null Beeld

De conducteur fluit, de deuren slaan dicht…

Over de flow van het leven, de keuzes die we maken en hoe we allen onze eigen weg gaan. 

Lieke van Dijk

… je kijkt de coupe rond. Vandaag geen plek, ik blijf wel staan. Mensen lezen boeken, doen of anderen niet bestaan. Weer andere mensen zitten uitgebreid met elkaar te kletsen. In de hoek herken ik een meisje van de coupe uit een andere trein. Ook zij kijkt zoekend de coupe rond. Dan haalt ze haar tas van de stoel en gebaart me te gaan zitten.

Vanaf dat moment gaan we samen van trein naar trein en van coupe naar coupe. We voeren leuke gesprekken en hebben veel lol. Het lijkt wel of we alles delen. Tot de trein zijn vaart mindert en ze uitstapt… Wat mij betreft een paar haltes te vroeg.

De conducteur fluit weer, de deuren slaan dicht. Ik kijk nog uit het raampje, maar ze is de trein op het volgende perron al ingerend. Ook die rijdt weg, maar de andere kant op.

Sip kijk ik voor me uit. Een jongeman pikt haar zitplaats in. In eerste instantie zie ik het niet eens. Ik ben in gedachten alleen bezig met mijn vriendin die zojuist een andere bestemming koos, piekerend of ik zelf nog op het goede spoor zit. Pas wanneer hij zich aan me voorstelt wordt mijn gepieker doorbroken. Ik kijk hem aan en binnen no-time ontstaat er iets moois. We dromen weg in romantiek, zien de zon ondergaan achter mooie groene weilanden, drinken koffie wanneer de kiosk-jongen daarvoor langs komt en slapen op elkaars schoot als het laat wordt. Maar op den duur merk ik dat het tijd wordt voor een andere bestemming. De reis rond de wereld met hem is mooi, maar de trein nadert het perron waar ik de overstap moet maken…

De conducteur fluit, de deuren slaan dicht. Met een traan over mijn wang en een hand op het raampje ren ik nog meters met de trein mee. Dan gaat de trein te snel en sta ik opnieuw alleen… alleen op een perron wanneer de avond invalt. Ik sla mijn jas dicht tegen de kou en ga op een bankje zitten. Al maak je sommige keuzes zelf, het zijn er niet minder moeilijke keuzes door.

De trein komt, er stappen mensen uit, er stappen mensen in, de conducteur fluit, de deuren slaan dicht, de trein vertrekt. De volgende trein komt, er stappen mensen uit en in, de conducteur fluit, de deuren slaan dicht, de trein vertrekt. De volgende trein komt…

Ik raap alle moed bij elkaar - de conducteur fluit - en ik zet een stap in de trein - de deuren slaan dicht en de trein vertrekt.

Opnieuw maak ik er het beste van samen met de mensen in mijn coupe. Misschien ga ik van enkele wel heel erg houden! Ik ga mensen bewonderen, liefhebben, van mensen leren en met mensen ruzie maken, me laten inspireren en anderen enthousiast maken. Maar dit keer vergeet ik niet dat we allemaal een andere bestemming hebben: dat deze vrienden met mijn trein meereizen tot ze vroeg of laat moeten uitstappen om hun eigen bestemming te bereiken.

De trein mindert vaart, er stappen mensen uit, er stappen mensen in, de conducteur fluit, de deuren slaan dicht, de trein vertrekt…

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden