PREMIUMVrouwen met een heftig beroep

Vuilnisvrouw Kelly (31): “Als iemand op mijn werk neerkijkt, zegt dat meer over die ander dan over mij”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Kelly (31) is vuilnisvrouw. “Dozen die niet te tillen zijn, noemen wij herniadozen.”

Deborah LigtenbergPetronellanitta

“Eigenlijk heet mijn beroep ‘belader’, maar ik zeg zelf altijd vuilnisvrouw. Dat vind ik veel leuker klinken. Het is namelijk ontzettend leuk werk. Ik hou ervan om buiten te zijn. Regen, storm, ik zie de humor overal wel van in. Hitte is erger, want daar kun je niets tegen doen. Sta je daar met je pak in de brandende zon, dat is soms wel afzien. Ik vind het heel fijn dat ik een baan zonder stress heb. Ik denk ’s avonds nooit dat ik die ene doos toch had moeten meenemen’. Ik neem mijn werk echt nooit mee naar huis.
Hiervoor werkte ik in de horeca. Altijd maar in de avonden en weekenden werken, ik wilde iets anders. Toen corona kwam en mijn werk stillag, was dat een mooie gelegenheid om eens te kijken wat ik wilde. Ik zag een vacature als belader in Eindhoven en was eigenlijk meteen enthousiast. Inmiddels kan ik me niet voorstellen dat ik iets anders ga doen. Mensen vinden dat raar: ‘Jij, vuilnisvrouw? Echt?’ Op feestjes krijg ik dat geregeld te horen. Ik schaam me er niet voor, waarom zou ik? Als iemand op mijn werk neerkijkt, zegt dat meer over diegene dan over mij. Ik vertel juist graag wat ik doe, ik ben er trots op.
Ik werk met een vaste chauffeur en beladers. Wij zijn echt een gouden team, wat het werk heel gezellig maakt. Ik sta samen met een collega achter op de wagen en we hebben de grootste lol. Er worden de hele dag door grappen gemaakt. Af en toe zijn ze wel wat schunnig en gaat het over vrouwen. Niet dat vrouwen worden nageroepen, maar er wordt bijvoorbeeld wel gezegd ‘Zooo, wat een leuk hondje!’, en dan wordt niet het hondje bedoeld, maar de vrouw die hem aan de lijn heeft. Daar moet je wel tegen kunnen. Het gaat nooit over de schreef, dat durven mijn collega’s denk ik niet met mij erbij. Als dat zou gebeuren, dan zou ik er zeker iets van zeggen.”

null Beeld

Piepschuim

“Op straat maak ik de leukste dingen mee. Kleine kindjes die iets lekkers komen brengen, soms krijgen we een blikje drinken, en als het warm is een ijsje. Mensen zijn eigenlijk altijd blij om ons te zien en hebben respect voor ons werk. Als wij er niet zouden zijn, zou het een behoorlijke zooi worden.
Niet alles is even leuk. Zoals herniadozen, die we zo noemen omdat ze zó vol papier zitten dat ze niet te tillen zijn. Of vuilniszakken van dat dunne plastic die supervol zijn gepropt en openscheuren als je ze oppakt. Dat is gewoon vervelend. Soms krijg ik te maken met agressie. Bijvoorbeeld als mensen de doos van een televisie aan de straat zetten waar nog verpakkingsmateriaal in zit. Dat kan niet bij het oud papier, dus mogen wij zo’n doos niet meenemen. Vaak hebben ze daar geen begrip voor en dan krijg je weleens een scheldpartij naar je hoofd. Het raakt mij niet. Ik krijg er alleen maar extra energie van om mijn werk goed te doen en ze op een nette manier uit te leggen hoe we werken. Zodat ze het begrijpen en de volgende keer dat piepschuim goed scheiden.
Ik doe dit werk nu anderhalf jaar en mag de chauffeursopleiding gaan doen. Promotie dus, haha. Daar heb ik veel zin in. Ik wil graag investeren in deze baan, ik voel me erin thuis.”

Styling: Ora Bollegraaf. | Haar en make-up: Astrid Timmers. | Kleding: Mango (playsuit, ketting), Primark (sandalen), C&A (hemdje).

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden