Reza (44) zegde haar goedbetaalde baan op om juf te worden: “Maar ik vind het vreselijk”  Beeld Getty Images/Tetra images RF
Reza (44) zegde haar goedbetaalde baan op om juf te worden: “Maar ik vind het vreselijk”Beeld Getty Images/Tetra images RF

PREMIUMCarrièreswitch

Reza (44) zegde haar goedbetaalde baan op om juf te worden: “Maar ik vind het vreselijk”

Reza werkte bij een bank en had een goed salaris, maar haalde geen voldoening uit haar werk. Ze ging naar de Pabo en staat nu vier jaar voor de klas. Maar of het bevalt... “Nooit gedacht dat ik het bankwezen zo zou missen.”

Hanneke MijnsterGetty Images/Tetra images RF

“Al sinds de basisschool ging leren mij makkelijk af. Ik was een streber. Met topografie wilde ik altijd een tien halen, en dat lukte ook. Op het vwo volgde ik een extra vak en ik denk dat ik cum laude geslaagd zou zijn, als het thuis niet zo’n rotsituatie was geweest.

Mijn ouders scheidden toen ik zestien was, omdat mijn vader met zijn minnares verder wilde. Eerst koos ik voor de aanval, en ging nog harder werken op school dan ik al deed. Hield ik niet vol natuurlijk, dus uiteindelijk bleef ik zitten in de vijfde en slaagde ik maar net aan het einde van de rit. Op school vertelde ik niks over thuis, en ook met mijn vriendinnen had ik het liever over New kids on the block dan over gevoelens.

Iets betekenen

Ik ging economie studeren en kreeg al gauw een traineeship bij een grote bank aangeboden. De mensen waren aardig, mijn vader was trots en mijn bankrekening groeide gestaag.

Nog altijd was ik datzelfde strebertje, totdat een loopbaanadviseur, nota bene aangeraden door mijn eigen baas, me in slechts drie gesprekken binnenstebuiten keerde. Ik wilde helemaal geen winst maken, zei mijn onderbuik, ik wilde waarde toevoegen. Kennis doorgeven, iets betekenen voor kinderen. Mijn man Harm luisterde aandachtig naar mijn nieuwe ontdekking en zei: als jij dat zo voelt, moet je dat doen.

Drie maanden later volgde ik de Pabo, naast mijn werk bij de bank en nu sta ik alweer vier jaar voor de klas. En... ik vind het vreselijk. Ja echt.

Ik heb nu groep zeven, een belangrijk jaar voor de leerlingen, waarin ze veel leerstof moeten stampen. Nu is dat niet erg, het probleem is de cultuur. Ik kan maar niet wennen aan dat schoolse sfeertje en vind het naar dat sommige kinderen echt geen zin lijken te hebben om ook maar iets te leren. Het lawaai in de klas is intens, de meeste kinderen zijn druk en zoeken ruzie of aandacht.

Groepjes moeten verdeeld worden in zonnen, manen en sterren; dat heeft te maken met het niveau van de kinderen. En bijna elk kind heeft een eigen benadering nodig. Wat ik snap hoor, maar ook dat moet allemaal volgens de ideeën van de directeur. Als ik zelf iets probeer, word ik meteen teruggefloten. Wanneer ik de klas wil meenemen naar een mooi museum in de stad, moet ik dat al maanden van te voren aanvragen en regelen. Alles gaat hier zo traag, veel collega’s zijn negatief en het standaard antwoord op alles lijkt ‘nee’.

Die mentaliteit valt me echt tegen. Ouders willen een uitgebreide uitleg over berispingen en kinderen zijn veel brutaler dan ik was toen ik een jaar of tien was. Nooit gedacht dat ik het bankwezen zo zou missen. Daar waren we met collega’s een hecht team en namen we dossiers van elkaar over als het moest, hier trekt iedereen zo snel mogelijk de handen van een vraagstuk af. Ik verliet de financiële wereld omdat ik een verschil wilde maken, kinderen wilde helpen in leren en in hun leven, maar dat soort momenten ken ik alleen maar uit films.

Verwachtingen bijstellen

Maar ik geef niet op. Misschien verwachtte ik te veel. En buiten dat, staat mijn doel nog steeds. Ik wil kinderen helpen in hun leven, en dat doe ik niet door op te stappen. Ik zal mijn aanpak moeten aanpassen misschien, mijn verwachtingen bijstellen en ik moet er gewoon zijn.

In de klas van dit jaar zit een meisje dat steeds drukker wordt en al haar vriendinnen kliert. Ik heb een paar keer aan haar gevraagd of het wel goed gaat, thuis en met haar, maar ze laat niets los. En dan speelt die onderbuik weer op, waar mijn loopbaanadviseur het over had. Als ik kijk naar mezelf, was ik ook zo gesloten als een deur als kind.

Geef het nog drie maanden, zouden ze bij de bank zeggen, maar voor het eerst in mijn leven gun ik mezelf langer de tijd om een resultaat te behalen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden