Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Libelle advent #16: Speciale kerstcolumn van Anne-Wil

Op de allerlaatste dag van de Libelle adventskalender: een speciale kerstcolumn geschreven door niemand minder dan Anne-Wil. 

Natuurlijk kan je bij de kerstboom je krant gaan zitten lezen, waarom ook niet, maar toch verwacht ik er iets anders van. ‘Wat dan anders..?’ vraagt Han terwijl hij zijn krant dichtvouwt. ‘Iets kersterigs. Iets waardoor je beseft dat het kerstmis is’ zeg ik. ‘Ah..’ zegt Han. ‘Bijvoorbeeld over de kerstman? Die met zijn arreslee met het renddier ervoor een heel eind moet afleggen voordat hij bij ons het dak op kan. Of nee, nu verwar ik hem met Sinterklaas. Denk jij trouwens dat de kerstman dat renddier opeet na de kerst?’ ‘Doe niet zo flauw’ zeg ik. ‘Je begrijpt best wat ik bedoel.’ Han staat op. ‘Ik ga glühwein warm maken, dan komt die kerststemming vanzelf wel.’ Terwijl hij naar de keuken verdwijnt verbaas ik mij over mijn kerstnostalgie die elk jaar met kerstmis de kop opsteekt. Een vaag verlangen naar iets dat ik niet onder woorden kan brengen. Of eigenlijk meer een vaag gevoel van droefheid om dingen die voorbij zijn. Ik denk aan de kerstdagen lang geleden, waarop mijn vader halverwege de middag het boek met kerstsproken uit de boekenkast haalde en bij de kachel met z’n rode gloeibuikje het verhaal opzocht dat hij wilde voorlezen. En wij om hem heen. Mijn moeder, mijn broer en ik. We hingen aan zijn lippen terwijl hij voorlas. Later, toen hij er niet meer was, heeft niemand mij ooit nog voorgelezen. En dan de geur van de kerstkoekjes die mijn moeder bakte. De vormpjes in de vorm van sterren en kerstklokken en kerstmannen waar het deeg inging. De geur van vers baksel die het huis vulde en zich vermengde met de geur van hars. De echte kaarsjes in de boom, en de emmer water ernaast voor het geval de boom vlam zou vatten. Wie wil er tegenwoordig nog echte kaarsjes in zijn boom? Ik in elk geval niet, maar het hoort wel bij mijn dierbaarste herinneringen. Toen ik zelf een gezin kreeg deed ik met kerstmis bijna alles zoals ik het mij herinnerde van thuis. De boom, uit gemakzucht en een gevoel van veiligheid met elektrische lichtjes maar verder zoals ik gewend was,  met slingers, glinsterende versierselen en nepsneeuw. Het was de enige keer van het jaar dat ik koekjes bakte, en terwijl ik met bloem tot onder mijn oksels met het deeg bezig was terwijl de kinderen ademloos toekeken,  dacht ik aan mijn moeder. Misschien gaat het daar wel om, als we de handelingen herhalen die onze dierbaren in een ver verleden uitvoerden. Dat door die herhaling de geliefde mensen even terugkeren, echter nog dan als je hun foto bekijkt.

Han komt binnen en zet een glas dampende wijn voor me neer. Ook weer zo’n geur die bij de kerst hoort. ‘Vertel’ zegt hij terwijl hij naast me op de bank gaat zitten. ‘Hoe ver ben je met je herinneringen?’ ‘Ik was net aan het kerstliedjes zingen bij de piano toe’ zeg ik. ‘Kun je je dat voorstellen? Jaap die kerstliedjes zingt?’ ‘Oh jawel’ zegt Han. ‘Hij heeft er absoluut het gezicht voor.’

We zwijgen. De glühwein maakt heerlijk. ‘Weet je’ zegt Han. ‘Eigenlijk ben ik jaloers op die herinneringen van jou. Als ik terugdenk aan vroeger komen er heel andere dingen boven. Gebeurtenissen die ik liever zou vergeten, maar die net zo in mij verankerd zitten als die dierbare herinneringen van jou. Daar staat tegenover dat ik herinneringen verzamel aan alles wat mij is overkomen sinds  wij samen zijn. Dat zijn nog steeds de beste jaren van mijn leven.’ Ik kijk hem sprakeloos aan. Nooit eerder heeft Han zoiets tegen mij gezegd, terwijl hij toch soms behoorlijk romantisch kan zijn. Ik kijk naar zijn gezicht, dat mij zo dierbaar is, en tegelijk zetten wij ons glas op de lage tafel. ‘Zie je wel..’ zeg ik terwijl wij elkaar omarmen ‘dat je veel leukere dingen bij de kerstboom kan doen dan de krant lezen?’

Wil je meer lezen van Anne-Wil? Je vindt alle columns op Libelle Premium >