Judith en Rachel Beeld Petronellanitta
Judith en RachelBeeld Petronellanitta

PREMIUM

Zussen Judith (48) en Rachèl (44) hadden een onveilige jeugd: “Onze tattoo staat voor een nieuw begin”

De littekens uit de jeugd van zussen Judith (48) en Rachèl (44) zijn nog voelbaar, maar samen kunnen ze de wereld aan, hebben ze gemerkt.

Krista IzelaarPetronellanitta

Rachèl: “Mijn zus en ik hebben de gebeurtenissen uit onze jeugd heel lang diep weggestopt. Puur een overlevingsstrategie, want wat ons is overkomen, was te erg om onder ogen te zien.”

Judith: “Toen ik vijf jaar geleden als kindercoach een opleiding volgde om kinderen met een trauma beter te kunnen begeleiden, betekende dat ook dat er dingen uit mijn eigen jeugd bovenkwamen. Afschuwelijke herinneringen, maar wegduwen ging niet meer. Ik vind het nog steeds heel moeilijk om te zeggen, maar ik ben jarenlang seksueel misbruikt door onze vader. Of mijn zus hetzelfde was overkomen, wist ik niet.”

Rachèl: “Voor mij was het een bevrijding en opluchting dat Judith erover begon. Ineens was ik niet meer helemaal alleen. Ik twijfelde altijd aan mezelf, omdat de waarheid zó onwerkelijk was. Dat we er ineens open over waren, betekende ook dat er een gigantische beerput openging. Al die gevoelens die ik jarenlang zorgvuldig had weggestopt, kwamen boven. Ik kreeg veel last van angsten en belandde in de ziektewet. Een jarenlang therapietraject volgde, zowel voor mij als voor mijn zus.”

Judith: “Ik heb onze ouders geconfronteerd met wat er vroeger gebeurd is. Alles wat ik zei, werd ontkend. Mijn vader kon zich niet voorstellen dat hij slechte dingen met ons had gedaan en mijn moeder zat daar maar, dat deed pijn. Ik weet dat ze van het misbruik wist; er waren inmiddels zo veel signalen die ze niet kon ontkennen. Dat ze nooit heeft ingegrepen, vind ik onbegrijpelijk, helemaal sinds ik zelf kinderen heb.”

Rachèl: “Inmiddels is al het contact met onze ouders verbroken. Ik vind het gek om te bedenken dat we vóór Judiths confrontatie een voor de buitenwereld ‘goede’ band met elkaar hadden. Zelf kon ik een gesprek niet aan. Wel heb ik een brief naar mijn ouders geschreven, maar alle schuld werd in onze schoenen geschoven. Mijn zus zat fout en zij had mij daarin meegenomen.”

Judith: “Rachèl en ik hebben zo veel steun aan elkaar, ze betekent alles voor me. Met één woord begrijpt zij hoe ik me voel. Onze band wilden we in 2019 bezegelen met een tattoo. We kozen voor een klaproos, die symbool staat voor troost. Ik ben de grote bloem, Rachèl de kleine. In de steel is bij Rachèl het woord ‘sisters’ en bij mij ‘soeur’ verwerkt, simpelweg omdat ik Frans een mooiere taal vind. Ik hou eigenlijk helemaal niet van tattoos, maar op deze ben ik heel trots, ik kijk er elke dag wel even naar. De tatoeage staat niet zozeer voor de afsluiting van een periode, maar wel voor een nieuw begin. Dat gevoel heb ik sterk: dat het leven voor ons eigenlijk pas net begint. Eindelijk kunnen we zelf de regie nemen. Ons leven wordt niet langer bepaald door wat ons is aangedaan.”

Rachèl: “Mijn leven is sinds we open zijn over onze jeugd enorm veranderd. Vroeger was ik snel boos en kon ik niks hebben. Zelfs mijn eigen kinderen hield ik onbewust op afstand. Pas na de therapie kan ik hen op nummer één zetten, daar ben ik heel dankbaar voor. Wat Judith zegt: ons leven is nu pas echt begonnen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden