PREMIUMBianca is slechthorend én heeft een eigen bedrijf

Bianca (41): “Mensen zijn vaak verbaasd dat ik als dove vrouw de baas ben”

Bianca (41): “Mensen zijn vaak verbaasd dat ik als dove vrouw de baas ben” Beeld Petronellanitta
Bianca (41): “Mensen zijn vaak verbaasd dat ik als dove vrouw de baas ben”Beeld Petronellanitta

Bianca van der Horst (41) is slechthorend. Met haar bedrijf maakt ze gebarentaal toegankelijk voor iedereen. Ze geeft workshops en online gebarencursussen voor particulieren, scholen en bedrijven.

Sara MadouPetronellanitta

“Mensen met een handicap worden vaak klein gehouden, het wordt ons niet geleerd om ambitieus te zijn. Als je je eigen geld kunt verdienen, is dat al heel wat. Mijn familie en school bedachten wat veilig voor mij was, goed bedoeld natuurlijk. Mijn moeder zag me bijvoorbeeld wel de zorg in gaan, dat leek haar handig: daar zou ik vast steun krijgen als ik iets niet goed hoorde. De ICT leek mijn vader wel wat, want als je met computers werkt, is je gehoor minder belangrijk. Wat ik zelf wilde, daar had niemand het over. Een man zoeken met een goed inkomen werd me ook weleens aangeraden, dan kon ik zelf parttime werken. Al jong riep ik dat ik mijn eigen bedrijf wilde en dat hield ik stug vol. Ik volgde relevante studies, had verschillende banen en piekerde over wat ik dan precies voor mezelf wilde gaan opzetten. Ondertussen was ik wel gevoelig voor die goedbedoelde adviezen, want er zat een kern van waarheid in. Zo werd ik afgewezen voor stages en was het lastig om gesprekken te volgen, waardoor ik me buitengesloten voelde. Door alle obstakels was het steeds lastiger en spannender om écht die stap naar een eigen onderneming te zetten.

Burn-out voelde als een gevangenis

Op mijn zevenentwintigste raakte ik overspannen. Mijn broer overleed, ik zat in een moeilijke relatie en had net een nieuwe baan als hulpverlener voor gezinnen met dove kinderen. Ik probeerde te leven zoals ieder ander: net zo veel uren maken op het werk, alle vergaderingen bijwonen en ondertussen thuis gezellig doen. Mijn gehoor ging steeds verder achteruit, ik was gesloopt. Thuis op de bank voelde die burn-out als een gevangenis. Het verbreken van mijn relatie was een goede eerste stap om daaruit te komen, daarna nam ik ontslag. Bij het UWV werd gekeken of ik nog arbeidsgeschikt was en ze vonden me geschikt om te werken. Voor mij was dit het beste nieuws dat ik kon krijgen. Eindelijk de bevestiging: ik kon tóch meedraaien met de maatschappij. Dat gaf me een enorme kracht om eindelijk voor mezelf te beginnen. Inmiddels hebben er ruim veertigduizend mensen meegedaan aan de Gebarenchallenge, waarmee we onder andere laagdrempelige lessen gebarentaal geven. Mijn partner Onno is hoogleraar Gebarentaal en werkt met mij samen. Als het aan mij ligt laten we aan nog veel meer mensen, doof én horend, zien wat een prachtige taal dit is.

null Beeld

Te expressief communiceren?

Het heeft lang geduurd voordat ik op mezelf durfde te vertrouwen, dat is soms nog steeds een worsteling. Ook als baas van een eigen bedrijf. Mensen zijn vaak stomverbaasd als ze merken dat ik als dove vrouw CEO kan zijn. Daarover ga ik graag met ze in gesprek, heel open. Zo hoop ik te kunnen bijdragen aan een positiever, sterker beeld van mensen met een handicap. Ik krijg nog maar weinig vervelende opmerkingen, maar in het begin hoorde ik bijvoorbeeld weleens dat ik ‘te expressief’ communiceerde. Nu weet ik: die expressiviteit is juist mijn kracht. Mijn moeder leerde me in oplossingen te denken in plaats van in problemen. Mijn broer Vincent was zes jaar jonger dan ik en zwaar meervoudig gehandicapt. Hij zou geen dag oud worden volgens de dokters, maar werd negentien. Altijd dacht mijn moeder: wat kan wél in plaats van níet? Voor mezelf uit zich dat bijvoorbeeld in dat ik een relatief prikkelarm leven heb: ik woon aan zee, met een strandwandeling als ideale oplossing na een dag vol digitale meetings met horende mensen. Die kosten me behoorlijk wat energie. Ik heb online vergaderingen met mijn team zo opgezet dat ik de bijeenkomsten voorzit en verdere communicatie via de chat gaat, zodat ik daar kan meelezen en niets mis. Zo voelt het gelijkwaardig. Dat zou ik iedereen met een handicap aanraden: blijf altijd zelf nadenken, maak je eigen keuzes en neem daar de verantwoordelijkheid voor. Laat je nooit tegenhouden door het beeld dat anderen van je hebben, ook al gaat het langzaam. Ook met kleine stapjes kun je uiteindelijk dat glazen plafond doorbreken.”

M.m.v. Garcia (pak), Yesta Fashion (coltrui), Na-kd (laarzen) | Styling: Maartje van den Broek | Haar en make-up: Astrid Timmer

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden