null Beeld

Het hele gezin van Libelle’s Elsbeth kreeg corona: “Als een rijtje dominostenen vielen we om”

Elsbeth Drijver (53) is coördinator tekstredactie. Met haar man André heeft ze 2 zoons (18 en 15) en een dochter (17). In september was ineens het hele gezin gevloerd door corona.

En ik maar denken dat ik het niet kon krijgen. Omdat ik vanaf het begin van de coronacrisis goed afstand houd, regelmatig mijn handen was en gezond eet. Ik heb zelfs een aanvaring met mijn zus geriskeerd (geloof me, dat wil je niet) door afgelopen zomer op een verjaardag hard 'Nee! Niet doen!' te roepen toen ze op me af kwam om me drie dikke zoenen te geven. Ik deed dus niet alleen voorzichtig, ik deed ook echt mijn best om het niet te krijgen. En toch kreeg ik het.

Corona sloop ons gezin binnen als een mus op Domino Day. Letterlijk, want het begon bij onze jongste zoon Mus (15). Hij klaagde over hoofdpijn. Op de site van het RIVM stond dat niet bij het eerste rijtje symptomen, maar bij de eventuele klachten. Toen hij twee dagen later nog steeds hoofdpijn had en zei: "Wat smaakt dat water raar," gingen bij mij toch wat alarmbellen rinkelen: bij corona hoort ook smaak- en reukverlies. Nu smaakt water nergens naar, maar toch.

Mondkapje gewisseld

Hoewel mijn man André het overdreven van me vond, maakte ik een afspraak voor een coronatest. Twee dagen later liepen Mus en ik naar de teststraat bij de Amsterdamse RAI. En daar maakte ik een cruciale fout. Bleek later. Onderweg zei Mus dat zijn mondkapje te groot was en van zijn neus zakte . "Hier, neem de mijne maar", zei ik als een moeder die het laatste gebroken speculaasje uit de koektrommel neemt. Serieus: ruilen van mondkapje… HOE DOM KUN JE ZIJN?!

Oké, lang verhaal kort: na Mus werd ook dochter Pippa (17) positief getest. Toen ik een paar dagen later begon te kuchen, wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Ondertussen was ook André aan het snotteren, proesten en niezen én had hij bijna geen stem meer ("Dat is geen corona, ik heb gewoon griep"). Toen hij eenmaal bereid was zich te laten testen, was hij al te laat. De uitslag was negatief, terwijl hij niet meer op zijn benen kon staan van ellende.

Rijtje dominostenen

Dan moet je dus mensen gaan bellen. Alsof je melaats bent: "Ja, hallo, met de moeder van Mus/Pippa. Eh… ik wil even melden dat hij/zij positief is getest op corona." En dan die stilte. Je hoort de persoon aan de andere kant van de lijn denken: 'Wanneer heb ik voor het laatst contact met hem/haar gehad? En heb ik hem/haar toen ook aangeraakt? Ben ik binnen die anderhalve meter geweest? Kun je 'het' ook krijgen van bellen?!'

Het gekke is dat we allemaal verschillende klachten hadden, maar we pas echt ziek waren ná de coronatest. Als een rijtje dominostenen vielen we om. Zo hingen we ook in een vaste volgorde tegen elkaar op de bank. Alleen onze oudste zoon Pelle (18) had nergens last van. Met zijn 1.96 meter was hij vast te lang om onze bacillen of virusdeeltjes te kunnen inademen. Uit voorzorg kwam hij alleen van zijn kamer om te eten, en weg was-ie weer. Wat wel sneu was voor hem is dat we allemaal na elkaar zijn getest; elke keer werd zijn quarantaine met tien dagen verlengd.

Onverwacht gezellig

Voor ons gevoel brak eind september dus een heel, heel, heel lange kerst aan. Onverwacht gezellig. Het duurde niet lang voordat Netflix begon te vervelen en we Monopoly van zolder haalden. En omdat we zo zielig waren, begon ik spontaan met bakken. Vooral troostvoer als appeltaart, cake en bananenbrood. Wel jammer dat we niets konden ruiken of proeven.

Boodschappen doen

Alleen de dagelijkse boodschappen waren een probleem. Sinds de pandemie waren zo'n 1.699.999 mensen op het idee gekomen om de boodschappen online te bestellen en te laten bezorgen. De eerste bezorgdatum die ik eind september kon aanvinken was 19 november! Gelukkig stond het eerste weekend mijn zus (ja, díe zus!) bij het tuinhekje - op gepaste afstand - met voor minstens vijf dagen aan eten. Verder bood buurvrouw Rieta aan om boodschappen voor ons te doen. Hartverwarmend. Ik appte wat ik nodig had en een paar uur later kreeg ik een appje dat de tassen voor de deur stonden en stuurde ze een Tikkie.

Piepen en hijgen

Eén moment ben ik écht bang geweest voor de gevolgen van dat rotvirus. Hoewel André twee keer negatief was getest, kan het niet anders dan dat ook hij corona had. Hij is het meest ziek geweest van iedereen. We konden alle symptomen aanvinken: benauwd, moe, grieperig, geen reuk, geen smaak, alles kwam voorbij. Op een dag zat André zo te piepen en te hijgen van benauwdheid dat ik dacht dat hij zou bezwijken. In paniek belde ik de huisarts. De assistente: “Mag ik meneer zelf even spreken?" Ik: "Dat kan écht niet, hij zit in de tuin naar adem te happen." Zij: "Toch wil ik hem even spreken, ik wil graag zelf even horen hoe benauwd meneer is." Ik: "Mag ik een filmpje sturen, dan? Hij kan niet eens meer praten." Diepe zucht aan de andere kant van de lijn.

De huisarts kwam: "Het zijn de gevolgen van corona, dat kan niet anders. Tja, de een heeft er gewoon meer last van dan de ander. Beterschap!"

Aardig overeind gekrabbeld

Het is nu half november en we zijn aardig overeind gekrabbeld. Mus heeft nog last van hoofdpijn, Pippa gaat weer naar school en is nog snel moe. Ik ben weer halve dagen aan het werk. En André? Die heeft zich eroverheen gezet. Zegt-ie. Nou ja, ik laat het maar zo. Want iedere vrouw weet: liever een man die doet alsof hij beter is, dan een man die (denkt dat-ie) ziek is.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Elsbeth Drijver

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden