null Beeld

In 7 stappen uit je corona-dip: Onze Naomi ging de uitdaging aan

Zeven op de tien jongeren zit door de coronacrisis in een dipje, blijkt uit onderzoek van het Rode Kruis. Ze bedachten daarom een dagelijkse challenge: #skipdecoronadip. Libelle's online stagiair Naomi Griep (23) ging de uitdaging aan. 

Die uitdaging van het Rode Kruis is voor iedereen die het even helemaal gehad heeft met de corona-sleur. Voor een student ga ik normaal gesproken eigenlijk helemaal niet zo veel op pad, maar zelfs mij breekt de lockdown op. Slechts met één vriend(in) afspreken, voor 21 uur thuis zijn... Zo blijft er wel heel weinig ruimte over voor sociaal contact. Gaat deze challenge ervoor zorgen dat ik me vrolijker voel?

Dag 1: Bring Sally Up

Deze challenge heeft alles te maken met het liedje Flowers van Moby, dat beter bekend staat als Bring Sally Up. Gedurende 3 minuten en 23 seconden doe je ofwel push-ups, ofwel squats. Zingt de zangeres ‘bring Sally up’, dan ga je omhoog, zingt ze ‘bring Sally down’, dan laat je jezelf zakken. Klinkt eenvoudig en kort, maar gezien ik niet zo vaak op een loopband (of überhaupt buiten) te vinden ben, is het een behoorlijk zware opdracht. Het zijn namelijk 33 squats of push-ups in totaal waarvan het ‘zakken’ een paar seconden duurt.

Na de eerste 10 squats begin ik de inspanning te merken, rond de 25 smeek ik Spotify om het lied iets sneller af te spelen. Maar: zoals altijd gaat het om het eindresultaat. Heb ik genoeg endorfine aangemaakt om even beter in je vel te zitten? Dat zeker. Ik had energie voor tien en voelde me haast euforisch, waarschijnlijk omdat mijn lijf eindelijk weer eens kon bewegen. Hoe lang ik me uiteindelijk haast euforisch voelde? Een uurtje of twee. Dus dat is niet heel veel.

Dag 2: app drie mensen die je een maand niet hebt gesproken

Deze challenge vind ik heel lastig, want als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel small talk. Ik moet drie mensen appen waar ik minstens een maand geen contact mee heb gehad. Ik koos voor een vriendin uit mijn middelbare schooltijd, een vriendin van mijn huidige studie en mijn kapster. Die heb ik overigens niet over mijn uitgroei van tien weken gesproken, maar ik heb haar juist gevraagd of ze het nog een beetje volhoudt. Dat is dan ook meteen mijn tip: zoek iemand op in je lijstje waarvan je weet dat diegene studeert, werkt of juist op zoek is naar een baan. Dan kun je het hele ‘hoe is het?’ riedeltje overslaan en stel je een vraag waar diegene goed antwoord op kan geven. Ik heb de volgende vragen gesteld:

  • Hoe gaat het met je scriptie?
  • Hoe besteed jij je dagen nu?
  • Hoe ver ben je met je opleiding?

Natuurlijk, het kan nog steeds zo zijn dat je een kort antwoord krijgt omdat diegene bij zichzelf denkt: “waarom kom je hier nu mee?”. Het gaat erom dat je het contact weer oppakt met mensen die je niet dagelijks spreekt. Is het ongemakkelijk? Ik vind van niet, maar dat komt vooral omdat ik voor mensen heb gekozen waarvan ik weet dat ik in ieder geval een reactie krijg. Voel ik mezelf beter na deze challenge? De gesprekken die ik heb gevoerd waren gezellig, maar ze voelden toch geforceerd. Ik merkte dat ik het eerder als een 'moetje' zag dan een oprecht gesprek. Deze challenge viel voor mij dus een beetje tegen.

Dag 3: vermijd het c-woord

Dit is ongetwijfeld de lastigste challenge van de week. Ik moet een dag álles over de pandemie waar we mee te maken hebben proberen te vermijden. Ik mag de naam niet uitspreken, ik mag er niets over lezen, ik mag er niet eens aan dénken. Deze (on)mogelijke opgave staat in het teken van positiviteit: de pandemie brengt al genoeg ellende met zich mee. Het is een prachtig initiatief van het Rode Kruis, maar deze opdracht is simpelweg onmogelijk voor mij als journalist. Daarnaast zullen jongeren die in het ziekenhuis of de supermarkt werken het ook niet voor elkaar krijgen om deze challenge te laten slagen. Ik heb het echt geprobeerd, maar je kan wel raden dat de opdracht mislukt is. En daar baalde ik dan weer van en ging ik me slechter door voelen.

Dag 4: leer een nieuwe taal

Dit is misschien wel mijn favoriete opdracht van de week. Omdat dag 3 in het teken stond van corona vermijden, mag ik vandaag júist met corona aan de slag. De inspiratiebron voor deze challenge is toch wel gebarentolk Irma. De opdracht is dan ook dat ik een zin in een voor mij vreemde taal leer. Gebarentaal, Estisch ('mijn' taal vandaag), Thais, Arabisch: alles mag. Het gaat erom dat ik een zin heb geleerd en dus zonder behulp van een spiekbrief kan uitspreken. Waarom deze opdracht? Je zet je brein aan het werk en je maakt als beloning het stofje dopamine. En daar word je heel õnnelik van! Blij, dus.

Waarom ik voor Estisch heb gekozen? Je bent binnen een uur of drie vliegen in hoofdstad Tallinn, en toch maak je over het algemeen helemaal niks van de taal. Dat vind ik altijd heel bijzonder. Los van de taal: is dit een opdracht waar ik echt blij van word? Ja! Ik ben er toch wel een poosje mee bezig geweest omdat ik een soort drang voelde om meer te leren en minder fouten te maken. Daardoor dacht ik even niet aan de ellende die deze pandemie met zich meebrengt. Ik was even in mijn gedachten in Estland, en dat voelde heel goed.

Dag 5: het schouderklopje

Dit vind ik de fijnste opdracht van de week. De opdracht van dag 4 blijft mijn favoriet, maar deze opdracht geeft mij het gevoel dat ik mijn dag goed heb besteed. Ik schrijf aan het eind van de dag namelijk drie dingen op die goed zijn gegaan. Denk aan: de was opgevouwen, uitgebreid gekookt te hebben zonder dat er iets is aangebrand of de hond uitgelaten. Dit alles is gelukt omdat ik heb doorgezet, en daar verdien ik een schouderklopje voor. Bij mij zijn de volgende dingen goed gegaan: hard gewerkt en alles afgekregen, mijn auto succesvol geparkeerd op een spekglad parkeerterrein en een goed gesprek gehad met een dierbare vriend. Als ik terugkijk op zo'n dag, word ik sowieso blij. Als ik het dan ook nog eens opschrijf en terug kan lezen, dan voelt het alsof ik mezelf een medaille heb gegeven voor het feit dat ik een goede dag heb gehad. En terecht. Challenge geslaagd, dus!

Dag 6: kleine stapjes

De challenge van dag 6 is - voor de mensen die lekker in hun vel zitten - een gevalletje ‘kind kan de was doen’. Dus niet voor mij helaas, want ik doe deze opdrachten natuurlijk niet zomaar... Het Rode Kruis heeft deze opdracht bewust klein gehouden: ik moet vandaag mijn bed opmaken. Dat is alles. Voor mij was het serieus een hele opgave om mijn bed op te maken. Ik vind het heerlijk om mijn winterdepressie - of in dit geval coronadip - uit te huilen in een donkere, koude kamer onder een warme, zachte deken. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik dat ongeveer vijf minuten na het opmaken van mijn bed heb gedaan. Maar: daarna heb ik het opnieuw opgemaakt. Echt beter voelde ik me niet na deze challenge, maar ik heb hem wél volbracht.

Dag 7: iets liefs doen voor een ander

De laatste challenge staat niet in het teken van mij, maar van een dierbare. Het is aan mij om aan een dierbare te laten merken dat ik er voor diegene ben. Het Rode Kruis komt met het volgende voorbeeld: doe boodschappen voor diegene of laat een bos bloemen bezorgen. Laat merken dat je aan die persoon denkt, maar ga niet te ver. Door een dagelijks klusje over te nemen of een verrassing te geven, laat je merken dat je aan ze denkt. En dat doet een mens goed.

Wat ik heb gedaan voor mijn dierbare? Ik heb diegene een persoonlijk bericht gestuurd waarin ik uitgebreid heb verteld hoe knap ik het vind om te zien dat zij zichzelf door haar depressie probeert te slepen door zoveel mogelijk te ondernemen en open te zijn over haar problemen. Ik weet als geen ander hoe fijn het is als iemand je even een hart onder de riem steekt op je meest donkere dagen. Dus dat heb ik bij haar ook gedaan.

Hoe voelde ik me na deze dag (en de andere zes dagen)? Niet heel veel beter eerlijk gezegd. Ik had een paar highs, maar toch ook nog heel veel lows. Ik heb er absoluut geen spijt van dat ik het heb geprobeerd, want ik ben toch zeker vijf ervaringen rijker. Sally laat ik voorlopig even links liggen, Estland dan weer niet. Houd vol, stay safe, doe alles wat nog wel mag. Voor je het weet loop je weer in de stralende zon met een lauw biertje in je hand naar een festival met dolblije mensen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Naomi Griep. Beeld: Shutterstock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden