Cinderella Classic 4-seizoenen dekbed nu vanaf € 69,95!

Zoek binnen:

Interview – Acteurs Dragan Bakema & Maria Kraakman

Als Maria Kraakman haar geliefde Dragan Bakema op het vliegveld ziet, vliegt ze hem direct in de armen. Ze hebben elkaar, vanwege hun werk, al een aantal dagen niet gezien en ze verheugen zich op de trip naar Rome. Tijd voor elkaar. Hun drukke schema’s laten dat niet al te vaak toe. Dragan speelt avond aan avond de hoofdrol in de succesvolle musical Soldaat van Oranje en Maria vertolkt momenteel (de reis vond plaats in april, red.) de rol van Orlando in het gelijknamige stuk.

Het verhaal van de twee begint eind jaren negentig als de zeventienjarige Dragan een toneelstuk in het Grand Theatre van Groningen ziet. In de hoofdrol schittert Maria. Zij is een paar jaar ouder en al professioneel actrice. Dragan spreekt haar op dat moment niet aan, maar zij herinnert zich nog de jongen wiens lach door de zaal schalde. Als hij een jaar later auditie doet voor de toneelschool in Arnhem, zit Maria in de toelatingscommissie. Dragan wordt aangenomen en hij durft Maria eindelijk te vertellen dat ze hem het jaar ervoor is opgevallen en dat hij haar geweldig vindt.

Advertentie

Maria: “Ik vond het heel leuk om dat te horen, maar ik had op dat moment een relatie, dus ik kon er niet zo veel mee.” In de jaren die volgen, komen ze elkaar geregeld tegen en altijd laat Dragan Maria weten dat hij haar wel ziet zitten. Toch gebeurt er niets. Totdat ze elkaar in 2003 per toeval ontmoeten in een Amsterdams café.

Maria: “Ik zag je zitten en dacht: het is tijd om eens uit te zoeken wie hij nu eigenlijk is.”
Dragan: “Ik zag jou op je 23e en ik moest 23 worden voordat jij mij ook zag.”
Maria: “Ik weet nog dat ik mijn hand op jouw schouder legde en dat jij je omdraaide.”
Dragan: “We spraken elkaar uitgebreid. Jij wilde erna nog naar een toneelstuk, maar ik zei: ‘Doe dat maar niet. Blijf jij maar bij mij’.”

Je draagt een gouden ring om je vinger, Maria. Betekent dit dat jullie getrouwd zijn?
Maria: “Dragan heeft mij deze ring gegeven toen hij me een paar jaar geleden ten huwelijk vroeg. We waren in Montenegro, waar het buitenhuis van Dragans familie staat. Het was een prachtige, zonnige dag. Mijn verjaardag; ik werd 35. De zee was wild en we waren aan het spelen in de golven. Dragan had het doosje met de ring in zijn zwembroek verstopt en zei ineens: ‘Marietje?’ Ik hoorde meteen aan zijn stem dat er iets was. En toen vroeg hij: ‘Wil je met mij trouwen?’ Ik ben een paar seconden helemaal stil geweest. Uiteindelijk zei ik natuurlijk ‘ja’. Maar in eerste instantie zoomde ik uit en kon alleen maar denken: dit is dus dát moment.”
Dragan: “Omdat de ring te groot was, had ik ’m aan een gouden kettinkje gedaan en toen ik die in de zee om Maria’s nek probeerde te doen, werden we de hele tijd omver geworpen.”
Maria: “Dat vonden we dan wel weer symbolisch, omdat het in het leven ook een beetje zo gaat.”

Uiteindelijk is het huwelijk er niet van gekomen.
Maria: “Tja, het leven gaat altijd anders dan je bedenkt. We hadden in eerste instantie wel een datum, maar al dat geregel…”
Dragan: “Ik voel me nu eigenlijk al getrouwd!”
Maria: “Ja, ik ook, vanaf dat aanzoek in de zee zijn we man en vrouw. Ik heb ‘ja’ gezegd.”
Dragan: “Ik ben niet zo’n planner, als het komt dan komt het. Ik kan me voorstellen dat we op een dag wakker worden en denken: ‘ja, we gaan het doen!’”
Maria zei het al: het leven gaat altijd anders dan je bedenkt. Ze hebben hun carrière op de rit, wonen in een mooi huis, zijn (min of meer) getrouwd en willen graag een gezin stichten. Het lot besliste anders. Maria kreeg drie jaar geleden te horen dat ze onvruchtbaar is.

Hoe is het om te leven met die wetenschap?
Maria: “Ik dacht dat het verwerken al achter de rug was, maar eigenlijk ben ik alleen maar bezig geweest met ontkennen. Ik wilde absoluut niet zo’n vrouw worden die verbitterd raakt omdat ze geen kinderen kan krijgen. Dus ik redeneerde mijn pijn weg en zei tegen mezelf: oké, dat kan dan niet, maar je bent gezond en je kunt nog heel veel andere dingen. Ik vocht, ik vluchtte, terwijl ik juist het verdriet moet laten binnenkomen. Ik luister tegen­woor­dig veel beter naar mijn lijf. Want het zit allemaal nog helemaal niet goed. Ik heb een zware operatie gehad en ik voel nog van alles in mijn buik steken en bewegen. Ik durf nu beter toe te geven dat het heel erg is dat ik geen kinderen kan krijgen. En dat ik daar verdriet over mag voelen. Dat ik me niet moet verliezen in gedachten als: ik ben ook geen moeder. Ik heb die warmte niet. Onzin. Ik heb te lang gedacht dat ik erboven kon staan. Maar dat kan gewoon niet. Dan kun je nog zo fijn in Rome zitten, maar dat maakt het niet beter.”

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien