1e rang kaarten voor Mamma Mia! de musical, nu €29,-

Zoek binnen:

Een enig kind

“En? ‘Neem’ je nog een tweede?” Nu m’n zoontje bijna drie is, krijg ik die vraag steeds vaker. Steevast beantwoord ik hem met: “Een kind neem je niet, dat krijg je.” Meteen gevolgd door: “Ik zeg nu nooit, maar dat kan volgende week anders zijn.”
Waar er bij kinderloze stellen nog een zekere terughoudendheid heerst – want stel dat het ze niet lukt – om naar een kinderwens te vragen, ben je als een-kind-ouder overgeleverd aan de nieuwsgierigen.

Niet dat ik het erg vind hoor, als mensen het vragen. Maar waar ik wel een beetje moe van word, is áltijd wéér uitleggen dat enige kinderen niet zielig, eenzaam of asociaal zijn. Dat díe onderzoeken alláng zijn achterhaald door onderzoeken waaruit blijkt dat enige kinderen het eigenlijk helemaal zo slecht niet hebben, tenzij ze ouders hebben die al hun onvervulde dromen op hem/haar projecteren.

Advertentie

Ben ik even blij met het artikel over het één-kind-gezin, dat deze week in Libelle staat. Daarin worden nog even weer alle vooroordelen over enige kinderen ontkracht. Dat stuk krijgt dus een speciaal plekje in mijn agenda, zodat ik voortaan, als iemand beweert dat mijn zoontje zielig is, hem/haar het artikel onder de neus kan wrijven. Maar natuurlijk hoop ik het meest dat mijn zoontje – nadat ie ooit de fase van ‘ik wil een broertje of zusje hebben’ heeft gehad – zal zeggen: “Ik vind het heerlijk om enig kind te zijn.“ Waarop ik dan natúúrlijk zal antwoorden: “Lieverd, je bent een enig kind!”

Margreet Botter
Projectredacteur

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien