null Beeld

Ditty (48) had een angststoornis: “Hele dagen zat ik voor de tv”

Jarenlang kwam Ditty van Drenth (48, getrouwd, dochter van 21) de deur amper uit. Zo bang was ze voor de mogelijke afkeuring van andere mensen.

Tekst gaat verder onder video.

VIDEO: Wat te doen tegen een beginnende depressie? Dr. Rutger vertelt.

"Mijn angst voor mensen, en vooral voor wat ze van mij kunnen vinden, zit gewoon ín mij denk ik. Als klein kind verschool ik mij liefst achter mijn moeder, en in mijn latere leven klampte ik mij aan relaties vast. Een-op-eencontact kon ik wel aan. Dat ik vroeger op school werd gepest omdat ik lang ben en een dromer was, hielp natuurlijk niet mee. En opmerkingen als: ‘Dan móet ik wel naast jou’ als we met een groepje naar school fietsten, sneden door mijn ziel. Altijd waren er wel voorvallen die mij het gevoel gaven niet goed genoeg te zijn."

Depressie

"Mijn sociale angst heeft een enorme impact op mijn leven gehad. Ik ontdek nu pas hoe creatief en ondernemend ik ben, maar jaren geleden koos ik voor veilige, administratieve baantjes. Daar vond ik niets aan, waardoor ik fouten maakte. Ik ging steeds slechter over mezelf denken, wat me nóg banger voor het oordeel van anderen maakte. Midden 20 was ik, toen ik een depressie kreeg en de deur amper nog uit kwam."

Gordijnen dicht

"Hele dagen zat ik voor de tv, want ik wilde toch gezelligheid van mensen om me heen. Mijn moeder en zus hielpen mij veel nadat ik moeder was geworden en er alleen voor stond. Ze maakten zich zorgen om mijn dochter. 'Zo kun je een kind niet opvoeden', zei mijn zus vaak. Ik móest van mezelf iedere dag naar buiten met haar. Dan rende ik achter de kinderwagen om ons huizenblok en was ik binnen 2 minuten weer veilig thuis. Liefst hield ik de gordijnen ook nog dicht, wat praatjes in de omgeving opleverde. ‘Mijn moeder zegt dat de buurvrouw gek is’, hoorde ik een buurjongetje een keer zeggen. Vreselijk. Mijn angst klopte – mensen dachten negatief over mij - en zo bleef ik in die vicieuze cirkel hangen."

Afzeggen

"Afspraken met vriendinnen zegde ik vaak af. Dat luchtte op, voor even. Vriendinnen werden boos, lastig natuurlijk omdat ik ze óók wilde pleasen. Bovendien miste ik leuke dingen. Daarom pushte ik mezelf steeds om tóch iets te ondernemen. Zo werkte ik weer, maar voornamelijk vanuit huis. Ik had baantjes in de telefonische verkoop en ging later schrijven voor een lokale krant. Soms zat ik huilend in de auto op weg naar een afspraak. Zwetend en met hartkloppingen, happend naar adem. Ik moest toch íets kunnen volhouden? Als ik dit zou opgeven, zou ik definitief in een vacuüm terechtkomen."

Therapie

"Mijn dochter heeft onder de situatie thuis geleden. Gelukkig lijkt ze totaal niet op mij, ze is sterk en heeft altijd veel mensen om zich heen. Maar haar vriendinnetjes kwamen zelden bij ons over de vloer. Daar werd ik namelijk heel onzeker van, en mijn dochter schaamde zich voor mij. Natuurlijk voelde ik me daar rot over. Het deed pijn. Ik wist: ik moet hulp zoeken. Wéér. Ik heb in de loop der jaren veel therapieën gehad. Groepstherapie, cognitieve gedragstherapie, vrouwengespreksgroepen, begeleiding door een psychiater, noem maar op. Dat hielp allemaal wel iets. Toch gaat het pas écht beter met me sinds ik de afgelopen 4 jaar positiever over mezelf heb leren denken. Daarbij hielpen de cursussen Herstel, Empowerment en Ervaringsdeskundigheid mij enorm. In groepsgesprekken merkte ik dat mensen lachten als ik een grapje maakte, en dat sterkte mij: zie je wel, ik kán het wel, met mensen omgaan. Ook hoorde ik succesverhalen van anderen. Dat gaf mij kracht, ik zag hoe je uit die vicieuze cirkel kunt komen."

Sociale fobie

"Als je een sociale fobie hebt, ben je erg met jezelf bezig. Met hoe bang en kwetsbaar je je voelt, en hoe je overkomt. Ik had een argwanende houding naar anderen toe, was vaak sarcastisch. Vroeger dacht ik als iemand in een winkel zuur keek, dat dat aan mij lag. Ik ben gaan oefenen, door op zo’n moment toch een praatje te maken. Wat bleek? Mensen reageerden leuk en spontaan. Er ging een wereld voor me open: alle negatieve gedachten en angsten in mijn hoofd zijn niet per se waar."

Positiviteit

"Ik probeer nu positiever te zijn, niet alleen te klagen over mijn problemen maar ook aandacht te hebben voor anderen. Het lukt steeds beter mezelf op te peppen als ik ergens naartoe ga: mensen doen niet zo naar als ik vrees. Ze gaan me heus niet slaan. En als ik op een feestje even niets weet te zeggen, is dat niet erg. Ik ga dwars door mijn angsten heen. Ik onderneem veel, zit zelfs op een toneelvereniging. Het is ongelooflijk verdrietig dat mijn sociale fobie zo lang mijn leven heeft bepaald. Ik ben zo veel gelukkiger nu."

LEES OOK:

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle Daily in je mailbox? Dit wil jij niet missen! Meld je aan voor de Daily Update!

Interview: Marlies Jansen. Beeld: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden