PREMIUM

Yvette (50) vond eindelijk een oplossing voor haar migraine: “Het voelt alsof de mist in mijn hoofd is opgetrokken”

Yvette (5) vond eindelijk een oplossing voor haar migraine: “De handrem is eraf, ik heb mijn leven weer terug” Beeld Privébeeld
Yvette (5) vond eindelijk een oplossing voor haar migraine: “De handrem is eraf, ik heb mijn leven weer terug”Beeld Privébeeld

Yvette Minderhoud (50, HR-directeur, twee kinderen van 19 en 20) is door maandelijkse injecties onlangs van migraine afgekomen. “Het was iedere keer een soort migrainemarathon die ik probeerde te volbrengen.”

Merel BronsPrivébeeld

“Als ik migraine op voelde komen, probeerde ik mijn werk zo goed mogelijk te blijven doen. Ik was een wandelende apotheek, want ik had overal – in tassen, jassen, in mijn auto, in mijn bureaula – wel migrainemedicijnen en zetpillen tegen de misselijkheid die ik dan kon innemen. Dan kon ik nog even de meest dringende zaken overleggen, zolang ik het redde. Mijn collega’s zagen het vaak al aan hoe mijn ogen stonden. Ik snelde de auto in en reed naar huis – dat ging nog net – met een plastic zak op de bijrijdersstoel voor het geval ik moest overgeven.

Thuis dook ik meteen mijn bed in en hoopte ik zo snel mogelijk in slaap te vallen en de pijn niet te voelen. Soms kwam ik er pas dagen later weer uit. Ik ben altijd positief ingesteld, maar op sommige momenten was de hoofdpijn zo heftig dat ik dacht: voor mij hoeft het zo eigenlijk allemaal niet meer.

Medicatie tegen migraine

Ik heb mijn hele leven al last gehad van hoofdpijn, maar dat werd erger toen ik twintig jaar geleden mijn eerste kind kreeg. Ik had ik er vrijwel elke week wel een of meerdere keren last van. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk altijd op zoek geweest naar een oplossing. Ik paste mijn voeding aan en nam dan een tijd geen melkproducten en gluten. Ik heb een hele lijst met medicatie uitgeprobeerd, ik deed acupunctuur, homeopathie, osteopathie, manuele therapie en nog veel meer. Ik ben naar Duitsland afgereisd voor bepaalde injecties. En ik liet zelfs een paar keer dertig spuiten botox boven mijn wenkbrauwen, mijn oren en in mijn nek zetten, omdat dat misschien zou kunnen helpen. Helaas hielp het voor mijn hoofdpijn niets, behalve dat het gek aanvoelde.

Je weet nooit precies wanneer een migraineaanval komt, je kunt er daardoor maar moeilijk rekening mee houden. Een dagje uit met de kinderen toen ze nog klein waren? Een bruiloft van een goede vriendin? Als ik een aanval kreeg, moest ik plat. Dat gebeurde ook weleens op vakantie. Toen ik nog getrouwd was, kwam veel van de zorg voor de kinderen aan op mijn man. Als hij er niet was, probeerde ik ze zo snel mogelijk op bed te krijgen als ik een aanval had zodat ik ook kon gaan liggen. Toen ze groter werden, werden ze al snel zelfstandig. Ze leerden om boodschappen te doen en te koken en namen andere huishoudelijke taken over. Dat hun moeder vaak chagrijnig was van de hoofdpijn, moet voor hen zeker niet leuk zijn geweest. Ook al wist ik goed dat ik er echt niets aan kon doen, voelde ik me toch schuldig dat ik voor hen niet de moeder kon zijn die ik wilde.

Vrienden zullen vast ook wel eens hebben gedacht: is ze nu echt ziek of heeft ze geen zin? Als je steeds op het laatste moment afzegt, doet het ook iets met de mensen om je heen en dat begrijp ik goed. Anderen nemen migraine vaak niet zo serieus en denken al snel: ‘Neem gewoon een pilletje, dan ben je ervan af.’ Ze hebben geen idee hoe ik gevangen zat in een vicieuze cirkel van medicijngebruik. Ik zat constant aan bijvoorbeeld zware betablokkers en slikte meer en meer pijnstillers om de dag door te komen. Waar ik vervolgens weer van probeerde af te kicken.

Op de werkvloer

Op mijn werk kon ik altijd wel een beetje schuiven, maar je kunt niet altijd afwezig zijn door migraine. Dat snapte ik als HR-adviseur maar al te goed. Toch zat ik met mijn mond vol tanden toen me na een vergadering werd gevraagd: ‘Yvette, kun je nog even blijven?’ Mijn leidinggevende sprak me aan op mijn vele afwezigheid. Een moeilijke situatie, want voor mijn gevoel wrong ik me in duizend bochten om zo veel mogelijk toch mijn werk te kunnen blijven doen. Dan ging ik maar weer op zoek naar nieuwe medicatie die hopelijk wel werkt.

Als ik een aanval tot het weekend had weten te rekken, had ik na een paar dagen op bed op maandag grote moeite om weer op gang te komen. Vooral ook door de zware medicatie die ik slikte, voelde ik me alsof ik de hele tijd met mijn hoofd in de mist liep. Daarnaast was door het vele slapen, mijn dag- en nachtritme compleet verstoord en kon ik ’s avonds niet in slaap komen. Eten en drinken ging dan ook nauwelijks omdat ik me nog beroerd voelde. Het was iedere keer een soort migrainemarathon die ik probeerde te volbrengen.

Laatste strohalm

Via de neuroloog van het Hoofdpijncentrum kreeg ik uiteindelijk mijn laatste strohalm aangereikt. Weer andere injecties die ik een keer per maand zelf moet zetten, in mijn bovenbeen of in mijn buik. De arts gaf me een kans van 25 procent dat het aan zou slaan, maar ik wilde het toch proberen. En tot mijn grote geluk werkte het!

Ik gebruik dit medicijn, Galcanezumab, nu iets meer dan een half jaar en ik heb nooit meer een aspirientje hoeven nemen! Ik ben echt zo ongelooflijk blij dat het werkt. Mijn leven is volledig veranderd. Ik kan gewoon zonder problemen vijf dagen achter elkaar werken en in het weekend afspraken maken, zonder dat ik steeds af moet zeggen. Ik ben op skivakantie geweest en ik kon de hele week mee skiën. Dat heb ik nog nooit eerder gehad. Maar misschien nog wel het allerfijnste: ik slik al die medicatie niet meer. Het voelt alsof de mist in mijn hoofd is opgetrokken. De handrem is eraf, ik heb mijn leven weer terug.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden