PREMIUM

Stella Bergsma schrijft een liefdesbrief aan haar allereerste liefde: “Je blik was te intiem voor mij”

null Beeld

De Boekenweek brengt dit jaar een ode aan de allereerste liefde. Daarom vroegen we Stella Bergsma (51) een brief te schrijven aan die ene persoon die gevoelens en verlangens losmaakte die ze daarvoor niet kende.

Stella Bergma

Water of Love,

Je zat in de hoogste klas van een andere school, dat maakte je sowieso cool. Op een dag was je bij onze gymzalen met een walkman op. Je zocht je vrienden. Jur en Mischa, die dan weer op mijn school in de hoogste klas zaten en dus ook cool waren, maar niet zo knap als jij. Want wat was je knap. Met je blonde stekels, je open gezicht en die kuiltjes in je wangen. En ik? Ik was brutaal zonder dat ik een idee had. Zoals ik nog steeds ben, eigenlijk. Ik vroeg je wat je luisterde. Je deed het gele Sony-koptelefoontje af en zette het op mijn hoofd. “Dire Straits”, schreeuwde je. Toen ik klaar was met luisteren, zei je weer iets. Ik verstond je niet. “Water of Love”, herhaalde je, waarbij je recht in mijn ogen keek. Dat was het. Die blik. Het woord ‘love’. Te veel. Te veel jongen. Te dichtbij. Te intiem voor mij. Wat wist ik? Niets. In één klap ziek, was ik. Afschuwelijk. Smachtend, kwijnend. Kwelend tegen anderen. Iedere dag wachtend tot Water of Love, want zo noemde ik je, weer zijn vrienden zou komen bezoeken. En dat deed je. Iedere vrijdag kwam je. En ik zei niets meer, was niet meer brutaal, al mijn woorden waren zoekgeraakt. Verliefd noemen ze dat, maar ik zeg je: long love-it is bijna erger dan long covid. Verlangen verplettert. Zeker als je vijftien bent en niets weet. Jij was ouder, wel achttien. En je had al vaker verkering gehad. Je was populair. Ik zag het aan de meisjes als je het schoolplein op kwam. Ik zocht je op in het telefoonboek. Ruting heette je. Op de Huizerweg woonde je. Ik keek regelmatig naar het nummer. Op een avond was je in de stamkroeg van school met een meisje aan het zoenen. Ik bezatte me aan bessen met ijs en huilde bij mijn beste vijandin. ’s Nachts belde ik toen het nummer. Jij nam op en ik gooide de hoorn erop. Het schaamrood op mijn ziel. Toen werd alles anders. Mijn vijandin vertelde je dat ik het was geweest die belde. Je lachte me niet uit, maar vond het schattig. We kregen verkering. Maar wat wist ik, Water of Love? Niets. Ik had geen idee hoe je relaties deed.

Jij kwam met een foto van jezelf aanzetten op ons eerste afspraakje en ik vond het absurd. Ik kreeg de slappe lach. Zo moest ik vaak lachen om dingen. Te vaak. Onwennig. Ik moest de liefde leren. Het zoenen vond ik fijn. En het feit dat ik iets had met een jongen die geliefd was bij alle meisjes. De buitenkant van verkering, die beviel me. Maar de ernstige manier waarop je me aankeek, het feit dat je steeds wilde afspreken en verbaasd was als ik iets anders te doen had, de keer dat je moest huilen ’s avonds omdat je vertelde over de ziekte die je had gehad – je wilde een intimiteit waar ik niet in kon. Niet bij kon. De mate waarin je alles serieus nam, kwam op mij potsierlijk over. Alsof je films nadeed. Jij wilde gevoel dat ik niet had. Of althans, ik had het wel, maar het zat vast ergens. Ik deed mijn best, Water of Love. Dat wel. Uiteindelijk heb je me zelfs ontmaagd. Ik weet nog hoe je uit het bed sprong om een condoom te pakken. Toen het klaar was, vertelde je Jur of Mischa aan de telefoon hoe het was gegaan, in het Engels. Ik was verbaasd dat je dacht dat ik dat niet verstond. Maar ik zei niets, zoals ik vaker stil was bij jou. Opgerold in mezelf. Jouw verkering was te kolossaal voor mij. Te veelomvattend. Je vertelde me indringend over andere meisjes en hoe je toch voor mij koos. Ik wist niet waar je het over had. Ik denk dat je me nonchalant vond. Ongevoelig misschien. Op een dag maakte je het uit. Ik reageerde nauwelijks. Oké, zei ik vermoedelijk. Wat wist ik? Niets. Zo was jij mijn eerste liefde die geen liefde was. Later begreep ik dat ik ook dingen had moeten doen. Mezelf losweken. Dat liefde iets is dat je samen beweegt. Dat vloeien moet en stromen. Als water.

null Beeld

Over Stella Bergsma

Stella Bergsma (1970) schrijft voor verschillende kranten en tijdschriften. Ze debuteerde in 2014 met de dichtbundel Cupcakes en schreef ook de boeken Pussy Album en Nouveau Fuck.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden