PREMIUMHet nieuwe Libelle Bookazine

Bloemen van de duisternis door Tatiana de Rosnay

null Beeld Drunaa/Trevillion Images
Beeld Drunaa/Trevillion Images

Bloemen van de duisternis gaat over de macht van kunstmatige intelligentie. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van drie vrouwen uit verschillende generaties, tegen de achtergrond van het Parijs van de nabije toekomst. Een fragment uit het nieuwste Libelle Bookazine.

Tatiana de RosnayDrunaa/Trevillion Images

Terwijl ze theedronk en naar de daken aan de overkant staarde, vroeg ze zich voor de zoveelste keer af of ze na haar beslissing weg te gaan bij haar man niet overhaast dit appartement had gekozen. Had ze er niet langer over moeten nadenken? Was het echt wel iets voor haar? Het idee om een kat te nemen was van haar dochter. Jordan had gezegd dat schrijvers het liefst een kat als huisdier hadden. Ook alleenstaande schrijvers?, had Clarissa gevraagd. Had ze echt naar deze eenzaamheid verlangd? De zitkamer strekte zich voor haar uit, de stijlvolle soberheid ervan kwam haar nog steeds vreemd en ongebruikelijk voor, haast als een raadsel. De kamer was mooi. Maar leeg.

Toen ze eenmaal had besloten haar man te verlaten, was alles in een stroomversnelling gekomen. Geheel ten onrechte had ze gedacht dat ze zonder veel moeite een ander huis zou vinden. Ze hoefde helemaal geen ruim of extravagant appartement, ze had alleen een plek nodig om te werken, een ‘kamer voor jezelf ’, zoals Virginia Woolf zei. Een zitkamer, en nog een andere kamer zodat haar kleindochter zo nu en dan kon blijven slapen. Aan de buurt stelde ze ook niet veel eisen, zolang ze er maar makkelijk boodschappen kon doen en de wijk goede ov-verbindingen had. Niemand ging in de stad nog met de auto. Autorijden was ze zelfs verleerd. François en Jordan reden altijd tijdens de vakanties. Voortaan moest Jordan dat in haar eentje doen.

De kat streek langs haar kuiten. Clarissa bukte zich en tilde het dier klungelig op, omdat ze nog niet precies wist hoe dat moest. Haar dochter had het voorgedaan, maar het ging haar nog steeds niet gemakkelijk af. De kat heette Chablis. Het was een zachtaardige kartuizer van drie jaar. Hij was van een vriendin van Jordan geweest die naar de Verenigde Staten was verhuisd. In het begin had Clarissa het moeilijk gevonden om met hem om te gaan. Chablis was in een hoek blijven zitten, had niet gereageerd als ze hem riep en had zijn brokjes alleen gegeten als zij er niet was. Ze had zichzelf voorgehouden dat hij zijn bazinnetje miste en verdrietig was. Maar op een dag was hij heel waardig bij haar op schoot komen zitten, roerloos als een grijze sfinx. Ze had hem nauwelijks durven aaien.

null Beeld

Het kostte Chablis ook moeite om te wennen aan de moderne en lichte ruimte met veel glas, steen en blond hout. Toch hield ze eigenlijk wel van de soberheid, de gladde oppervlakken en het licht. De kat en zij moesten zich hun territorium eigen maken. Ze moesten geduld hebben. Ze had veel spullen achtergelaten toen ze hier introk. Alles wat het stempel van François droeg, wilde ze niet meer om zich heen hebben. Alsof hij dood was. Maar dat was hij niet. Het ging zelfs heel goed met hem. Onbeschaamd goed, voor zijn leeftijd. Niet hij, maar hun huwelijk was dood. Ze had hun huwelijk ten grave gedragen.

Clarissa zette Chablis in een mand in een hoek van haar slaapkamer. Niet dat dit veel zin had, want midden in de nacht sprong het dier zacht op haar bed en nestelde zich tegen haar rug. De eerste keer was ze verrast geweest toen hij met zijn voorpoten haar schouder begon te kneden alsof het brooddeeg was. Jordan had uitgelegd dat alle katten dat deden. Het was iets instinctiefs. Uiteindelijk was ze eraan gewend geraakt. Het had zelfs iets geruststellends. Na een korte douche ging Clarissa in het halfduister op haar bed liggen. Een nieuw bed. Een bed waar François nooit in had geslapen. François was hier zelfs nooit geweest. Ze had hem niet uitgenodigd. Zou ze dat ooit doen? Nu was het daar in elk geval nog te vroeg voor. Ze had het nog niet verwerkt. Jordan had gevraagd wat haar stiefvader had misdaan dat ze hem halsoverkop had verlaten. Clarissa had het haar kunnen vertellen; Jordan was vierenveertig, geen klein meisje meer, en had zelf een dochter van bijna vijftien jaar. Maar Clarissa had de moed niet gehad. Jordan had aangedrongen. Wat had François gedaan? Buiten de pot gepiest? Was hij verliefd op een of ander mokkel? Clarissa moest weer aan de paarse kamer denken, aan de blonde krullen. Ze had haar dochter alles kunnen onthullen. Ze wist precies welke woorden ze ervoor moest kiezen. Ze zag de gezichtsuitdrukking van Jordan voor zich. Ze had de woorden naar boven laten komen, bitter als gal, ze hadden op haar tong gelegen, maar ze had ze weer ingeslikt. Ze moest François vergeten, maar het viel niet mee om de man met wie ze zoveel jaar samen was geweest uit haar systeem te bannen.

Toen de nacht viel vroeg ze Mrs Dalloway video’s te projecteren op het plafond van haar slaapkamer: concerten waar ze van hield, films, documentaires, kunstwerken. Ze liet zich meevoeren door de vormen, de geluiden en het licht, en vaak viel ze dan in slaap. Het lukte haar niet meer onderscheid te maken tussen haar bizarre dromen en de beelden die Mrs Dalloway projecteerde. Soms liet ze Mrs Dalloway beelden uitkiezen die samenhingen met wat ze eerder had gezien. De nacht ging aan haar voorbij. Alles liep als een bonte stoet in elkaar over, alsof ze gedrogeerd was. Als ze wakker werd met een droge mond en de kat als een balletje tegen haar aan lag, kostte het haar moeite om op te staan. Sinds ze hier woonde, had ze het ’s ochtends vroeg moeilijk. Ze had overal pijn. Ze hield zichzelf voor dat het de naweeën waren van haar gestrande huwelijk en de verhuizing. Zou ze er ooit aan wennen? “Mrs Dalloway, laat me mijn e-mails zien.” De berichten verschenen op het plafond.

null Beeld

Beste Clarissa Katsef,
Ik neem aan dat u tientallen van dit soort mails ontvangt, maar ik probeer het toch. Mijn naam is Mia White. Ik ben negentien jaar. Ik studeer Franse en Engelse letterkunde aan de universiteit van East Anglia in Norwich en zit in het tweede jaar. Ik heb me ook ingeschreven voor een workshop schrijven. (Als u tot hier bent gekomen, lees dan alstublieft verder!)
Ik heb grote belangstelling voor de wijze waarop schrijvers worden beïnvloed door woningen. Voor de wijze waarop het huis waarin ze wonen en schrijven hun werk vormgeeft. Natuurlijk is dat het centrale thema van uw eigen werk, met name van Cartograaf van het persoonlijk leven, dat ik met veel plezier heb gelezen. (Wees niet bang, deze mail is niet van een hijgerige fan, zo’n type lezer ben ik niet.)
Het komende halfjaar ben ik in Parijs in verband met een studieproject. Ik weet zeker dat u het zeer druk hebt, dat u geen tijd zult hebben, maar ik zou heel graag met u kennismaken. Net als u ben ik tweetalig opgevoed. Mijn vader is Engels en mijn moeder Frans. Zoals die van u.
Ik weet niet of u in uw agenda een plekje vrij hebt om uw lezers te ontmoeten. Wellicht niet.
Dank voor het lezen van mijn mail.
Hartelijke groet, Mia White

Clarissa zette haar bril af en wreef in haar ogen. Nee, ze had niet de gewoonte om lezers te ontmoeten, dat deed ze alleen tijdens signeersessies en op boekenbeurzen. Tien, vijftien jaar geleden had ze het wel gedaan. Nu niet meer. Mia White. Het was interessant en opbeurend om een mail te krijgen van een meisje van negentien. Betekende dit dat een kleine minderheid nog steeds boeken las? En ook nog eens háár boeken? Was dat niet wonderbaarlijk? De meeste mensen lazen niet meer. Dat had ze al een tijd geleden gemerkt. Ze staarden op hun mobiel of hun tablet.

De ene boekwinkel na de andere sloot zijn deuren. Cartograaf van het persoonlijk leven, haar grootste succes, was zo vaak illegaal gekopieerd dat het nauwelijks nog royalty’s opleverde. Met één muisklik was het te downloaden, in elke taal die je maar wilde. Aanvankelijk had ze geprobeerd haar uitgever hiervoor te waarschuwen, maar ze had beseft dat uitgevers niets konden uitrichten tegen dit soort diefstal. Bovendien hadden ze andere sores. Ze worstelden met een nog schrikwekkender probleem dat zich uitzaaide als een geniepige tumor, merkte Clarissa: de ontlezing. Nee, boeken riepen geen dromen meer op. Ze werden steeds minder gekocht. Ongetwijfeld was dit te wijten aan de enorme plaats die de sociale media langzaam maar zeker in ieders leven hadden opgeëist. De mateloosheid van de opeenvolgende aanslagen, als bloedige parels aaneengeregen tot een oneindig snoer van geweld, was een andere oorzaak. Zelf had ze ook gebiologeerd naar de afschuwelijke beelden op haar mobiel gekeken, heftig door hun directheid, gruwelijk door de details. Voor degenen die met zoveel barbaarsheid waren opgegroeid, die steeds meer wilden, als naar hun dosis snakkende verslaafden, was een roman maar flets. Een boek lezen vergt tijd. Een boek schrijven ook. En niemand leek tegenwoordig nog de tijd te nemen om te lezen of te schrijven.
“Wilt u Mia White antwoorden?” vroeg Mrs Dalloway. “Nee. Later. Laat me de andere mails zien.”

null Beeld

Ze zette haar bril weer op. Het bericht van haar vader verscheen. Zoals altijd noemde hij haar bij haar echte voornaam, waar ze een hekel aan had. Natuurlijk had hij de dicteerfunctie van zijn smartphone gebruikt. Door zijn artrose kon hij niet meer typen. Het inspreken ging hem best aardig af. De interpunctie liet te wensen over, maar de tekst was goed te begrijpen. Dit was haar manier om met hem te communiceren. Als je hem belde, verstond hij je niet goed. Lag dat aan zijn gehoorchip? Ze had hem nog niet over François verteld. Daar wachtte ze nog even mee.

Mijn lieve C….
Het gaat goed met me en met jou. Je broer bekommert zich een beetje om mij maar heeft ook andere dingen te doen. Weet je ik verveel me. Het merendeel van mijn vrienden is dood en degenen die er op bijna honderdjarige leeftijd nog zijn, zijn heel vervelend je weet niet half hoe erg. Ik weet dat je niet meer met je broer praat sinds die klote-erfenis. Mijn zus was een egoïstische ouwe vrijster, een zeiktrien. Het idee om alles aan de dochters van Arthur na te laten en niets aan Jordan. Ik kan er nog steeds niet over uit weet je. Ik weet dat je er niet meer over wilt praten en dat je gekwetst bent maar ik trek het me ook aan. Arthur heeft niet alleen zijn enige zus teleurgesteld maar ook mij zijn vader. Hij had een gebaar kunnen maken. Iets aan Jordan kunnen geven. Shit. Hij heeft niets gedaan. Ik weet dat Jordan ook niet meer met haar nichten praat. De tuttebellen. Ze zijn lang niet zo stijlvol en intelligent als jouw dochter. De erfenis van Serena heeft deze klotefamilie helemaal naar de verdommenis geholpen.
Gelukkig is je moeder er niet meer en hoeft ze de klerezooi niet mee te maken. Ik wil graag dat je van je laat horen liefje. Ik ben je oude vader en ook al begrijp ik helemaal niets van je highbrow boeken ik ben trots op je. Weet je je hebt me al twee weken niet meer geschreven. Waarom niet en wat spook je uit. Ik heb Andy gevraagd hoe het met je ging. Zij antwoordt altijd. In tegenstelling tot haar oma.
Ze zei dat je verhuisd bent. Nee maar wat is dat nu weer liefje. In welke wijk woon je. Ik vond jullie appartement bij Luxembourg geweldig waarom zijn jullie daar weggegaan. Wilde François het. Of jij. Ik ben verdrietig ik begrijp niets meer. Goed leg het me uit. Vertel me alles. Elke mail van jou is een kleine traktatie die mijn dag opvrolijkt. Ik mis je liefje. Kom je oude vader weer eens opzoeken. Ik ben te oud om naar Parijs te komen. Ik reken op je.
Je oude Dad die van je houdt

null Beeld

Onwillekeurig moest ze lachen. Haar vader schreef zoals hij sprak. Ze zag hem voor zich in zijn hol op de begane grond, omringd door zijn jachttrofeeën, zijn golfclubs en zijn verzameling. Hij verzamelde antieke beeldjes van handen, van aardewerk, porselein, marmer, gips, hout en was. In de loop der jaren had ze er verschillende voor hem meegebracht die ze tijdens haar tournees op de kop had getikt.
Andy had dus geklikt. Maar heel erg dat haar kleindochter iets had losgelaten was het nu ook weer niet. Ze moest er goed over nadenken wat ze haar vader zou vertellen. Hij liep niet bepaald over van liefde voor François, wel voor haar eerste man, Toby, Jordans vader.

“Wilt u misschien de mail van uw vader beantwoorden?” vroeg Mrs Dalloway.
“Niet nu”, antwoordde ze. En ze voegde eraan toe: “Dank u.” “Graag gedaan, mevrouw Katsef.”
Er klonk een lichte geamuseerdheid door in de stem van Mrs Dalloway. Net als alle andere virtuele assistenten had ze overal antwoord op. Clarissa was zich er echter terdege van bewust dat Mrs Dalloway was geprogrammeerd met gegevens over haar. Wat voor gegevens precies? Dat had ze nooit kunnen achterhalen.

Over het Libelle Bookazine

Na een afschuwelijke ontdekking verlaat schrijfster Clarissa haar man en verhuist naar een gewild kunstenaarscomplex. Al snel krijgt ze het gevoel dat iemand haar continu bespiedt, waarna dromen en werkelijkheid in elkaar over lijken te gaan. Aangemoedigd door haar kleindochter gaat ze op onderzoek uit, maar haar dochter vreest dat ze de grip op de werkelijkheid verliest. Is Clarissa een overgevoelige schrijver met te veel fantasie, of is ze iets op het spoor?

null Beeld

Over de auteur

Tatiana de Rosnay heeft een Franse vader en een Britse moeder. De schrijfster brak door met de roman Haar naam was Sarah, waarvan wereldwijd meer dan 30.000.000 exemplaren zijn verkocht. Haar romans, waarvan sommige zijn verfilmd, verschenen in meer dan 40 talen. De familiereünie is haar laatste bestseller. De Rosnay woont met haar gezin in Frankrijk.

PS

Lees het complete verhaal van Clarissa in Libelle Bookazine 9, vanaf 18 augustus in de winkel. Of bestel ‘m via Lossebladen.nl

Fotografie: Drunaa/Trevillion Images | Auteursfoto: Charlotte Jolly de Rosnay

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden