Het leed dat verbouwen heet: lezeressen over hun fiasco’s

null Beeld

Half Nederland besloot het afgelopen jaar de lockdown te gebruiken om te klussen, met wisselend resultaat. “Ik wil nooit, nóóit meer verbouwen!”

Dure plankjes

Marion (54): “We kwamen hout tekort voor onze nieuwe vloer. Te zuinig ingekocht, niet meer op voorraad, niet meer leverbaar, en dat terwijl de nieuwe vloer er al voor 95 procent in lag. In plaats van twee dagen improviseren, woonden we een maand boven, tussen opgestapelde meubels. Want de vloer moest nog gelakt en dat ga je niet doen als hij nog niet helemaal af is. Via internet konden we nog een paar planken bemachtigen in Denemarken. Kosten planken: 80 euro. Transport: 430 euro. Toen de vloer er eindelijk in lag, was geschuurd, afgelakt en gedroogd en de meubels er weer op stonden, kon het zó in een woonblad. Toen liet ik een vaas uit mijn handen vallen. Deuk én kras in de vloer, uiteraard goed in het zicht. Misschien zijn wij meer mensen voor vinyl. Of tapijttegels.”

Grondig

Kim (38): “We wilden eens iets anders en besloten een muurtje te verven: een overzichtelijk project voor twee niet zo ervaren doe-het-zelvers. Toen de verf na zes lagen nog niet dekte, vroegen we raad aan de handige buurman. Er bleek zoiets als grondverf te bestaan. O.”

YOUTUBE-KLUSSERS

Anjali (41): “Omdat er geen vakman meer te krijgen was en we toch thuis zaten, besloten mijn vriend en ik zelf de badkamer te verbouwen. Er stonden filmpjes op YouTube over hoe je moest tegelen en we keken veel naar verbouwingsprogramma’s – hoe moeilijk kon het zijn? Nou, het was nog best lastig. We waren slechte slopers en nog slechtere opbouwers. Tegels vielen alweer van de muur als ik me omdraaide, uit de regendouche kwam slechts een zielig straaltje (waterdruk niet gecheckt), het hangend toilet helde zo naar voren dat we er niet op durfden te gaan zitten – het was een fiasco. Naast alle kosten die we zelf hadden gemaakt, waren we nog het dubbele kwijt aan een vakman die er wel wat moois van heeft gemaakt. Ik durfde hem bijna geen koffie te brengen, ik hoorde hem de hele tijd boven mopperen: ‘Welke gek heeft dit gedaan?’”

Timmermansoog

Jamila (42): “Mijn man is niet zo van ‘meten is weten’. Hij mag graag ‘bij benadering’ iets zagen. Als het niet past, schuift hij er gewoon een wig tussen of een stut onder. De waterpas houdt onze boekenkast min of meer recht. Ik noem onze inrichting maar ‘bohemian’, hij is te eigenwijs om nog te veranderen.”

‘Hé, Jolan!’

Jolanda (46): “Als het personeel van de bouwmarkt je bij de voornaam noemt, uit het hoofd weet wat je verfnummer is, je feliciteert met je verjaardag en een kleinere wasbak adviseert ‘omdat dat beter bij de verhoudingen van de rest past’ weet je dat je a) al een jaar aan het verbouwen bent en b) te vaak bij de bouwmarkt komt.”

null Beeld

Bonje met de buren

Sandra (52): “Parkeerplaatsen die maandenlang worden ingenomen door een kiep en een keet. Proberen thuis te werken als er bij de buren vloerverwarming wordt uitgefreesd of 7000 tegeltjes worden afgebikt. Lollige bouwvakkers die 100% NL lekker hard zetten. Niet buiten kunnen zitten, want geen privacy en alles onder het bouwstof. Dit allemaal tijdens de lockdown waarin we geen kant op konden. De verbouwing van de buren (dertigers die het amper konden opbrengen om gedag te zeggen) was de hel, maar we hebben het tandenknarsend doorstaan. O, en de ironie dat de buurvrouw onmiddellijk pinnig op de stoep stond toen mijn man één gaatje boorde om iets op te hangen: ‘Kun je daarmee ophouden? Ik zit in een Zoom!’ Mijn man heeft uit wraak twee uur non-stop geboord. Die portrettengalerij moest er toch een keertje komen, hè?”

Opknappertje

Ingrid (31): “Het enige huis dat we ons als starters konden veroorloven, was iets wat de makelaar optimistisch omschreef als ‘een opknappertje’. We hebben elke centimeter van die bouwval onder handen moeten nemen, maanden in een caravan in de tuin gewoond en er – af en toe flink vloekend - iets moois van gemaakt. Toen kreeg mijn man een baan aan de andere kant van het land en moesten we het verkopen. We wonen nu in een zielloos huis, álles is onderhoudsvrij. Ik had niet gedacht dat ik klussen nog eens zou gaan missen.”

Het dak op

Saskia (51): “De jongeman stond met een busje voor de deur en bood aan voor 15 euro de goten schoon te maken. Als hij toch op het dak stond, zou hij ook meteen de zonnepanelen even schoonmaken. Wist ik trouwens dat de nok een beetje loszat? Hij had speciale kit bij zich om dat te verhelpen. Ik had het bij de goten moeten laten, want ik ben vakkundig opgelicht voor 380 euro. De foto’s die hij liet zien van zijn werk op het dak, bleken later van een ander huis te zijn. Een oude truc, volgens de legitieme dakdekker die later langskwam omdat door het gestommel van de oplichter lekkage was ontstaan.”

null Beeld

BOLLENBAD

Shanti (44): “Bij de verbouwing van ons nieuwe huis haalden we de lambrisering weg die tegen een gipsplaat zat aan geplakt. Maar één stuk zat nogal vast. Bij het loswrikken kwam ook een deel van die gipsplaat mee, waarna honderdduizend bolletjes piepschuim de hal in stroomden. De spouwmuur bleek ook nog eens open te zijn tussen de begane grond en de eerste verdieping, we stonden tot onze knieën in de isolatie. Ik vind nóg weleens bolletjes.”

vastgeplakt

Jacqueline (61): “Mijn man Robin is een enthousiaste, zij het niet erg handige klusser. Laat ik het zo zeggen: na twee bezoeken aan de Spoedeisende Hulp is het nietpistool de deur uitgegaan. Toen hij wat kieren in de oude schuur wilde dichtmaken met purschuim (‘Zo besparen we geld!’), heb ik daar niets van gezegd. Kom op, schuim, wat kan daar mis mee gaan? Nou, als je geen maat houdt, is je schuur meteen een stuk kleiner en zit je man eraan vastgeplakt, hij had weer eens geen handschoenen aan. Het is uiteindelijk een nieuw schuurtje geworden, dus qua besparing valt het wel mee.”

null Beeld

Lang leve laminaat

Amandy (45): “Van een houten vloer heb je eindeloos plezier. Eerst bij het uitzoeken, daarna bij het leggen, waarbij niets echt past. Vervolgens gaat zo’n vloer ‘werken’. De planken gaan kieren of bol staan, er komt stof tussen de naden, er ontstaan kleurverschillen, je bent er uren zoet mee. Ook met het onderhoud, want hij moet voortdurend in de olie en eigenlijk moet je altijd op kousen lopen om hem niet te beschadigen. Tot je de knoop doorhakt en gaat voor onderhoudsarm laminaat. Blij mee.”

Leermomentje

Fariba (64): “Mijn man Karel zou zelf wel even de twee dakpannen vervangen die door de storm waren weggewaaid. Ik vond het een slecht plan; hij denkt dat hij twintig is maar is toch echt een eind in de zestig. Toen ik hem niet meer hoorde rommelen, ging ik maar eens kijken. Nogal witjes zat hij op de nok. ‘Alles oké?’, riep ik. Nee, hij was duizelig en durfde er niet meer af. De brandweer heeft hem met veel bekijks veilig met zo’n bakje aan een kraan weer op de grond gezet. Sommige dingen moet je gewoon niet meer willen.”

null Beeld

Help, mijn man is klusser…

Peet (48): “Als de voormalige eigenaar zegt dat het een steunmuur is, als de aannemer zegt dat het een steunmuur is, als je handige vader zegt dat het een steunmuur is, dan moet je er dus geen sloophamer op loslaten om hem door te breken. Mijn extreem eigenwijze man deed dat wel. Hierdoor werd de hele structuur van het huis onveilig. We hebben een halfjaar met drie kinderen in de caravan op de oprit gewoond, het heeft duizenden euro’s extra gekost en de eerder genoemde extreem eigenwijze man beweert nog altijd dat het niet zijn schuld is ‘omdat het op de bouwtekening geen dragende muur was’. Dat was het dus wel, maar hij hecht nogal aan zijn eigen waarheid.”

Wat is hier gebeurd?

Patries (48): “Als onder een stokoude laag behang opeens in rode verf de tekst ‘Sterf, ma, sterf!’ tevoorschijn komt, vraag je je toch af of je in plaats van een stukadoor niet beter een exorcist kunt laten langskomen.”

VERHOUDINGEN OP SCHERP

Linda (43): “Niets heeft de verhoudingen met de buren zo op scherp gezet als verbouwen in coronatijd. We woonden deels in een tent in de tuin, waardoor zij niet vrij in hun tuin konden zitten. En ja, er was overlast. Er moest worden gebroken, geschuurd en gebikt terwijl de kinderen de hele dag thuis waren. In week zes ging ik al bijna huilen als ik boven het gegil van de tegelzaag uit hoorde hoe de buurvrouw weer woedend haar achterdeur met een klap dichtgooide. We hadden gezegd dat het een maand zou duren, het werden er bijna drie. Als je eenmaal in dat proces zit, kun je niet zomaar stoppen. Ik had al stress genoeg van de renovatie zelf. Dat het zo’n wissel zou trekken op de buren heb ik echt verkeerd ingeschat.”

null Beeld

Bouwstop

Anita (59): “Het huis naast ons werd verkocht. De nieuwe buren kwamen zich voorstellen en kondigden meteen aan dat ze aan de achterkant wilden uitbouwen. We stonden niet te juichen, maar het was hun goed recht, dus stelden we ons in op een maand of wat overlast. Ze gingen voortvarend aan het werk, in no time lag de achtergevel eruit. En toen… gebeurde er niets meer. Ze hadden geen vergunning aangevraagd, want dat duurde te lang, het sloeg nergens op en het was al moeilijk genoeg om een aannemer te krijgen. Lang verhaal kort: de gemeente legde een bouwstop op. Ze konden er niet wonen en geen twee hypotheken betalen. Uiteindelijk heeft de bank beslag gelegd. In totaal heeft het arme huis naast ons bijna een jaar zonder achtergevel in weer en wind gestaan. Het was te treurig voor woorden, nog afgezien van het feit dat ook ons huis daardoor vochtproblemen kreeg. We waren zó blij dat het huis werd doorverkocht. Binnen drie dagen stond er een bouwkeet, werd er gemetseld en loeiden de droogkachels. Nog nooit zo verrukt geweest over verbouwingsoverlast.”

Relatietest

Renske (38): “Zelden hebben we dichter bij een scheiding gezeten dan tijdens de verbouwing. Gillende ruzies omdat er geen afplaktape meer was, wilde ergernis over elkaars tempo. Hij vond mij te sloom, ik vond dat hij niets goed voorbereidde en er daardoor drie keer zo lang over deed. We hebben het gered, maar als er nog eens een dakkapel op komt, láten we het doen.”

TOCH IN DE BUURT

Monica (57): “Er kwamen steeds nieuwe, ontdekte ‘defecten’ en dus extra kosten bij en de ploeg leverde uiteindelijk slecht, half afgemaakt werk. Ga nooit in zee met klusjesmannen die spontaan aanbellen en zeggen: ‘We zijn toch in de buurt bezig en ik zag dat uw raam wel een verfje kan gebruiken.’ Ik ben met open ogen in de leugens van een stelletje intimiderende travellers getuind. Het heeft me meer dan tweeduizend euro en bergen overlast en ergernis gekost.”

null Beeld

Laagjesvloer

Marie-José (42): “Oud huis gekocht. Onder de vloerbedekking lag ándere vloerbedekking, een ondervloer, oud laminaat, weer een ondervloer, een soort plavuizen en weer een ondervloer. Er was nooit iets weggehaald, het was een soort archeologisch project. De beloning was een schitterend visgraatparket uit het begin van de vorige eeuw op de onderste laag. Het was beschadigd, maar op te knappen. De kamer was ook meteen ruim tien centimeter hoger.”

Wit voetje

Daniëlle (50): “De vensterbank had ik hoogglans wit gelakt en lag er schitterend glimmend bij. Toen ik een paar uur later mijn werk nog even ging bewonderen, kon je precies zien waar de poes had gelopen – ook op het groene tapijt. Jammer dat ik de deur van de woonkamer niet goed had dichtgedaan.”

null Beeld

RODE VLEKKEN

Anneke (49): “Als ik aan de verbouwing van vorig jaar denk, krijg ik weer rode vlekken in mijn nek. We wilden een vaste trap plus aanbouw om elk een eigen werkplek te kunnen hebben. Maar alles ging alles mis. Bouwvakkers kwamen en gingen wanneer het hen uitkwam, de aannemer was niet bereikbaar, de schuifpui was niet goed opgemeten en de trap had zes weken vertraging. En al die weken stof, troep, onzekerheid en chagrijn. Eigenlijk is nu de keuken aan de beurt, maar ik moet er niet aan denken. Ik wil echt nooit meer verbouwen.”

Huisdieren

Glennis (38): “Nietsvermoedend boorden we een gat in de buitenmuur voor de afvoer van de airco. Uit dat gat krioelde een complete muizenkolonie. Nooit iets gehoord, nooit last van gehad – we hebben blijkbaar lang in vrede onder één dak gewoond. Ik heb gegild, maar tegelijkertijd vond ik het zielig dat de ongedierte­bestrijding eraan te pas moest komen. ‘Kunnen we het niet gewoon goed dichtkitten en ze met rust laten? Kijk dan hoe lief ze zijn!’, zei ik tegen mijn man. Hij keek me aan en zei niet helemaal voor de grap dat hij echtscheiding overwoog. De Muizen Moordpartij ging door. De lol van de airco was er voor mij behoorlijk af.”

Overstroming

Natascha (44): “Les één bij klussen met kranen in de bad­kamer: eerst de hoofdkraan dichtdraaien als je geen overstroming wil over je net gelegde houten vloer en door je net gesausde plafond.”

null Beeld

BLOKKEERZWAGER

Hanane (43): “Ik zie mijn zwager nóg een restje cement door de net geïnstalleerde wc spoelen omdat hij te lui was om het af te voeren. ‘Kan best, gewoon een paar keer doortrekken.’ Het werd natuurlijk hard, het werd de verstopping from hell, de halve vloer moest worden opengebroken om het inmiddels betonnen deel van de pijp te vervangen. Dat die twee nog bij elkaar zijn, mag een wonder heten.”

Hij vond z’n draai niet

Ellen (47): “Een dure graaf­machine met chauffeur inhuren om de tuin leeg te halen en door te spitten. Op de grote dag ontdekken dat die machine de draai naar de poort niet kan maken. Een deel van de schutting weghalen en zien dat het ook dan nog niet lukt. Van de buren niet ook een stuk van hun schutting mogen weghalen. Een factuur van vijfhonderd euro, nog altijd een verwilderde tuin én boze buren. Wat een dag.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden