Privébeeld Margriet Ynema
Margriet heeft vitiligoBeeld Privébeeld Margriet Ynema

PREMIUM

Margriet (44) heeft vitiligo: “Mensen vroegen of het besmettelijk was”

Annemarie van DijkPrivébeeld Margriet Ynema

Het begon met een wit plekje op haar rug, maar inmiddels is de huid van Margriet Ynema voor negentig procent pigmentvrij. “Ik ga gewoon naar het strand, maar in een kort jurkje zul je me niet zien.”

“Vroeger was ik altijd heel bruin. Ik verkleurde snel en smeerde me zelfs in met olie om nog sneller resultaat te hebben. Tijdens een vakantie in Mexico, ik was een jaar of 24, wees een vriendin me op een witte plek op mijn rug. Ik dacht dat het door de zonnebank kwam, waar ik in die tijd vaak onder ging. Maar na die vakantie zag ik een witte plek op mijn ogen, en daarna ook op mijn handen en voeten. ‘Het lijkt wel of ik heb wat Michael Jackson heeft’, zei ik tegen mijn huisarts. Hij stuurde me door naar de dermatoloog die het bevestigde: ik had vitiligo. Een aandoening waarbij de pigmentcellen uit je huid verdwijnen.

Zwangerschap

Als het hierbij blijft, kan ik het wel accepteren, dacht ik. Maar toen ik een aantal jaren later zwanger werd, vloog het pigment van mijn huid. Inmiddels zit er in negentig procent van mijn huid geen pigment meer. Als je nu vroegere foto’s van mij ziet, vraag je je af of dat dezelfde persoon is. Van heel bruin naar wit. Alleen op mijn knieën, voeten, een stuk van mijn rug en in mijn gezicht heb ik nog bruine plekken. Mijn vader heeft net als ik vitiligo, maar dan in een heel lichte vorm. Pas toen ik het kreeg, beseften we dat zijn witte plekjes hetzelfde waren als wat ik heb. Er is een kans dat mijn dochters het ook krijgen.

Acceptatie

De eerste jaren huilde ik er weleens om. Ik was toen erg onzeker en bang dat ik steeds meer nieuwe vlekken zou krijgen. De crèmes die de dermatoloog mij adviseerde, hielpen niet. Toch liet ik er niets om, ik ging zelfs naar het strand. Gelukkig stabiliseerde de vitiligo zich na mijn zwangerschappen. De laatste tijd komt er hier en daar zelfs weer pigment terug, zoals op mijn handen. Maar het is niet zo dat ik daar steeds met argusogen op let. Ik heb het inmiddels geaccepteerd. Ik stond zelfs model voor de banners van de stichting Vitilogo.nl, die gebruikt worden op beurzen. Veel mensen weten niet wat vitiligo is. Ik vind het belangrijk dat anderen weten dat iedereen het kan krijgen. Gelukkig zijn er steeds meer fotomodellen die ook vitiligo hebben, zoals Winnie Harlow.

Roze huid

Tegenwoordig ga ik per dag nog twintig minuten onbeschermd in de zon, aan het begin of het einde van de dag. Dat is nodig om vitamine D te kunnen aanmaken. Verder smeer ik me altijd in met factor dertig en dan kan ik gewoon in de tuin werken. Bakken doe ik niet meer. Dat is gelukkig ook geen trend meer, mijn pubers liggen nooit in de zon. Soms ga ik toch zonder me in te smeren even onkruid wieden in de tuin en vergeet ik de tijd. Dan wordt mijn huid niet rood maar roze. Als ik echt verbrand, word ik knalrood. Maar dat laat ik niet gebeuren.

Qua kleding houd ik er ’s zomers wel rekening mee. Ik draag gewoon topjes met blote armen maar in een kort jurkje zul je me niet zien. Ik vind het toch vervelend als anderen de vlekken zien. Verder draag ik regelmatig een pet of een hoedje om de zon uit mijn gezicht te houden. Ik leid de aandacht van mijn huid af door bijzondere sieraden te dragen of me mooi op te maken.

Spray-tan

Voor ik op vakantie ga, laat ik me altijd behandelen in een schoonheidssalon met een spray-tan. Dat is een bruin-zonder-zon-behandeling die ongeveer een week blijft zitten. Dan zie ik er egaal bruin uit. Als ik gewoon thuis of op mijn werk ben, doe ik dat niet, dat vind ik te veel gedoe. Iedereen om me heen weet wat ik heb, dus vervelende vragen krijg ik er niet over. Vroeger vroegen mensen soms wel: ‘Wat heb je daar, is het besmettelijk?’

Als ik mensen zie met een egale, bruine huid denk ik vaak: zo zag ik er vroeger ook uit. Maar ja, het is wat het is. Veel mensen hebben iets met hun huid, vriendinnen van mij kampen met een zwangerschapsmasker. Ook niet mooi. Bovendien zijn er veel ergere dingen op de wereld dan vitiligo. Mijn huid doet geen pijn en jeukt niet, de vlekken zie je alleen ‘s zomers. Ik leef gewoon mijn verder hartstikke leuke leven.”

Wat is vitiligo? Bij vitiligo ontstaan er witte plekken op de huid doordat de kleur (het pigment) verdwijnt. De pigmentcellen werken niet goed meer. De oorzaak hiervan is waarschijnlijk het eigen immuunsysteem. Aanleg speelt een rol. Het verloop van vitiligo is niet te voorspellen, vaak breiden de plekken zich langzaam uit. De ziekte kan op elke leeftijd ontstaan, maar meestal voor het dertigste jaar. Ongeveer één op de honderd mensen heeft het. Er zijn behandelingen, waaronder smeren met een corticosteroïdcrème en lichttherapie, maar die werken matig en het resultaat is vaak niet blijvend. Vitiligo gaat vaak samen met andere auto-immuunziektes. Margriet heeft ook een bepaalde soort bloedarmoede. In haar maag ontbreekt een stofje waardoor ze geen B12 uit haar voeding kan halen. Daarom krijgt ze elke maand een B12-injectie. Kijk voor meer info op vitiligo.nl.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden