14 hartverwarmende verhalen

14 hartverwarmende verhalen: zo werd het toch geen eenzame kerst

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta
Annemarie van DijkPetronellanitta

Shane (23): “Op 25 december 2018 stuurde ik vrij impulsief een twitterbericht de wereld in: ‘Ik ben vandaag alleen met kerst. Mag ik naar iemand toe reizen?’ Ik was behoorlijk depri en voelde me eenzaam. Mijn ouders lagen in scheiding, er waren geen kerstplannen met mijn familie. Wel stond ik open voor nieuwe ontmoetingen. Op mijn tweet kreeg ik enorm veel reacties, het was hartverwarmend om te merken hoeveel mensen een plekje aan tafel hadden voor mij. Alleen was het vaak te ver reizen. Toen tagde iemand mij in een bericht van ene Ron Simpson. Toevallig had ook hij net een tweet gestuurd: ‘Als je je vandaag eenzaam voelt of verdrietig of buitengesloten, alleen bent of honger hebt – stuur mij even een DM. Wij zijn met zijn allen in Amsterdam met meer dan genoeg eten en een open deur. Ik meen het’. Amsterdam was haalbaar, dus reageerde ik spontaan dat ik graag wilde komen eten. Ik kleedde me om, kocht nog snel een bos bloemen en treinde naar Amsterdam. Ron woonde bij Artis in de buurt in een mooi huis. Zijn vriendin was er én zijn ouders, die in Engeland wonen. Het was als een warm bad. We aten heerlijk en voerden prachtige gesprekken. Pas naderhand ontdekte ik wie Ron Simpson is: artiestenmanager en influencer, met een goedlopend restaurant. Een journalist pikte ons verhaal op en het stond in alle kranten, tot in België aan toe. Ook op sociale media ging het helemaal los. ‘Een modern kerstsprookje’ werd ons kerstdiner genoemd. Dat was het ook.”

null Beeld

Sietske (36): “Al jaren heb ik een traditie met mijn beste vriendin Ellen: rond kerst kijken we samen de kerstfilm Love actually. We kunnen de film inmiddels dromen en praten hele dialogen hardop mee. Helaas lag ik vorig jaar tijdens de kerstdagen in het ziekenhuis. Ik bleek een tumor van tien centimeter op mijn eierstok te hebben, met uitzaaiingen in mijn onderbuik. Door complicaties bij de kijkoperatie kon ik met Kerstmis niet naar huis. Op Eerste Kerstdag kreeg ik bezoek van mijn man en kinderen van drie en vier en op Tweede Kerstdag kwam mijn man overdag even langs. ’s Avonds zou ik alleen zijn, omdat er vanwege corona niemand meer langs mocht komen. Een paar dagen daarvoor had Ellen al met tekstposters voor het raam van het ziekenhuis gestaan, net als in een scène in Love actually. Ze liet één voor één de bordjes zien, zodat ik kon lezen: ‘Door corona kan ik nu niet bij je zijn, maar ik denk aan je’. Ik miste haar zo. Wat zou het fijn zijn als we ook dit jaar samen de film konden kijken, dacht ik nog. Daarom vroeg ik mijn arts of Ellen die avond mocht komen. Ik beloofde dat ze afstand zou houden. En het mocht! Die avond keken we samen op mijn ziekenhuiskamer de film, alsof we in een privébioscoop zaten. De verpleegkundigen die zelf een soort werk-kerstdiner hielden, kwamen steeds lekkere hapjes brengen. Het was zo bijzonder. We wisten niet of het mijn laatste Kerstmis zou zijn, daarom was het extra fijn om die samen door te brengen. ‘Jouw ziekbed zette ons aan het denken’, vertelde Ellen me die avond, ‘Je moet niet uitstellen wat je graag nog wil doen. Wij gaan emigreren naar Noorwegen.’ Het was iets wat zij en haar man altijd al wilden, mijn situatie had hun net het duwtje gegeven om het ook echt te doen. Die avond besefte ik dat er geen beter medicijn is dan de liefde van vrienden. Na een pittige periode leek de behandeling te zijn aangeslagen. Mijn haar begon weer te groeien en ik hoopte die onzekere tijd achter me te kunnen laten. Helaas kreeg ik onlangs te horen dat de kanker terug is. Alles is weer onzeker. Ellen woont inmiddels in Noorwegen en is heel verdrietig dat ze me niet van dichtbij kan steunen. We bellen en appen zo vaak we kunnen. Gelukkig hebben we iets leuks om naar uit te kijken: in december gaan we samen naar Love actually in concert, in Nederland of in Noorwegen.”
M.m.v.: Zara (trui en jack), WE (broek), Arket (laarzen)

Jolande (41): “Voor het eerst in vijftien jaar was ik vrijgezel. Door mijn relatiebreuk en mijn behoefte om me terug te trekken met mijn verdriet liepen ook nog eens wat vriendschappen stuk. Mijn moeder was een jaar daarvoor overleden, mijn vader woonde in Argentinië. Ik was dus alleen op kerstavond en op Tweede Kerstdag. Ik durfde mezelf niet uit te nodigen bij iemand anders omdat ik me schaamde voor mijn verdriet. Iemand met zo veel pijn kon toch geen leuk gezelschap zijn? Het voelde als het dieptepunt van mijn leven. Uiteindelijk bleek mijn broertje Pieter op Tweede Kerstdag ook geen plannen te hebben. Samen reden we door de McDrive om eten te halen. Daarna gingen we naar zijn huis, waar ik kon doen zoals ik me op dat moment voelde, alles met een lach en een traan. Pieter is mijn rots in de branding. Wat er ook gebeurt in het leven, hij zal altijd naast me staan. Nog steeds ben ik hem dankbaar dat ik die dag niet alleen hoefde te zijn.”

null Beeld

Elisabeth (37): “Ik was vijfentwintig jaar en net verhuisd naar een eigen appartement. Op Tweede Kerstdag zat ik ’s ochtends in mijn eentje op de bank toen mijn buurmeisje langskwam. Ik vertelde dat ik geen plannen had voor die dag, waarop ze zei: ‘Je mag wel mee naar het kerstdiner bij mijn ouders.’ Ze kwam uit een groot gezin met vier kinderen. Toen we binnenkwamen, zat haar broer van twee meter lang in een roze trui aan het hoofd van de tafel. Wat een aantrekkelijke verschijning! Die avond bleek het goed te klikken tussen ons, we kletsten honderduit. Lang verhaal kort: we kregen een relatie, zijn nu twaalf jaar samen en hebben twee kinderen.”

null Beeld

Fia (54): “Een paar jaar geleden jaar wilde ik met Kerstmis dolgraag naar het theater of een concert. Het is voor mij een sport om last-minute nog een kaartje te regelen, maar dit keer leek dat niet te lukken. Alles was uitverkocht. Tot ik op Marktplaats een ticket vond voor een matinée in Arnhem, een concert van Het Gelders Orkest. De prijs was prima, dus ik belde de aanbieder en kreeg ene Els aan de lijn. Zij zou met haar zoon, dochter en vrienden gaan, maar een van hen kon toch niet. Ik had nog anderhalf uur de tijd om me op te tutten en met de bus naar Arnhem te gaan. Ik had er helemaal zin in. Ik droeg een prachtige jurk, de stad bleek mooi verlicht, dit was echt een uitje. Ik kan prima genieten in m’n eentje. Omdat ik lang ziek ben geweest, vierde ik Kerstmis wel vaker alleen. De week ervoor of erna deed ik iets leuks met een vriend of vriendin, ik was nooit eenzaam. Op het laatste moment schoof ik naast Els en haar kinderen in de rij, tijd voor een praatje was er niet meer. Er volgde een prachtig concert, onder meer Alle Menschen werden Brüder van Beethoven werd gespeeld. Heel toepasselijk, want na het concert vroeg Els of ik zin had om aan te schuiven voor het kerstdiner. Van tevoren had ze overlegd met haar kinderen: als het iemand alleen is, zullen we die dan uitnodigen? Dat wilde ik wel, ze leken me sympathiek. Na een autorit met veel lol kwam ik een paar dorpen verderop terecht bij Els thuis. Zij verdween de keuken in, ik hoefde niet te helpen. Het was lekker en heel gezellig aan tafel. Op de wc zag ik een mooie tekst hangen over gastvrijheid: ‘In de ontmoeting met een ander zie je jezelf’. ’s Avonds bleek er geen bus meer te rijden, dus de dochter van Els bracht me met de auto thuis, hartstikke lief. Mensen hebben vaak vaste patronen wie ze wel of niet uitnodigen voor de kerstdagen, maar ik vond de spontaniteit van Els prachtig. Het doet er niet toe of je familie bent of niet, voor mij is Kerstmis: wees welkom.”
M.m.v.: Fia: Cos (jurk), &other Stories (schoenen). Els: Cos (jurk), Zara (laarzen). Zoë: Zara (jumpsuit), Sissy-Boy (trui), Omoda (laarzen). Maxx: Sissy-Boy (overhemd en gympen), H&M (T-shirt), WE (broek). Rutger: WE (coltrui), Arket (overhemd/jack), Sissy-Boy (jeans en schoenen).

Caroline (48): “In Nederland voelt één op de vier mensen zich eenzaam tijdens de feestdagen, las ik. Dat bleek uit onderzoek van het Leger des Heils. Het klinkt gek, maar dat deed me goed. Ik was dus niet de enige die dit jaar de kerstdagen alleen moest doorbrengen. Daar voelde ik me al weken rot over, en ik schaamde me ook. Op tv zie je alleen maar gelukkige gezinnetjes die vrolijk rond de kerstboom zitten. Het voelde alsof ik een sukkel was met wie niemand Kerstmis wilde vieren. Toen ik las over dat onderzoek, besefte ik dat ik misschien te hoge verwachtingen had van de feestdagen. Door het perfecte kerstplaatje los te laten en aan mezelf toe te geven dat ik verdrietig was, lukte het al om de knop een beetje om te zetten. Daarna gooide ik mijn schaamte overboord en vertelde anderen dat ik alleen zou zijn met kerst. Dat hielp om een andere mindset te krijgen, al vind ik dat een irritant woord. Uiteindelijk heb ik de kerstdagen heel tevreden gevierd. In mijn eentje, maar niet eenzaam.”

Naomi (69): “In mijn familie vieren we om de beurt kerst bij iemand. Dat jaar was ik aan de beurt. Maar ik had in november corona gehad en een maand later was ik nog steeds niet fit. Sinds mijn scheiding woon ik alleen en de moed zonk me in de schoenen bij het idee dat ik in mijn eentje een kerstdiner moest voorbereiden. Daar had ik echt geen energie voor, vertelde ik de rest. Ik voegde er meteen aan toe dat ik ook geen puf had om een eind te reizen, want mijn broer en zussen wonen allemaal ver weg. Iedereen vond het jammer maar had alle begrip dat ik het familiekerstdiner een jaar oversloeg. Ik had lekker eten in huis gehaald en zou een leuke kerstfilm kijken, maar toen het eenmaal kerst was, vond ik het toch wel kaal en een beetje eenzaam. Net toen ik op Eerste Kerstdag besloot om een wandelingetje te maken, ging de bel. Daar stonden ze op de stoep, mijn broer en zussen met partners. ‘Verrassing!’, riepen ze, en droegen bloemen, taart, wijn en fijne gerechten naar binnen. Ik mocht, nee móest gaan zitten, alles werd voor me gedaan. Zo’n verwenkerst had ik nog nooit gehad. Het allermooiste was toen na het kerstdiner mijn broer en zus kerstliederen speelden op piano en dwarsfluit. Zo mooi, ik kreeg tranen in mijn ogen. Ineens voelde ik me zo dankbaar voor mijn fijne familie. Misschien was dit wel de mooiste kerst sinds jaren, dacht ik ’s avonds in bed.”

null Beeld

Erik (43): “Nooit had ik verwacht dat ik een vader zou worden die zijn kinderen niet meer mag zien. Helaas gebeurde dat toch. Twee jaar geleden was ik doodmoe van het vechten met mijn ex-vrouw. Ik besefte dat ik er even uit moest, anders zou ik doordraaien. Waarom niet met kerst, dacht ik. Voor mij was er toch geen warme, huiselijke plek waar ik naartoe kon. Ik boekte een single-reis naar Zell am See en had een heerlijke week in de sneeuw. Er zaten genoeg aardige mensen in mijn groep om de kerst gezellig mee door te brengen. Op Eerste Kerstdag liep ik ’s avonds in een après-skihut de polonaise. Ik vond het prima om helemaal geen kerstgevoel te hebben, het was een week van mijn hoofd leegmaken. Of er een vonk met een medereizigster was overgesprongen, vroeg iedereen daarna. Nee, dat was ook niet mijn doel. Daar begin ik nu pas een beetje ruimte voor te krijgen.”

Pascalle (39): “Wat was ik blij dat mijn vriend na een break van vier weken net voor kerst besloot dat hij toch met mij verder wilde. Ik denk dat de muren op me af waren gekomen als ik de hele kerst alleen had gezeten.”

null Beeld

Esther (45): “Het leek een rustige kerst te worden in 2019, want kort voor de feestmaand had ik mijn relatie beëindigd. Hoewel dat mijn eigen keuze was, voelde het raar om geen plannen voor de kerstdagen te hebben. Tot ik een paar dagen van tevoren een berichtje kreeg van mijn nicht Mijanou. Ze vroeg of ik zin had om Kerstmis met haar in Suriname te vieren. Natuurlijk wilde ik dat! Ik was er nog nooit geweest, terwijl onze roots er liggen. Onze opa en oma zijn er geboren. Mijanou werkt als stewardess en regelde dat ik voor een gereduceerd tarief mee kon op een vlucht. Dat kan alleen als er een plekje over is in het vliegtuig. Het was spannend, want er reizen veel Surinamers naar hun familie met kerst. Maar het lukte, ik kreeg de állerlaatste stoel op een volle vlucht. Het was nog een upgrade ook, dus ik zat er luxe bij terwijl die arme Mijanou hard moest werken. We brachten de kerstdagen door op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden: we zagen rivierdolfijnen tijdens een boottocht, maakten een wandeltocht door de jungle en bezochten het openluchtmuseum Fort Nieuw-Amsterdam. Hierdoor besefte ik hoe bijzonder het is dat de grootouders van mijn opa vanuit China helemaal naar Suriname zijn gekomen. Elke avond lagen Mijanou en ik in bed te kletsen, net als vroeger. We haalden herinneringen op aan onze oma, die zo geweldig kon koken. En aan de kerstdagen vroeger, met de hele familie. Natuurlijk vond ik het jammer dat mijn relatie voorbij was, maar anders was ik nooit naar Suriname gegaan. Het was heerlijk en bijzonder om die dagen samen met mijn nichtje in een tropische sfeer te vieren.”
M.m.v.: Esther: groene jurk (Mango), grijze laarsjes (Noë). Mijanou: gele jumpsuit en bodystocking (Zara), laarzen (Wehkamp)

Marloes (26): “Wandelen in het Britse Peak District met twee vrouwen die je nauwelijks kent: het is weer eens een andere manier om de kerstdagen door te brengen. Voor mijn studie woonde ik een paar maanden in Manchester en geld om met kerst naar huis te gaan had ik niet. Mijn studiegenoten gingen allemaal naar hun ouders, dus er was niemand om kerst mee te vieren. Wie is er ook alleen met kerst en wil met mij wandelen? vroeg ik op de app Bumble BFF. Ik vond het enorm spannend, maar het alternatief – in mijn eentje op mijn kamer Stille nacht zingen – lokte niet bepaald. Al snel kreeg ik reacties; een paar oneerbare voorstellen van mannen, maar ook heel leuke en spontane chats. Na wat heen en weer chatten nodigde ik een Noorse vrouw – die toevallig ook in Manchester studeerde – en een Britse uit. Met z’n drieën hebben we gewandeld en daarna in een pub gegeten. Het was er lekker warm, prachtig versierd en de Christmaspudding smaakte prima. Daar overviel me ineens toch het echte kerstgevoel. Via Facetime kon ik mijn ouders laten zien waar ik was en kon ik hen zien aan het kerstdiner. Ik besefte hoe bijzonder de situatie was, want zou ik ooit nog een keer kerst vieren in een Britse pub? Het was oprecht een van de allerleukste kersten ooit. Vooral met de Noorse klikte het enorm goed. Nog steeds heb ik via Facebook contact met haar.”

Myra (71): “Omdat het Rijksmuseum al jaren op mijn lijstje stond, besloot ik op Tweede Kerstdag daar naartoe te gaan. Kerstavond had ik met mijn kinderen gevierd, Eerste Kerstdag was ik in mijn eentje thuis geweest en nu had ik zin om onder de mensen te zijn. Op de eregalerij liep ik steeds samen op met een vrouw van mijn leeftijd die ook alleen was. Toen we elkaar later op de wc tegenkwamen, sprak ze me aan. Aardige vrouw, dacht ik. We bleken allebei alleen te zijn die dag en zijn samen gaan theedrinken. Toen we daarna nog niet uitgepraat waren, maakten we een wandeling door Amsterdam-Zuid en uiteindelijk hebben we ook nog samen gegeten. Onze levens bleken behoorlijk op elkaar te lijken en allebei waren we blij om die kerstdag iemand te hebben om mee te praten. Daarna wisselden we nummers uit, maar we hebben nooit meer contact met elkaar opgenomen. Best vreemd eigenlijk na al die openhartige gesprekken die we die dag voerden. Toch denk ik dat onze ontmoeting een reden had, ik ben ervan overtuigd dat we mensen niet per toeval ontmoeten. Ik hoop dat zij, net als ik, terugkijkt op een onverwachte en warme kerst-ontmoeting.”

Lineke (63): “Mijn relatie uit, mijn moeder overleden... 2018 was een rotjaar voor me geweest. Zielig in mijn eentje de kerstdagen doorbrengen zag ik totaal niet zitten, ik was meer toe aan een feestje. Helaas heb ik geen broers of zussen en mijn vader was al jaren geleden overleden. Begin december besloot ik niet af te wachten of ik ergens gevraagd zou worden, maar nodigde ik al mijn vriendinnen uit voor een diner op Tweede Kerstdag. Wegens familieverplichtingen kon niet iedereen komen, maar uiteindelijk heb ik met zeven vriendinnen een geweldige avond gehad. Het was geen haute cuisine, maar we hebben heerlijk gegeten van alle gerechtjes die iedereen had gemaakt. Bij kaarslicht zaten we de hele avond te eten en te kletsen. Een beetje aangeschoten zijn we om tien uur ’s avonds nog gaan dansen, met lekkere muziek, veel gelach en gegil. De buurvrouw kwam zelfs vragen of het iets zachter kon. Oeps. Na die avond was ik helemaal opgeladen.”

null Beeld

Martine (70): “Het inloophuis in de buurt organiseerde een kerstdiner voor honderd daklozen. De vraag in de buurt was of bewoners een smakelijke bijdrage konden leveren. Natuurlijk wilde ik dat. Ik maakte een gehaktbrood en bracht dat in de middag naar het inloophuis. Daar bleek dat een van de vijf vrijwilligers die het diner zouden begeleiden ziek was geworden. Zonder erbij na te denken, bood ik aan om in te vallen. Afspraken had ik toch niet die kerst, mijn dochter was op vakantie en mijn man is jaren geleden overleden. Ik ging even naar huis om me om te kleden en gezellige kerstservetten te halen, en haastte me terug. Samen met een andere vrijwilligster dekte ik de tafel, wees ik gasten hun plek en zette schalen met eten neer. Een beetje spannend vond ik het wel, stel dat mensen ruzie zouden krijgen? Maar er heerste een open, vrolijke sfeer en het diner verliep minder chaotisch dan ik had verwacht. Wat een vooroordelen, wees ik mezelf terecht. Ik heb die avond sympathieke mensen gesproken en mooie, soms schrijnende verhalen gehoord. Een paar keer zat ik met tranen in mijn ogen te luisteren. Ik voelde me stukken voldaner dan na een gewone kerst.”

Styling: Inge Holkenborg | Haar & make-up: Elke en Judith/Carmen Zomers Agency

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden