We Will Rock You de musical: nu tot 50% korting!

Zoek binnen:

Interview met de buitenechtelijke dochter van prins Bernhard

Voor de deur van haar berghuisje in Californië omhelst Alicia me stevig. Ik woel door haar imposante haarbos. “Wat is het weer lang! En wat zie je er goe…” Abrupt onderbreekt ze me. “Niet liegen, ik ben te dik. Ik heb een hekel aan leugens. En je weet: when the princess aint happy, nobody is happy.” Het waren haar zelfspot en openheid die me troffen, toen ik de kleine dame met de zachtgroene ogen vier jaar geleden voor het eerst ontmoette. Sindsdien hebben we regelmatig contact en weet ik de weg in haar huis. Ik loop naar de woonkamer en plof in de bruine stoel waar prins Bernhard ook ooit zat. Haar vader.

Advertentie

Video

Bekijk hier het interview dat Shownieuws met Journalist Astrid Theunissen had naar aanleiding van haar gesprekken met Alica. Ook RTL Boulevard heeft Astrid Theunissen geinterviewd. Bekijk het hier.

Ik mocht hem in het openbaar geen dad noemen

Ze vertelde, die eerste keer dat ik haar ontmoette, dat ze in 1952 was geboren in San Francisco en dat haar ouders elkaar in 1951 hadden leren kennen in Mexico City, waar haar moeder toen woonde. “Ze was knap en jong – tweeëntwintig toen ik werd geboren. Hij was al veertig. Maar een prins, hè!” En ze vertelde dat haar ouders een jarenlange affaire hadden. Wanneer hij kon, kwam Bernhard naar Californië. Steevast stuurde hij verjaardags- en kerstkaarten.“Als kind vond ik het normaal dat ik mijn vader zelden zag, mijn moeder zei dat hij hard aan het werk was. Pas op mijn zeventiende hoorde ik dat hij was getrouwd met de Nederlandse koningin. Mijn vader was een prins. Voor Amerikanen bestaan prinsen alleen in Disneyfilms. Het zei me niets, maar het was vreselijk om over hem te moeten zwijgen.”

Zwijgen

“Altijd heb ik moeten zwijgen over mijn afkomst”, bekende ze. “Moet ik nu vertellen hoe het is om de dochter van prins Bernhard te zijn?” Na een korte stilte: “Ik mis hem. Hij zou me hebben opgevrolijkt. Ik heb kanker.” Waarom Bernhard haar bestaan altijd had verzwegen, zei Alicia niet te weten, maar omdat Nederland inmiddels wist dat ze bestond, kreeg ik een kiekje om dat te onderstrepen. Het was een foto van haar en Bernhard, in de paleistuin, de eerste foto van hen samen die zou worden gepubliceerd. Dat ontroerde haar zichtbaar, want daarmee werd de prins na vierenvijftig jaar voor de buitenwereld immers ook háár vader. Bij het afscheid bezwoer ze dat ze beter zou worden. “Met de genen van mijn vader moet het lukken. Hoeveel ziekten en ongelukken hij gedurende zijn drieënnegentig jaar heeft overleefd!”

Geen normaal gezinsleven

Ze hield woord. De Alicia die deze winter tegenover me op de bank zit, is gezond. De kanker is overwonnen. Toen ik Alicia een maand na onze eerste ontmoeting opnieuw bezocht om haar het tijdschrift met haar interview te overhandigen, durfde ik haar nauwelijks te omhelzen. Graatmager was ze, haar haren zwierven in lokken over de vloer. Het resultaat van meerdere chemokuren. Het herstel heeft lang geduurd. Nadat ze drie jaar geleden genezen werd verklaard, volgden nog zes hersteloperaties. De eerste vijf mislukten, een half jaar geleden slaagde de laatste operatie. De tomeloze energie van voorheen ontbeert ze. De magnetron kan ze bedienen, voor andere apparatuur heeft ze haar vriend Tim nodig.

Robert Redford?

In Tims oude Mercedes rijden we naar Alicia’s droomvilla. Onderweg vertelt Tim dat Alicia pas twee jaar geleden opbiechtte dat haar vader ‘een beetje bekend’ was. “Ik moest raden wie het was. Robert Redford, zei ik, want ik zag wel enige gelijkenis tussen hen. Maar verder kwam ik niet en Alicia verklapte niet wie het dan wel was. Dat ontdekte ik op de dag dat haar foto groot op de cover van de plaatselijke krant stond.

Een familie

Het was op het achterdek van zijn schip dat Alicia haar vader een paar jaar voor zijn dood vertelde, dat ze hem haar hele leven lang had gemist. “Toen zei hij dat hij dat verwijt van al zijn dochters had gekregen.” Haar halfzussen.“Na de dood van mijn vader hebben we met zijn allen iets gedronken, heel kort. Een kwartier of zo.” Daarna heeft ze niets meer van hen gehoord, ook niet toen bekend werd dat ze ziek was. “Ik begrijp dat mijn bestaan pijnlijk voor hen is, maar ik heb er niet om gevraagd verwekt te worden. Ik heb altijd een familie gemist.”

Het overlijden van Bernhard

“We nemen geen afscheid, Alicia”, riep Bernhard die zomer van 2004 geïrriteerd. “De vakantie is alleen afgelopen.” Maar ze omhelsde hem die avond voor de laatste keer. De geplande reis naar Soestdijk in december werd vervroegd. Op de laatste dag van november werd ze wakker gebeld. Haar vader was stervende. “Ik vertrok onmiddellijk, maar bij mijn aankomst lag hij al opgebaard.” Het was altijd haar schrikbeeld geweest dat hij zou heengaan zonder groet. Maar nu hij dood was en er mooi bij lag, overviel haar een gevoel van rust. “Voor het eerst kon ik afscheid van hem nemen zonder in paniek te raken.” Na haar laatste groet was er dat ene glas wijn met haar halfzussen, toen werd ze met Alexia in een hotel op het platteland verstopt voor de pers. Dat ze de begrafenis niet mocht bijwonen, betreurt ze niet. “Ik had vrede met het afscheid zoals het was.” Met een glimlach: “Bij het vertrek van mijn laatste reis had ik hem ongevraagd dad genoemd, en hij duldde het.”

Lees het hele interview met Alicia in Libelle 3 op bladzijde 24.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien