PREMIUMbookazine voorpublicatie

Daisy Jones & The Six door Taylor Jenkins Reid

null Beeld getty images
Beeld getty images

Daisy Jones & The Six is een roman over de opkomst en ondergang van een Amerikaanse band, eind jaren zestig. Maar óók over drie krachtige vrouwen die er alles voor overhebben om hun dromen te laten uitkomen. Lees hier een fragment uit het nieuwste Libelle Bookazine.

Taylor Jenkins Reidgetty images

Daisy Jones, de groupie (1965-1972)

Daisy Jones werd in 1951 geboren en groeide op in de heuvels van Hollywood, in Los Angeles. Eind jaren zestig begon de piepjonge Daisy, dochter van de beroemde Britse kunstschilder Frank Jones en het Franse model Jeanne LeFevre, al naam te maken op de Sunset Strip.

null Beeld

Elaine Chang (biografe, auteur van Daisy Jones: Wild Flower): Wat er zo fascinerend aan Daisy Jones was nog vóór ze ‘Daisy Jones’ werd? Je hebt een welgesteld blank meisje dat opgroeit in L.A. Ze is beeldschoon – als kind al. Ze heeft prachtige grote blauwe ogen – diep kobaltblauw. Een van mijn favoriete Daisy-weetjes is dat er in de jaren tachtig gekleurde lenzen op de markt werden gebracht onder de naam ‘Daisy Blue’. Daisy heeft een dikke bos koperkleurig haar dat… ontzettend veel ruimte inneemt. En dan heeft ze ook nog jukbeenderen die zo uitsteken dat het lijkt alsof ze permanent opgezwollen zijn. En ze heeft een dijk van een stem waar ze niks voor hoeft te doen, nooit zangles gehad. Vanaf haar geboorte bulkt ze van het geld, en wat haar hartje begeert – kunstenaars, drugs, clubs – staat allemaal tot haar beschikking.
Maar niemand zorgt voor haar. Ze heeft geen broers of zussen, geen familieleden in de buurt. Ouders die zo in hun eigen wereldje leven dat haar bestaan hun redelijk koud laat. Al zijn ze nooit te beroerd om haar voor hun kunstenaarsvriendjes te laten poseren. Daarom bestaan er zo veel schilderijen en foto’s van Daisy als kind – alle kunstenaars die bij hen thuis kwamen zagen hoe bloedmooi ze was en wilden haar vastleggen.
Het is tekenend dat Frank Jones zelf nooit een portret van Daisy heeft gemaakt. Haar vader heeft het te druk met zijn mannelijke naakten om aandacht aan zijn dochter te schenken. Over het algemeen heeft Daisy dus een behoorlijk eenzame jeugd.
Toch is ze sociaal en sympathiek – Daisy vroeg vaak of ze naar de kapper mocht, gewoon omdat ze dat zo’n aardige mevrouw vond, ze vroeg aan de buren of ze hun hond mocht uitlaten en er werd in het gezin zelfs grappend verteld dat Daisy een keer een taart probeerde te bakken voor de postbode. Ze is dus een meisje dat wanhopig contact met anderen wil maken. Maar in haar omgeving is niemand echt geïnteresseerd in haar, zeker haar ouders niet. En ze raakt er ernstig door beschadigd. Maar mede daardoor is ze ook uitgegroeid tot een idool. We zijn dol op beschadigde, mooie mensen. En veel duidelijker beschadigd of mooier, van een klassiekere schoonheid, dan Daisy Jones, dat kan bijna niet. Dus het is niet zo verwonderlijk dat Daisy op de Sunset Strip terechtkomt. Een plek vol glamour en verdorvenheid.

null Beeld

Daisy Jones (leadzangeres van Daisy Jones & The Six): De Strip was op loopafstand van mijn huis. Ik was een jaar of veertien en had er genoeg van om thuis te zitten, ik zocht gewoon wat afleiding. Ik was nog te jong om bij de cafés en clubs naar binnen te mogen, maar ik ging toch.
Ik weet nog dat ik op behoorlijk jonge leeftijd een sigaret bietste van een roadie van The Byrds. Ik kwam er algauw achter dat je ouder geschat werd als je geen beha droeg. En soms knoopte ik net als alle coole meisjes een bandana om mijn hoofd. Ik wilde bij de groupies horen die op de stoep stonden te wachten met hun jointjes en heupflacons en zo.
Dus bietste ik een sigaret van die roadie bij de achterdeur van de Whisky a Go Go – mijn eerste sigaret ooit, maar ik deed heel erg mijn best om dat niet te laten merken. Ik probeerde mijn hoest in te houden en zo – en ik flirtte zo goed en zo kwaad als ik kon met hem. Ik schaam me dood als ik er nu aan denk, zo onbeholpen als ik waarschijnlijk deed.
Maar uiteindelijk kwam er een gast naar die roadie toe die zei: “We moeten binnen de speakers gaan opbouwen.” Dus hij draaide zich naar mij toe en vroeg: “Ga je mee?” En zo glipte ik voor het eerst de Whisky in.
Ik kwam die nacht pas om een uur of drie, vier thuis. Ik had nog nooit zoiets gedaan. Maar plotseling voelde het alsof ik bestond. Ik hoorde ergens bij. Ik ging die nacht in één keer van nul naar honderd. Daarna dronk en rookte ik alles wat me werd aangeboden.
Toen ik thuiskwam ging ik door de voordeur naar binnen, dronken en stoned, en stortte neer in bed. Ik weet vrij zeker dat mijn ouders niet eens hadden gemerkt dat ik weg was. De volgende dag stond ik op en ging ik ’s avonds weer uit, precies hetzelfde verhaal. Uiteindelijk begonnen de uitsmijters op de Strip me te herkennen en lieten ze me overal binnen. Bij de Whisky, de London Fog, het Riot House. Het kon ze niet schelen dat ik veel te jong was.

null Beeld

Greg McGuinness (voormalig portier van het Continental Hyatt House): Joh, ik heb geen idee hoelang Daisy al bij het Hyatt House rondhing voor ik haar opmerkte. Maar ik weet nog precies wanneer ik haar voor het eerst zag. Ik zat aan de telefoon, en plotseling kwam er een belachelijk lang, graatmager meisje met een pony binnen. En met de grootste, rondste blauwe ogen die je ooit gezien hebt, joh. Ze had ook zo’n glimlach. Van oor tot oor. Ze hing aan de arm van een of andere vent. Ik zou niet meer weten wie. In die tijd had je hordes meisjes op de Strip, weet je wel, ze waren piepjong maar probeerden ouder te lijken. Daisy niet – die was gewoon wie ze was. Voor zover ik kon zien probeerde zij zich niet anders voor te doen.
Daarna viel me op dat ze vaak in het hotel kwam. Ze had altijd een lach op haar gezicht. Er was niks gemaakts aan haar, althans, niet in die tijd. Het was alsof je toekeek hoe Bambi leerde lopen. Ze was ontzettend naïef en kwetsbaar, maar ze hád ook gewoon iets, dat kon je zien.
Eerlijk gezegd was ik wel bezorgd om haar. In dat wereldje liepen zo veel mannen rond die… op jonge meisjes vielen. Rocksterren van in de dertig die met tieners naar bed gingen. Ik praat het niet goed, maar zo was het gewoon. Hoe oud was Lori Mattix toen ze wat met Jimmy Page had? Veertien? En Iggy Pop met Sable Starr? Hij zong er nog over ook, joh. Hij pronkte ermee.
In Daisy’s geval – ik bedoel, zangers, gitaristen, roadies – ze zagen haar allemaal wel zitten. Maar ik wilde haar het liefst beschermen. Ik hield af en toe een oogje in het zeil. Ik mocht haar echt graag. Ze was gewoon cooler dan alles en iedereen om haar heen.

null Beeld

Daisy: Ik ontdekte seks en liefde door schade en schande. Ik kwam erachter dat mannen pakken wat ze willen en vervolgens denken dat ze je niks verschuldigd zijn, dat sommige mensen maar op één ding uit zijn. Er waren misschien best meisjes – de Plaster Casters, een deel van de gto’s – die niet werden uitgebuit, geen idee. Maar voor mij was het in eerste instantie een harde wereld. Ik werd ontmaagd door iemand die… Het doet er niet toe wie het was. Een oudere man, drummer. We zaten in de artiestenfoyer van het Riot House en hij nodigde me uit om boven wat lijntjes te snuiven. Hij zei dat ik het meisje van zijn dromen was. Ik voelde me vooral tot hem aangetrokken omdat hij mij aantrekkelijk vond. Ik wou heel graag bijzonder gevonden worden. Ik wilde zo wanhopig graag aandacht.
Voor ik het wist lag ik bij hem in bed. Toen hij vroeg of ik wist wat ik deed zei ik ja, ook al was het antwoord eigenlijk nee. Maar iedereen had het altijd over de vrije liefde en dat seks zoiets moois was. Als je cool was, als je hip was, dan hield je van seks. Ik heb de hele tijd strak naar het plafond liggen kijken tot hij klaar was. Ik wist dat ik eigenlijk moest bewegen, maar ik bleef gewoon roerloos liggen, te bang om iets te doen. Het enige wat je kon horen was hoe onze kleren over de sprei schoven.
Ik had geen idee waar ik mee bezig was of waarom ik dingen deed die ik eigenlijk helemaal niet wilde. Maar ik heb inmiddels heel veel therapie gehad. En dan bedoel ik ook echt heel veel. En nu snap ik het. Ik heb nu een helder beeld van mezelf. Ik wilde bij die mannen zijn – die sterren – omdat ik niet wist hoe ik anders belangrijk kon zijn. En het leek me logisch dat ik het ze naar de zin moest maken als ik wilde blijven. Toen hij klaar was, stond hij op. Ik trok mijn jurkje omlaag. En hij zei: “Als je naar beneden wilt, naar je vriendinnen, vind ik het prima.” Ik had niet echt vriendinnen. Maar ik snapte dat hij bedoelde dat ik weg moest. Dus ging ik weg. Hij heeft nooit meer een woord tegen me gezegd.

Simone Jackson (populaire discozangeres): Ik weet nog dat ik Daisy op een avond in de Whisky op de dansvloer zag. Iederéén zag haar. Je blik werd naar haar toe gezogen. Als de rest van de wereld zilver was, was Daisy goud.

Daisy: Simone werd mijn beste vriendin.

null Beeld

Simone: Ik nam Daisy overal mee naartoe. Ik had nooit een zusje gehad. Ik weet nog goed… Het was tijdens de hippierellen op de Strip, toen gingen we met z’n allen naar de Pandora om te protesteren tegen het uitgaansverbod en de politie. Daisy en ik deden mee aan de demonstratie, kwamen een stel acteurs tegen en gingen naar Barney’s Beanery om verder te feesten. Daarna belandden we nog bij iemand thuis. Daisy ging out op het terras van die gast. Pas de volgende middag vertrokken we weer. Ze was hooguit vijftien. Ik zal een jaar of negentien zijn geweest. Ik bleef me maar afvragen: ben ik dan echt de enige die om dit meisje geeft?

Daisy Jones & The Six

De knappe maar instabiele Daisy Jones droomt er eind jaren 60 van een beroemd zangeres te worden. Ze wordt voorgesteld aan Billy Dunne, de frontman van de opkomende rockband The Six. De vonken spatten ervan af en hun eerste hit slaat in als een bom. Billy’s vrouw is zich bewust van de chemie tussen haar man en Daisy, maar hun huwelijk en gezin staan voorop. Die romantiek is niets voor de coole toetsenist Karen die de liefde opzijschuift voor haar carrière in een tijd die daar nog niet rijp voor is.

Over schrijfster Taylor Jenkins Reid

New York Times-bestsellerauteur Taylor Jenkins Reid is essayist en tv-schrijver. Haar werk verscheen in onder andere de Los Angeles Times en The Huffington Post. Jenkins Reid woont met haar man in Los Angeles.

null Beeld Deborah Feingold
Beeld Deborah Feingold

Bookazine 6: Daisy Jones & The Six

Benieuwd hoe dit verhaal afloopt? Lees het in Libelle Bookazine 6, vanaf 26 mei in de winkel voor maar € 3,99 of haal het in huis via Lossebladen.nl. Of neem een abonnement via libelle.nl/abonnementen

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden