Cadeautip: 4-delige My-Jewellery sieradenset voor € 39,95

Zoek binnen:

Interview met boer Jan

Even terug naar het derde seizoen van Boer zoekt vrouw in 2007. Jan Ybema woont met zijn mem op de Friese boerderij waar hij is geboren en getogen. Van de 102 vrouwen die hem een brief hebben geschreven, komen er drie bij hem logeren. Jan vindt Siepie het leukste, maar Siepie ziet Jan bij nader inzien toch niet zitten. Wat bij de kijkers vooral blijft hangen, zijn de spanningen en stiltes in de kleine keuken en hoe de laatste twee vrouwen al voor het einde van de logeerweek hun spullen pakken.

Ondertussen is Pauline als een van de laatste drie te gast bij de Brabantse Gerard, de boer met het rommelige huishouden en allerhande diersoorten op zijn erf. Pauline valt op door haar humor (bij de geboorte van een big: ‘Dit is de eerste keer dat ik een fricandeau geboren zie worden’), maar die wordt door Gerard niet erg gewaardeerd. Hij stuurt haar als eerste weg. En dit alles gadegeslagen door vier miljoen kijkers.
Ruim drie jaar later is Jans boerderij onherkenbaar verbouwd en woont de boer met Pauline, Emma (13) en mem (82) onder één dak.

Advertentie

Je moest kiezen uit 102 vrouwen. Wat waren je selectiecriteria?
“Het is heel plat, maar ik keek toch eerst naar de foto. Als die me aanstond, las ik het verhaal. Woonde ze te ver weg of had ze kinderen? Hup, op de grond met die brief.”
Pauline: “Ik had die brievenronde bij hem waarschijnlijk niet overleefd.”
Jan: “Nou, je weet het niet.”
Pauline: “Een Rotterdamse vrouw met een kind. Een baan als subsidie-adviseur bij een accountantskantoor. Niet bepaald pluspunten in jouw ogen destijds.”
Jan: “Nee, da’s waar. Maar misschien had een van mijn broers je brief alsnog van de grond geraapt.”
Pauline: “We zijn vast niet voor niets ons hele leven alleen geweest. Kennelijk maakten we van tevoren al de verkeerde selecties. Ik ging bij Gerard op iets af wat eigenlijk alleen maar op uiterlijkheden sloeg. Een grote vent met rommelig haar, al die dieren om zijn huis: ik vond het allemaal heel aantrekkelijk. Maar in de praktijk bleken we totaal niet bij elkaar te passen. Vroeger had ik een hele eisenlijst waaraan een man voor minstens driekwart moest voldoen. Toen ik Jan ontmoette, begreep ik pas dat het zo helemaal niet gaat. Je ware liefde is degene voor wie je die complete lijst in één keer overboord gooit.”

Waarom schreef je niet meteen een brief naar Jan?
Pauline: “Ik heb Jans oproep destijds nooit gezien. Die van de andere boeren trouwens ook niet. Mijn dochter Emma zag ze wel en zei dat ik Gerard eens een brief moest schrijven. Dat vond ik bijzonder. Het was toch een soort signaal dat ze me ruimte gaf voor een man. Ik heb daarna op internet naar Gerards oproep gekeken en besloot te schrijven. Mijn belangrijkste argument was dat het een manier was om een patroon te doorbreken. Ik werkte soms wel zestig uur per week, zorgde alleen voor mijn kind en had dus nauwelijks nog een sociaal leven. Ik zat totaal niet in de situatie om iemand tegen te komen. Ik doe het gewoon, dacht ik. Het kon alleen maar nieuwe dingen brengen.”

Waarom heb jij jezelf aangemeld, Jan? Is het voor een boer zo moeilijk om aan een vrouw te komen?
Jan: “Ik heb mezelf helemaal niet aangemeld. Het waren mijn neven en nichten die me stiekem opgaven omdat ze het tijd vonden dat ‘omke’ een vrouw vond. Dat was gewoon nooit gelukt. Als je jong bent, kom je wel meisjes tegen. Maar die meisjes trekken de wijde wereld in en de jongens blijven op de boerderij, zo zit het een beetje. Je zit vast aan je bedrijf en wie komen er op je erf? De veearts, opkopers van vee, de chauffeur van de melkfabriek, allemaal mannen. Dus toen de KRO tot mijn grote verrassing belde of ik mee wilde doen aan Boer zoekt vrouw, heb ik ja gezegd. Ik zat een beetje vast in mijn leven. Ik had zo tot mijn 65e door kunnen sudderen, maar dan was het allemaal precies zo gebleven als het was. Dat was toch niet wat ik wilde. De gedachte dat er iemand bij zou kunnen komen, vond ik wel mooi.”

Wat heeft Pauline wat die andere 102 vrouwen niet hadden?
Jan: “Wat een rotvraag. Dat is niet onder woorden te brengen. Dat is waarschijnlijk gewoon liefde. Ze is het gewoon, klaar.”
Pauline: “Sinds ik Jan ken, heb ik een soort rust. Hij is een ontzettend lieve, mooie en loyale man. Door hem ben ik een veel leuker mens geworden.”

Het is nogal een overgang, van Rotterdam naar een boerderij. Mis je de stad?

“Het is wel een enorme overgang inderdaad, maar die stad ligt er nog gewoon, hoor! Laatst liep ik met Emma in de Rotterdamse Koopgoot en ik voelde me ineens een provinciaaltje. Hier op de boerderij krijg ik van al die ruimte om me heen ook meer ruimte in m’n hoofd. Ik mis mijn oude werk absoluut niet. Als ik met Jan de koeien op stal zet en van top tot teen onder de stront zit, denk ik wel eens aan de tijd dat ik een leaseauto en mantelpak had en veel meer geld verdiende. Toch ben ik nu veel en veel gelukkiger. Mem zegt wel eens tegen me dat ik meer boerin ben dan zij ooit is geweest. Dat zou ik vier jaar geleden niet als een compliment hebben gevoeld. Nu voelt het als het grootste ooit.”

In een Boer zoekt vrouw-special vroeg je Pauline ten huwelijk, Jan. Weer met miljoenen toeschouwers.
Jan: “Ik ben nooit bezig geweest met al die kijkers. Ik vond het juist wel een mooie afsluiting.”
Pauline: “Stond hij daar in de stal met kaarsjes, ringen en champagne. Sommige mensen vonden het erg onromantisch, zo tussen de koeien. Ik vond het juist superromantisch.”
Jan: “Wanneer we gaan trouwen, weten we nog niet, maar dat huwelijk komt er.”
Paulien: “Dat wij elkaar hebben gevonden, is wel een feest waard. We willen het leven en de liefde groots vieren.”

Lees het hele interview in Libelle 09

Jan en Pauline geven lezingen over hoe zij elkaar hebben ontmoet via Boer zoekt vrouw. Meer weten? Mail naar boer.jan.en.pauline@gmail.com.

uithetblad

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien