Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Libelle advent #3: Kerstcolumn van Hans Verstraaten

Tot en met kerstavond staat de digitale adventskalender voor u klaar met diverse leuke artikelen en cadeaus. Elke dag gaat er een nieuw verrassingsvakje open. Achter het derde vakje van de Libelle advent: een speciale kerstcolumn van Hans Verstraaten.

Wiskundig zit het ongeveer zo in elkaar:
Mijn zus + ik + Kerstmis = niet zo’n gezellige, laat staan warme combinatie.
Het eerste wat ze vorig jaar op Eerste Kerstdag zei: ‘Had je geen fles wijn kunnen meenemen.’ Het tweede wat ze zei: ‘Je ziet er echt niet uit in die oude trui. Er zit zelfs een vlek op. Hans, het is Kerstmis. Kerstmis.’

Drie jaar ouder is ze, wat haar blijkbaar het recht geeft om me bijkans een leven lang al te koeioneren. En bijkans een leven lang lukt het me maar niet om iets terug te zeggen. In voetbaltermen: het is ongeveer 268-0 voor Martine. Met Kerstmis is ze steevast in topvorm, ja, de Lionel Messi onder de oudere zussen.
‘Neeheeeeee,’ zei ze, toen ik de vaatwasmachine aan het uitruimen was en wat borden stapelde op precies dezelfde borden. ‘Die horen in het linker kastje.’
Vervolgens had ik wat kopjes. Op mijn vraag waar die thuishoren volgde een zucht waarmee je op een windstille dag een zeilboot alsnog een kilometer of twintig vooruit blaast. Ik was een kwartier binnen.
Ik nam plaats op een fauteuil. ‘Dat is de fauteuil van Betty,’ zei mijn zus. Betty is een door en door verwende annex door en door gemene poes. Ik stond meteen weer op.
Ze was bezig met het eten toen ze vanuit de keuken riep: ‘Hans, kun je me de gemalen kaneel aangeven?’ Mijn kennis van kruiden hout op bij peper en peterselie. Ik deed het ene na het andere keukenkastje open en gaf vervolgens de moed op. Bedremmeld zei ik: ‘Ik weet niet hoe gemalen kanaal eruit ziet…’ Met deze zucht overtrof ze zowaar haar eerdere zucht. Ze pakte het potje gemalen kaneel waar in blokletters DEENS ZOUT op stond.
‘Je ziet er slecht uit,’ zei ze, en u weet: daar knapt een mens altijd van op. ‘Gaat het wel goed met je?’
‘Ja hoor,’ zei ik. ‘Heel goed.’
‘Hm.’

We gingen eten. Dat moet ik ook even kwijt over mijn zus: ze kan geweldig koken. Al was het allemaal wat veel. En zwaar. Na twee borden te hebben leeggegeten zei ik: ‘Ontzettend lekker, Martine, maar ik zit echt helemaal vol.’’
Bestraffend en tegelijkertijd teleurgesteld: ‘Nu al?’
Het werd een lange, lange dag. Afgesloten met haar stellige conclusie: ‘Het was leuk en gezellig. Volgend jaar weer, hè?’
‘Jazeker!’ zei ik.
Vanwege dat virus gaat het bezoek dit jaar niet door. Jammer, echt jammer.

Wil je meer lezen van Hans? Je vindt al zijn columns op Libelle Premium >