Toeslagenmoeder Agnes (46) heeft haar dochtertje al jaren niet gezien: “Ik begrijp niet hoe dit kon gebeuren” Beeld Privébeeld Agnes
Toeslagenmoeder Agnes (46) heeft haar dochtertje al jaren niet gezien: “Ik begrijp niet hoe dit kon gebeuren”Beeld Privébeeld Agnes

PREMIUM1675 kinderen

Toeslagenmoeder Agnes (46) heeft haar dochtertje al jaren niet gezien: “Ik begrijp niet hoe dit kon gebeuren”

Zeker 1675 kinderen zijn als gevolg van de toeslagenaffaire uit huis geplaatst, volgens nieuwe cijfers van het CBS. Schulden zijn geen officiële reden voor uithuisplaatsing, maar dat ze een sneeuwbaleffect in gang kunnen zetten waardoor je alsnog je kinderen verliest, weet Agnes Plaatje (46) helaas maar al te goed. “De overheid heeft me alles afgenomen.”

Lieve PeetersPrivébeeld Agnes

“Het automatische bandje van de Belastingdienst-telefoon geeft me nog steeds kippenvel. ‘Goedendag. Welkom bij de belastingtelefoon. Als u uw burgerservicenummer bij de hand heeft, kunnen we u sneller helpen’. Een trauma is het. Ik hing elke dag aan de lijn, maar iedere keer als ik ophing, voelde ik me verloren. Ik hun ogen was en bleef ik een fraudeur en was ik ze dertigduizend euro verschuldigd. Dat was meer dan mijn hele jaarsalaris! Waar ging ik dat vandaan halen? Elke regeling die ik wilde treffen, werd weggewuifd. Ieder bezwaarschrift dat ik naar de Belastingdienst schreef, kwam zogenaamd niet aan. Ik moest betalen, punt uit.

De toeslagenaffaire: zeventien jaar verder

Als pas gescheiden moeder in een sociale huurwoning ontving ik al een paar jaar enkele honderden euro’s per maand als tegemoetkoming voor de kinderopvang van mijn dochter. Een uitkomst voor mij, want zo kon ik toch blijven werken als secretaresse. Toen die eerste brief van de Belastingdienst op de mat viel en ik las dat ik fraudeur was, staarde ik er in shock naar. Na enkele uren kwam ik tot bedaren. Het was vast een fout, een stom misverstand. Maar ik ben inmiddels zeventien jaar verder en ben volledig door een dal gesleept door de overheid. Ik ben alles kwijt. Mijn huis, mijn baan, mijn inboedel, mijn waardigheid, mijn familie. Maar dat mijn dochters uit huis zijn geplaatst, is nog altijd niet te bevatten. Ik heb tot op de dag van vandaag geen idee waar mijn jongste dochter is. Jarenlang had de overheid me in het vizier. Maar nu? Nu hoor ik niets van ze.

Het hele huis leeggehaald

Mijn ex en ik lagen in een vechtscheiding toen ik die eerste brief ontving. We hadden een omgangsregeling met onze dochter, maar hij probeerde de volledige voogdij over haar te krijgen en spande rechtszaak na rechtszaak tegen mij aan. Nu ik die hoge schuld had, was ik makkelijk doelwit. Deurwaarders kwamen om de paar weken aan de deur om de druk op te voeren. Eerst namen ze alleen de televisie en de auto mee, maar na enkele maanden werd mijn hele inboedel weggehaald. Ze filmden zelfs hoe ze mijn huis leeg haalden. ‘Voor wie is dat?’, vroeg ik. ‘De Belastingdienst’, was het enige antwoord. Ik kon niet aanzien hoe alles uit mijn handen glipte en zat de hele dag bij mijn moeder, huilend. En drie keer raden wie de rechtszaak over onze dochter won omdat ik zogenaamd ‘niet de middelen had voor ons kind te zorgen’? Mijn ex.

Natuurlijk heb ik het geprobeerd uit te leggen aan mijn omgeving. Toeslagen, Belastingdienst, fouten, fraudeur: maar het was inmiddels 2008, het zei niemand nog iets. Iedereen keek me met de nek aan. Ik voelde me zo alleen en mislukt en ging aan mezelf twijfelen. Had ik echt zo’n grote fout gemaakt met mijn toeslagenaanvraag? Dat moest haast wel.

Naar België voor een betere toekomst

Na mijn inboedel raakte ik ook mijn huis en, door alle stress, mijn baan kwijt. Mijn dochter mocht ik slechts eens in de paar weken zien. In die periode kreeg ik een nieuwe vriend en raakte ik zwanger van een meisje: Angelique. Mijn relatie met haar vader liep kort na haar geboorte stuk, dus ik besloot zelf opnieuw te beginnen. Via via vond ik een goedkoop huurappartement en een nieuwe baan. Maar ook dat was hopeloos. Met alle schulden op mijn naam kreeg ik geen toeslagen meer en nu ik mijn kind niet naar de opvang mocht brengen, kon ik amper werken.

Jarenlang draaide ik ieder dubbeltje om, omdat bijna al het geld dat binnenkwam linea recta naar de Belastingdienst verdween. Ik kon soms alleen nog een brood kopen. ‘Breng je dochter toch een tijdje bij mij’, zei mijn moeder op een gegeven moment. ‘Ik regel dat ze goede opvang heeft terwijl je weg bent.’ Angelique was overstuur toen ik haar naar mijn moeder bracht. ‘Ik wil niet ergens anders wonen’, smste ze me later die dag. Mijn hart brak, maar het voelde als de enige oplossing. Via een oud-collega vond ik een baan in België en ik ‘vluchtte’ daar naartoe. Daar kon de overheid in ieder geval geen beslag leggen op mijn spullen en kon ik wat geld sparen om met mijn dochters een betere toekomst tegemoet te gaan. Op mijn werk hing ik een vrolijk verhaal op dat ik naar België was gekomen voor de liefde, maar ’s avonds thuis kon ik alleen maar huilen. Ze moesten eens weten.

Waar was Angelique?

De foto’s die mijn moeder en broer stuurden van Angelique, hielden me op de been. Ze zou in eerste instantie bij haar vader gaan wonen, maar toen hij drankproblemen kreeg, raakte hij uit beeld en ging ze naar een tijdelijk pleeggezin. Ik kreeg foto’s en berichtjes over hoe goed het met haar ging. Stralend keek ze de camera in, haar lange blonde haren, die blauwe ogen. Ze leek sprekend op mij. Ik miste haar slimme, grappige opmerkingen. Maar het deed me goed om te horen dat het goed ging met mijn negenjarige dochter .

Wat er daarna gebeurde, kan ik me amper herinneren. Ik heb veel geblokkeerd uit die tijd. Wat ik wel nog weet is dat er ‘omstandigheden’ waren in het pleeggezin waar ze tijdelijk woonde, waardoor ze weg moest. Ze zou weer tijdelijk bij mijn moeder en broer komen wonen, maar als ik langskwam of naar haar vroeg, was ze er niet. Na de zoveelste keer werd ik boos: ‘Waar is mijn dochter?’ schreeuwde ik. Angelique bleek allang niet meer bij mijn moeder te wonen. Ze was zonder ook maar één overleg, handtekening of gesprek met mij naar een ander pleeggezin gegaan.

Van de aardbodem verdwenen

Ik heb geen idee hoe dat mogelijk is, ík had voogdij over haar. Maar mijn moeder, broer en de Kinderbescherming wilden mij en Angelique in bescherming nemen, en hebben samen de beslissing genomen. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waaróm mijn dochter uit huis geplaatst moest worden. ‘Vergeet dat je haar ooit gehad hebt’, zei mijn moeder. ‘Focus je op andere dingen.’ Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Ik weet alleen nog dat ik gilde en huilde.

Mijn oudste dochter zie ik tegenwoordig gelukkig geregeld. Maar Angelique is nog altijd van de aardbodem verdwenen. Ik begrijp nog steeds niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Het is een nachtmerrie. Als ik er nu aan denk, krijg ik pijn in mijn nek. Door alle spanning en emotie van de afgelopen jaren heb ik een hernia gekregen, die opspeelt als ik praat over wat er allemaal gebeurd is. Ik ben letterlijk en figuurlijk gesloopt.

Aandacht voor toeslagenouders

Ik heb psychologische hulp gezocht om alles te verwerken, maar ik ben wantrouwend geworden. Ik durfde de psycholoog niets te zeggen. Jij speelt onder een hoedje met de overheid, dacht ik alleen maar. Ik probeer het alleen te doen en ik blijf vechten. Op social media vraag ik aandacht voor alle toeslagenouders wiens kinderen uit huis zijn gezet. Ondertussen rammel ik aan alle overheidsdeuren om mijn dochter terug te krijgen. Ik blijf zoeken naar informatie, antwoorden. Ik wil weten wat er precies is gebeurd, waarom Angelique uit huis geplaatst is en waar ze naartoe is gegaan om zo te ontdekken hoe ik mijn dochter weer terugkrijg. Ik blijf erop vertrouwen dat dat lukt. Binnenkort is er een politiek debat over de 1115 kinderen die uit huis geplaatst zijn, dus ik hoop dat daar iets uitkomt. Ik blijf hoopvol, ik blijf vechten, ik doe alles voor mijn kind.

De dertigduizend euro die ik heb teruggekregen van de overheid, doet me weinig. Ik ben schuldenvrij en begin weer wat eigen vermogen op te bouwen. Maar er zijn zoveel spullen meegenomen. Dure spullen, spullen met emotionele waarde, fotoboeken. Dat koop je niet terug. En het verlies van mijn dochter is nooit te vergoeden.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden