PREMIUMGebaseerd op de Netflix-serie Bridgerton

Het nieuwe Libelle Bookazine: ‘De ongetrouwde hertog’ door Julia Quinn

null Beeld Lee Avison/Trevillion Images
Beeld Lee Avison/Trevillion Images

Daphne Bridgerton heeft maar één doel: het vinden van een geschikte huwelijkskandidaat. Als roddelaarster Lady Whistledown haar afdoet als oud nieuws lijken haar kansen af te nemen. Tot de knappe hertog Simon Basset in haar leven komt… Lees hier een fragment uit het nieuwste Libelle Bookazine.

Julia QuinnLee Avison/Trevillion Images

Over De ongetrouwde hertog

De aantrekkelijke hertog Simon Basset wordt gek van alle moeders die hem hun huwbare dochter opdringen. Daphne Bridgerton wordt door haar familie onder druk gezet om zich snel te verloven. Om van het gezeur af te zijn, verloven ze zich. Zo redt Daphne haar reputatie en krijgt Simon wat rust. Maar dan krijgt Daphne toch vlinders in haar buik. Krijgt ze de beruchte vrijgezel zover om hun nep-verloving om te zetten in een echt huwelijk?

‘De Bridgertons zijn veruit de vruchtbaarste familie in de hogere echelons van de samenleving. Een dergelijke ijver aan de kant van de burggravin en de overleden burggraaf is prijzenswaardig, hoewel de naamkeus voor hun kinderen alleen maar banaal genoemd kan worden. Anthony, Benedict, Colin, Daphne, Eloise, Francesca, Gregory en Hyacinth – ordelijkheid is natuurlijk immer heilzaam, maar men zou denken dat intelligente ouders in staat zouden zijn hun kinderen in het gareel te houden zonder hun namen alfabetisch te rangschikken. Overigens is de aanblik van de burggravin met al haar acht kinderen in één kamer voldoende om de vrees te wekken dat men dubbel ziet, of driedubbel, of erger. Nog nooit heeft deze schrijfster een verzameling broers en zussen bij elkaar gezien die in fysiek opzicht zo bespottelijk veel op elkaar leken. Hoewel deze schrijfster nooit de tijd heeft genomen om de kleur van de ogen vast te leggen, heeft het gezicht bij alle acht dezelfde vorm en hebben ze alle acht hetzelfde dikke, kastanjebruine haar. Men moet wel medelijden hebben met de burggravin, die voor elk van haar kinderen een gunstig huwelijk nastreeft, dat zij geen enkel kind heeft voortgebracht met een modieuzere haarkleur. Toch heeft een familie met een dergelijk consistent uiterlijk zijn voordelen: er is geen twijfel over mogelijk dat ze alle acht zijn ontsproten aan hun wettige ouders. En, welwillende lezer, uw toegewijde schrijfster zou willen dat dat in alle grote families het geval was…’
LADY WHISTLEDOWN’S SOCIETY PAPERS, 26 APRIL 1813

“Ooh!” Violet Bridgerton verfrommelde de één pagina tellende krant tot een bal en smeet hem door de elegante salon. Haar dochter Daphne onthield zich wijselijk van commentaar en deed alsof ze verdiept was in haar borduurwerk.
“Heb je gezien wat ze schrijft?”, vroeg Violet verontwaardigd. “Nou?”
Daphne keek naar de papieren bal, die nu onder een mahoniehouten bijzettafel lag.
“Ik heb niet de gelegenheid gehad voordat u het eh… uit had.”
“Lees het dan”, jammerde Violet, terwijl ze dramatisch met haar arm door de lucht maaide. “Lees hoe die vrouw ons te schande maakt.”
Daphne legde rustig haar borduurwerk opzij en stak haar hand onder de bijzettafel. Ze streek het papier glad op haar schoot en las de paragraaf over haar familie. Ze keek met knipperende ogen op.
“Dit is niet zo slecht, moeder. Het is zelfs heilig vergeleken bij wat ze vorige week over de Featheringtons schreef.”
“Hoe moet ik ooit een echtgenoot voor je vinden als die vrouw je naam bekladt?”

Daphne dwong zichzelf uit te ademen. Na bijna twee introductieseizoenen in Londen was alleen het noemen van het woord ‘echtgenoot’ al voldoende om haar een kloppende hoofdpijn te bezorgen. Ze wilde trouwen, echt waar, en ze eiste niet per se een huwelijk uit liefde. Maar was het echt te veel gevraagd om te hopen op een man voor wie ze op zijn minst enige affectie koesterde?

[…]

Mannen, dacht ze met walging, waren alleen geïnteresseerd in vrouwen die hen angst inboezemden. Niemand leek er behoefte aan te hebben om iemand zoals zij het hof te maken. Ze waren allemaal dol op haar, dat zeiden ze tenminste, omdat ze zo fijn met haar konden praten, en omdat ze altijd leek te begrijpen hoe een man zich voelde. Zoals een van de mannen, die volgens Daphne een redelijk goede echtgenoot zou kunnen zijn, had gezegd: “Verdraaid, Daff, jij bent niet zoals gewone vrouwen. Jij bent echt normaal.”

null Beeld

Wat ze misschien nog als een compliment had opgevat als hij daarna niet achter de nieuwste blonde schone aan was gegaan. Daphne keek naar beneden en zag dat ze haar hand tot een vuist had gebald. Toen keek ze op en besefte dat haar moeder haar aanstaarde, duidelijk in afwachting van een antwoord. Omdat ze al had uitgeademd, schraapte Daphne haar keel en zei: “Ik weet zeker dat die column van Lady Whistledown mijn kansen op een huwelijk niet zal schaden.”
“Daphne, het duurt al twee jaar!”
“En Lady Whistledown publiceert pas drie maanden, dus ik zie niet in hoe we haar de schuld kunnen geven.”

“Ik geef de schuld aan wie ik wil”, mompelde Violet.
Daphnes nagels boorden zich in haar handpalmen terwijl ze zichzelf dwong hier niet op in te gaan. Ze wist dat haar moeder van haar hield en alleen haar belang op het oog had. En zij hield ook van haar moeder. Violet was echt altijd de beste moeder geweest die ze zich kon voorstellen. En dat was ze nog steeds, zolang ze niet wanhoopte over het feit dat ze na Daphne nog drie dochters aan de man moest brengen. Violet drukte een broze hand tegen haar borst. “Ze heeft twijfel gezaaid over je afkomst.”
“Nee”, zei Daphne langzaam. Het was altijd verstandig om voorzichtig te werk te gaan wanneer ze haar moeder tegensprak.

null Beeld

“Ze zei juist dat er geen twijfel over kon bestaan dat we allemaal wettige kinderen waren. Wat je niet over de meeste grote families in onze kringen, van de ton kunt zeggen.”
“Ze had het niet eens ter sprake moeten brengen”, snoof Violet.
“Moeder, ze is de schrijfster van een roddelblad. Het is haar werk om zulke dingen ter sprake te brengen.”
“Ze is niet eens een echt persoon”, voegde Violet er kwaad aan toe. Ze zette haar handen op haar smalle heupen, maar bedacht zich en hief haar vinger in de lucht. “Whistledown, ha! Ik heb nooit gehoord van een familie Whistledown. Wie die verderfelijke vrouw ook is, ik betwijfel of ze een van óns is. En of iemand van een gegoede familie zulke gemene leugens zou schrijven.”
“Natuurlijk is ze een van ons”, zei Daphne, met een geamuseerde blik in haar bruine ogen. “Als ze geen lid was van de ton zou ze nooit op de hoogte zijn van het soort nieuws dat zij verspreidt. Dacht u dat ze een of andere spion was, die door ramen gluurt en aan deuren luistert?”
“Je toon staat me niet aan, Daphne Bridgerton.” Violet kneep haar ogen tot spleetjes. Daphne verbeet haar glimlach. ‘Je toon staat me niet aan’ was Violets standaard antwoord als een van haar kinderen een woordenwisseling won. Maar ze had er te veel plezier in om haar moeder te plagen. “Het zou me niets verbazen als Lady Whistledown een van uw vriendinnen was”, zei ze, met haar hoofd een beetje schuin.
“Schaam je, Daphne. Geen vriendin van mij zou zich zo verlagen.”
“Goed dan,” gaf Daphne toe, “waarschijnlijk is het niet een van uw vriendinnen. Maar ik weet zeker dat het iemand is die we kennen. Geen indringer zou ooit de informatie in handen kunnen krijgen waar zij melding van maakt.”
Violet sloeg haar armen over elkaar. “Ik zou er graag voor zorgen dat ze voor eens en voor altijd haar zaak kon opdoeken.”
“Als u dat wilt,” kon Daphne niet nalaten te zeggen, “moet u haar niet steunen door haar krant te kopen.”
“En wat zou ik daarmee bereiken?” vroeg Violet. “Iedereen leest het. Mijn miezerige embargo zou niks uithalen, behalve dat ik een onwetende indruk zou maken terwijl ieder ander zich verkneukelt om haar laatste roddels.”
[…]

null Beeld

Daphne moest wel bewondering hebben voor de gewiekstheid van de onbekende Lady Whistledown. Tegen de tijd dat ze de mensen verplichtte voor hun roddels te betalen, was de hele ton verslaafd. Iedereen telde zijn penny’s neer, en ergens werd een of andere bemoeizieke vrouw heel erg rijk.
Terwijl Violet heen en weer liep door de kamer en zich kwaad maakte over deze ‘afschuwelijke vernedering’ van haar familie, keek Daphne even op om te controleren of haar moeder het niet zag en liet toen haar ogen zakken om de rest van het roddelblad door te lezen. Whistledown, zoals het nu heette, was een merkwaardige mengeling van commentaar, roddels, vernietigende beledigingen en af en toe een compliment. Wat dit krantje onderscheidde van eerdere roddelbladen was dat de schrijfster de namen van haar studieobjecten voluit noemde. Ze verstopte zich niet achter afkortingen zoals Lord S en Lady G. Als Lady Whistledown over iemand wilde schrijven, gebruikte ze zijn of haar volledige naam. De ton sprak er schande van, maar heimelijk waren ze gefascineerd.
Deze meest recente editie was typisch Whistledown. Afgezien van het kleine stukje over de Bridgertons, wat eigenlijk niet meer was dan een beschrijving van de familie, deed Lady Whistledown verslag van de gebeurtenissen op het bal van de vorige avond. Daphne was er niet bij geweest, want haar jongere zusje was jarig, en de Bridgertons maakten altijd veel drukte van verjaardagen. En met acht kinderen waren er heel wat verjaardagen te vieren.
“Je zit die rommel te lezen,” zei Violet beschuldigend.
Daphne keek op. Ze weigerde zich ook maar het kleinste beetje schuldig te voelen. “Het is best een goede column vandaag. Cecil Tumbley heeft gisteravond blijkbaar een hele toren champagneglazen omgestoten.”
“Echt?” vroeg Violet, die haar best deed om niet geïnteresseerd te kijken.
“Mmm,” antwoordde Daphne. “Ze geeft een redelijk goed verslag van het Middlethorpe-bal. Vertelt wie er met wie praatte, wat iedereen aan had…”
“En ik neem aan dat ze het nodig vindt om daar haar mening over te geven,” onderbrak Violet haar.
Daphne glimlachte ondeugend. “Ach, kom op, moeder. U weet dat mevrouw Featherington er in het paars altijd afschuwelijk uitziet.”
Violet probeerde niet te glimlachen. Daphne zag haar mondhoeken trillen terwijl ze haar best deed om de waardigheid te bewaren die ze passend vond voor een burggravin en haar dochter. Maar binnen twee tellen grijnsde ze en kwam ze naast haar dochter op de bank zitten. “Laat me dat eens zien,” zei ze, terwijl ze de krant naar zich toe griste. “Wat is er nog meer gebeurd? Heb ik iets belangrijks gemist?”
Daphne zei: “Echt, moeder, met Lady Whistledown als verslaggeefster hoef je geen feestje meer te bezoeken.” Ze gebaarde naar de krant. “Dit is bijna net zo goed als wanneer je er zelf bij zou zijn geweest. Waarschijnlijk nog beter. Ik weet zeker dat wij gisteravond lekkerder hebben gegeten dan de mensen op het bal. En geef terug.” Ze rukte de krant naar zich toe, zodat er een afgescheurde hoek in Violets handen achterbleef.
[…]

null Beeld

Daphne las: “De losbol die we vroeger kenden als graaf Clyvedon, heeft zich eindelijk verwaardigd Londen met zijn aanwezigheid te vereren. Hoewel hij nog niet de moeite heeft genomen zich ’s avonds bij een respectabele partij te vertonen, is de nieuwe hertog van Hastings verschillende keren gesignaleerd bij White’s en één keer bij Tattersall.” Ze stopte even om adem te halen. “Mijnheer de hertog heeft zes jaar in het buitenland gewoond. Kan het toeval zijn dat hij pas is teruggekeerd nu de oude hertog dood is?”
Daphne keek op. “Mijn hemel, ze is echt bot, hè? Is Clyvedon geen vriend van
Anthony?”
“Hij heet nu Hastings,” zei Violet automatisch, “en ja, ik geloof inderdaad dat Anthony en Simon bevriend waren op Oxford. En ook op Eton, dacht ik.” Ze fronste haar voorhoofd en kneep nadenkend haar blauwe ogen tot spleetjes. “Hij was een beetje een deugniet, als ik het me goed herinner. Lag altijd overhoop met zijn vader. Maar hij schijnt vrij briljant te zijn. Ik meen me te herinneren dat Anthony vertelde dat hij cum laude is afgestudeerd in de wiskunde.” Ze rolde moederlijk met haar ogen. “Wat ik niet over een van mijn eigen kinderen kan zeggen.”
“Nou, nou, moeder,” zei Daphne plagend. “Ik weet zeker dat ik ook cum laude zou afstuderen als Oxford zich zou verwaardigen vrouwen toe te laten.”
Violet snoof verachtelijk. “Ik heb je sommen nagekeken toen je gouvernante ziek was, Daphne.”
“Nou, dan misschien in geschiedenis,” zei Daphne met een grijns. Ze keek weer neer op de krant in haar handen en haar ogen dwaalden naar de naam van de nieuwe hertog. “Hij klinkt wel interessant,” mompelde ze.
Violet keek haar scherp aan. “Hij is volkomen ongeschikt voor een jongedame van jouw jaren.”
“Grappig dat mijn ‘jaren’, zoals u het uitdrukt, zo wisselen. De ene keer ben ik zo jong dat ik niet eens Anthony’s vrienden kan ontmoeten en de andere keer ben ik zo oud dat u bang bent dat ik nooit aan een goede man zal komen.”
“Daphne Bridgerton, je toon…”
“… staat u niet aan, ik weet het.” Daphne grijnsde. “Maar u houdt van me.”
Violet glimlachte warm en sloeg een arm om Daphnes schouder. “De hemel sta me bij, maar ja, dat is zo.”
Daphne gaf haar moeder snel een kusje op haar wang. “Het is de vloek van het moederschap. U moet wel van ons houden, zelfs als we u plagen.”
Violet zuchtte alleen maar. “Ik hoop dat je ooit nog eens kinderen zult hebben die…”
“… net zo zijn als ik, ik weet het.” Daphne zuchtte vol verlangen en liet haar hoofd op haar moeders schouder rusten. Haar moeder kon verschrikkelijk nieuwsgierig zijn en haar vader was meer geïnteresseerd geweest in jachthonden en de jacht dan in societykwesties, maar ze hadden een warm huwelijk met veel liefde, vrolijkheid en kinderen. “Ik zou heel wat slechter kunnen doen dan uw voorbeeld volgen, moeder,” mompelde ze.
“Ach, Daphne,” zei Violet, en haar ogen werden vochtig. “Wat lief van je om zoiets te zeggen.”
Daphne wikkelde een lok van haar kastanjebruine haar om haar vinger en grijnsde, om het sentimentele moment op te volgen met een plagerijtje. “Wat huwelijk en kinderen betreft wil ik graag uw voorbeeld volgen, moeder, zolang ik er maar geen ácht hoef.”

Benieuwd hoe dit verhaal afloopt? Lees het complete verhaal van Daphne en Simon in Libelle Bookazine 4, vanaf 31 maart in de winkel. Neem een abonnement op Libelle Bookazine of haal het nieuwe Bookazine via Lossebladen.nl in huis.

Over schrijfster Julia Quinn

Julia Quinn (1970) studeerde kunstgeschiedenis aan Harvard en begon een maand na haar afstuderen aan haar eerste boek. Inmiddels is ze een gevierd New York Times-bestsellerauteur en lid van de prestigieuze Romance Writers of America Hall of Fame. Quinn woont met haar gezin in de Pacific Northwest.

null Beeld Roberto Filho
Beeld Roberto Filho

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden