Bookazine voorpublicatie

Hoe ver ga je om de liefde van je leven te veroveren?

null Beeld

Als Gabby Holland naast hem komt wonen, doet overtuigd vrijgezel Travis er alles aan met haar in contact te komen. Gabby lijkt niet onder de indruk van haar buurman. Hoe ver kan hij gaan om haar toch voor zich te winnen? Lees hier een fragment uit het nieuwe Bookazine ‘De keuze’, door Nicholas Sparks.

Gabby wist niet goed hoe ze zich voelde toen ze bij de buurman vandaan kwam, en toen ze de deur achter zich had dichtgedaan, kon ze er alleen maar tegenaan leunen om haar balans weer te vinden. Misschien had ze niet naar hem toe moeten gaan, dacht ze. Het had in elk geval geen goed gedaan. Niet alleen had hij zijn excuses niet aangeboden, hij had zelfs ontkend dat zijn hond verantwoordelijk was. Toen ze zich van de deur losmaakte, merkte ze dat ze toch moest glimlachen. Ze had het in elk geval gedaan. Ze was voor zichzelf opgekomen en had hem precies verteld wat er zou gebeuren. Daar was moed voor nodig geweest, hield ze zichzelf voor. Normaal gesproken vond ze het niet zo gemakkelijk om te zeggen wat ze dacht. Ze had niets tegen Kevin gezegd over het feit dat zijn plannen voor hun toekomst samen niet verder dan komend weekend leken te gaan, of tegen dokter Melton over hoe ze zich voelde als hij haar aanraakte. Zelfs niet tegen haar moeder, die altijd een mening leek te hebben over hoe Gabby zichzelf kon verbeteren.

Haar glimlach verdween toen ze Molly zag, die in een hoekje lag te slapen. Een snelle blik was voldoende om haar eraan te herinneren dat het einddoel niet was veranderd en dat ze misschien, heel misschien, beter haar best had kunnen doen om hem ervan te overtuigen dat het zijn plicht was om haar te helpen. Toen ze de avond nogmaals in haar gedachten afspeelde, voelde ze een golf van schaamte over zich heen komen. Ze wist dat ze had zitten bazelen, maar nadat ze tegen de grond was gesmeten was ze haar concentratie kwijtgeraakt en daarna was ze door haar frustratie niet in staat geweest haar mond te houden. Haar moeder had haar lol op gekund. Gabby was dol op haar moeder, maar zij was zo’n vrouw die zich altijd wist te beheersen. Het was om gek van te worden. Tijdens haar tienerjaren had ze haar moeder meer dan eens door elkaar willen schudden om een spontane reactie aan haar te ontlokken. Niet dat dat gewerkt zou hebben, natuurlijk. Haar moeder zou gewoon hebben gewacht tot Gabby klaar was, om vervolgens haar haar glad te strijken en een tergende opmerking te maken als: Gabrielle, als je klaar bent, kunnen we dit dan als dames bespreken?

null Beeld

Dámes. Gabby had een hekel aan dat woord. Als haar moeder het gebruikte, kreeg ze altijd het gevoel dat ze mislukt was, dat ze nog een lange weg te gaan had en geen idee had hoe ze er moest komen. Haar moeder kon er natuurlijk net zo min iets aan doen dat ze zo was als Gabby. Ze was een wandelend cliché van zuidelijke vrouwelijkheid, was opgegroeid met overdadige jurken en was aan de elite van de gemeenschap gepresenteerd tijdens de Savannah Christmas Cotillion, een van de meest exclusieve debutantenbals in het land. Ze was penningmeester geweest bij Tri Delta aan de universiteit van Georgia, ook een familietraditie, en tijdens haar studie was ze kennelijk van mening geweest dat studeren veel minder belangrijk was dan het bereiken van de titel ‘echtgenote’, iets wat in haar ogen de enige carrièrekeuze was voor een keurige zuidelijke dame. Het behoefde geen uitleg dat de echtgenoot van haar keuze de familienaam eer aan moest doen. En dus rijk moest zijn.

Zo was Gabby’s vader in beeld gekomen. Hij was een succes­vol vastgoedontwikkelaar en aannemer, was twaalf jaar ouder dan zijn vrouw en weliswaar niet zo rijk als aantrekkelijk, maar zeker welgesteld. Toch kon Gabby zich herinneren dat ze de bruidsfoto’s van haar ouders bij de kerk had bekeken en zich had afgevraagd hoe het mogelijk was dat twee mensen die zo verschillend waren verliefd op elkaar hadden kunnen worden. Haar moeder was dol op de fazant bij de countryclub terwijl haar vader liever broodjes met ragout at bij een wegrestaurant in de buurt. Haar moeder liep nooit verder dan de brievenbus zonder make-up, terwijl haar vader een spijkerbroek droeg en een beetje warrig haar had. Maar ze hielden van elkaar, daar was Gabby van overtuigd. ’s Morgens zag ze haar ouders weleens in een innige omhelzing en ze had ze nog nooit horen ruziën. Ze sliepen ook niet in verschillende kamers, zoals de ouders van veel van Gabby’s vrienden die eerder zakenpartners waren dan geliefden. Zelfs nu trof ze haar ouders vaak knus op de bank aan als ze bij hen op bezoek ging, en als haar vrienden zich daarover verwonderden, schudde ze simpelweg haar hoofd en moest ze toegeven dat die twee om de een of andere reden perfect bij elkaar pasten.

null Beeld

Tot haar moeders grote teleurstelling had Gabby, in tegenstelling tot haar drie goudblonde zussen, altijd meer op haar vader geleken. Als kind droeg ze al liever overalls dan jurken, klom ze in bomen en speelde ze urenlang in de modder. Zo nu en dan ging ze met haar vader mee naar een bouwplaats en deed ze hem na als hij de afdichting van pasgeplaatste ramen controleerde en in dozen keek die net waren bezorgd door Mitchells IJzerwaren. Haar vader had haar geleerd aas aan de haak te doen en ze had het altijd heerlijk gevonden om naast hem in zijn oude, ronkende truck met de kapotte radio te zitten, een truck die hij nooit inruilde. Na werktijd gooiden ze een balletje over of basketbalden ze, terwijl haar moeder door het keukenraam toekeek met een blik die in Gabby’s ogen altijd zowel afkeurend als niet-begrijpend was. Vaak stonden haar zussen dan met open mond naast haar.

Hoewel Gabby iedereen graag vertelde dat ze als kind een vrijbuiter was geweest, voelde ze zich in werkelijkheid verscheurd door haar ouders’ verschillende blik op de wereld, vooral omdat haar moeder als geen ander de kunst van het manipuleren verstond. Toen Gabby wat ouder werd, stemde ze steeds vaker in met haar moeder als het ging om kleding of het idee ‘hoe dames zich horen te gedragen’, maar alleen opdat ze zich niet schuldig hoefde te voelen. Van alle wapens in haar moeders arsenaal was het aanpraten van een schuldgevoel verre­weg het meest effectief, en ze wist precies hoe ze dat moest doen. Door een opgetrokken wenkbrauw hier en een bescheiden opmerking daar kreeg ze Gabby zover dat ze cotillionles nam en op dansles ging. Ze leerde braaf pianospelen en werd net als haar moeder formeel gepresenteerd tijdens de Savannah Christmas Cotillion. Haar moeder was die avond dan misschien wel trots, en aan de blik op haar gezicht te zien was ze dat ook echt, maar Gabby was inmiddels zover dat ze haar eigen beslissingen wilde nemen, zelfs als haar moeder het er niet altijd mee eens was. Ze wilde ooit heus wel trouwen en kinderen krijgen net als haar moeder, maar ze wist ook dat ze een carrière wilde zoals haar vader. Ze wilde arts worden.

null Beeld

Ach, mama zei de juiste dingen toen ze het hoorde. In het begin, althans. Maar vervolgens begon ze Gabby subtiel en niet-aflatend een schuldgevoel aan te praten. Terwijl Gabby het ene examen na het andere aflegde, fronste haar moeder haar wenkbrauwen en vroeg ze zich hardop af of je een fulltime baan als arts wel kon combineren met het leven van een fulltime echtgenote en moeder. “Maar goed, als werk belangrijker voor je is dan familie,” zei haar moeder dan, “dan moet je vooral arts worden.”

Gabby had geprobeerd haar moeders offensief te weerstaan, maar uiteindelijk was ze gezwicht en had ze genoegen genomen met een opleiding tot physician assistant. De redenen leken logisch: ze zou wel patiënten behandelen, maar de werktijden waren veel regelmatiger en ze had geen nachtdiensten. Een gezinsvriendelijker optie, dat was een feit. En toch zat het haar soms dwars dat haar moeder haar dat had aangepraat.

Ze kon niet ontkennen dat familie belangrijk voor haar was. Dat krijg je als je het product van gelukkig getrouwde ouders bent. Dan groei je op met het idee dat het sprookje echt is en, meer nog, dat jij er recht op hebt. Maar tot nu toe ging het niet als gepland. Zij en Kevin hadden lang genoeg iets met elkaar gehad om verliefd te worden, de alledaagse ups en downs te overleven die de meeste mensen opbreken en zelfs over de toekomst te praten. Ze had besloten dat hij degene was met wie ze de rest van haar leven wilde doorbrengen en ze fronste haar wenkbrauwen toen ze aan hun laatste ruzie dacht.

Molly kwam moeizaam overeind alsof ze Gabby’s spanning voelde, waggelde naar haar toe en duwde haar neus in Gabby’s hand. Gabby aaide haar, liet de vacht tussen haar vingers glijden.

“Ik vraag me af of het door stress komt”, zei Gabby, en ze wilde dat haar leven wat meer op dat van Molly leek. Eenvoudig, zonder zorgen en verantwoordelijkheden… nou ja, op de zwangerschap na, dan. “Vind jij dat ik gestrest ben?”

null Beeld

Molly gaf geen antwoord, maar dat hoefde ook niet. Gabby wist dat ze gestrest was. Ze kon het aan haar schouders voelen als ze de rekeningen betaalde, of als dokter Melton wellustig naar haar keek, of als Kevin deed alsof hij niet snapte wat zij had verwacht toen ze ermee had ingestemd om dichter bij hem te komen wonen. Wat ook niet hielp was het feit dat ze, op Kevin na, nauwelijks vrienden in de buurt had. Ze kende nog bijna niemand buiten de praktijk en eerlijk gezegd was haar buurman de eerste die ze had gesproken sinds ze hier was komen wonen. Achteraf gezien had ze een stuk aardiger kunnen zijn over de hele toestand. Even had ze spijt van de manier waarop ze tekeer was gegaan, vooral omdat hij best een aardige vent leek. Toen hij haar overeind had geholpen, had hij bijna een vriend geleken. En toen ze eenmaal aan het bazelen was geslagen, had hij haar niet één keer onderbroken, wat ook wel verfrissend was.

Eigenlijk wel opmerkelijk, nu ze erover nadacht. Zeker om­dat ze zo gestoord had geklonken en hij niet eens boos was geworden en niet had gesnauwd, iets wat Kevin beslist wel zou hebben gedaan. Als ze alleen al dacht aan de vriendelijke manier waarop hij haar overeind had getrokken, schoot het bloed naar haar wangen. En dan het moment waarop hij haar het servet had gegeven en ze had gezien dat hij naar haar zat te staren op een manier die erop duidde dat hij haar ook aantrekkelijk vond. Zoiets had ze al heel lang niet meer meegemaakt en het gaf haar een fijn gevoel, al wilde ze het niet toegeven. Dat had ze gemist. Het was verbazingwekkend wat een eerlijke confrontatie al niet voor de ziel kon doen.

Ze liep naar de slaapkamer en trok een lekkere joggingbroek aan en een shirt van heel zacht materiaal dat ze al sinds haar eerste studiejaar had. Molly hobbelde achter haar aan en toen Gabby besefte wat ze wilde, wees ze naar de deur.

null Beeld

“Wil je naar buiten?” vroeg ze.

Molly begon te kwispelen toen ze naar de deur liep. Gabby bekeek haar eens goed. Ze zag er nog steeds zwanger uit, maar misschien had haar buurman gelijk. Ze moest met haar naar de dierenarts, al was het alleen maar om zekerheid te krijgen. Ze had ook geen idee hoe ze voor een zwangere hond moest zorgen. Ze vroeg zich af of Molly extra vitaminen nodig had en moest direct denken aan haar eigen falende goede voornemen om gezonder te leven: beter eten, meer lichaamsbeweging, meer slapen, meer rek- en strekoefeningen. Daar had ze mee willen beginnen zodra ze was verhuisd. Een nieuw huis, een nieuw leven, zeg maar, maar het was er niet van gekomen. Nou, morgen ging ze een stuk joggen, daarna zou ze een salade als lunch nemen en voor het avondeten ook een.

En aangezien ze klaar was voor wat serieuze levensveranderingen, zou ze Kevin misschien wel op de man af vragen wat zijn plannen voor de toekomst waren.

Al was dat misschien niet zo’n goed idee. De confrontatie aangaan met de buurman was één ding, maar was ze bereid de gevolgen te aanvaarden als ze niet blij was met Kevins antwoord? Stel dat hij geen plannen had. Wilde ze echt na een paar maanden haar allereerste baan al opzeggen? Haar huis verkopen? Verhuizen? Hoe ver was ze bereid te gaan?

Ze was nergens zeker van, alleen van het feit dat ze hem niet kwijt wilde. Maar gezonder leven… dat kon ze zeker. Stapje voor stapje, nietwaar? Nu dit besluit was genomen, liep ze naar het terras achter het huis en keek hoe Molly het trapje af liep naar de andere kant van de tuin. De sterren stonden aan de hemel in willekeurige patronen die ze nooit kon herkennen, behalve de Grote Beer, en ze nam zich voor om morgen direct na de lunch een boek over astronomie te kopen. Ze zou een paar dagen studeren om de basis onder de knie te krijgen en dan zou ze Kevin uitnodigen voor een romantisch avondje op het strand om naar de hemel te wijzen en tussen neus en lippen door iets astronomisch indrukwekkends vertellen. Ze deed haar ogen dicht, stelde het zich voor en rechtte haar rug. Morgen zou ze de eerste stappen zetten om een nieuw mens te worden.

null Beeld

De Amerikaanse bestsellerauteur Nicholas Sparks (55) schrijft vaak over geloof, liefde en het lot. Zijn werk verschijnt in meer dan 35 talen en inmiddels zijn 11 romans met groot succes verfilmd, waaronder The Notebook en Message in a Bottle. Sparks woont met zijn vrouw Cathy en hun 5 kinderen in New Bern, North Carolina.

DE KEUZE

Travis Parker heeft alles wat hij zich maar kan wensen en is ervan overtuigd dat een relatie hem alleen maar in de weg zou staan. Tot Gabby Holland naast hem komt wonen. Hij doet zijn best om in contact met zijn beeldschone buurvrouw te komen, maar zij lijkt er niet van gediend. Zijn halsstarrige pogingen zijn het begin van een emotionele reis die hem confronteert met de vraag: hoe ver kan en mag je gaan in de hoop op liefde?

null Beeld

PS

Lees het verhaal van Gabby en Travis in Libelle Bookazine 7, vanaf 24 juni in de winkel voor € 3,99.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden