Ontdek Drenthe! Boek nu met 40% korting>

Zoek binnen:

Interview – Victoria Koblenko

Terwijl ze op foto’s vaak overkomt als een sexy diva, blijkt Victoria Koblenko ‘in het echt’ liever, knapper en meisjesachtiger. Tijdens het interview klinkt meerdere keren­ haar lach en regelmatig bekijkt ze haar telefoon waarop om de haverklap sms’jes verschijnen. De van oorsprong Oekraïense actrice vertelt dat ze wel weer genoeg heeft van de hoos aan interviews.

“Ik heb inmiddels alweer zo veel over mezelf gepraat… Dat kan niet goed zijn. Het heeft iets heel kunstmatigs.”

Advertentie

De reden waarom Victoria momenteel in de spotlights staat, is haar rol in het vervolg van de serie Bloedverwanten.­ Net zoals in 2010 kruipt de actrice, die we zagen in films als Stille nacht en Doodeind en de populaire serie Vuurzee, in de huid van de lichtvoetige Laura, die als vriendin van Martijn de Winter (Michiel Huisman) haar plek probeert te vinden in de familie De Winter (zie kader ‘Bloedverwanten’).

Lijkt het personage Laura op jou?
“Ik denk dat van alle rollen die ik ooit heb gespeeld, deze van Laura wel het dichtst bij mij ligt. Meestal word ik gevraagd voor dramatische, extravagante, donkere rollen. Door Bloedverwanten kan ik laten zien dat ik meer in huis heb.”

Wat is volgens jou de kracht van de serie?
“Bloedverwanten is herkenbaar voor iedereen. We zijn allemaal veroordeeld tot onze familie. Soms zijn het aardige mensen, soms zijn ze zo gek als een deur. Elk denkbaar karakter is vertegenwoordigd in de serie. Zelf heb ik bijvoorbeeld een moeder die vrij veel wegheeft van Esther, de mater familias uit de serie. Mijn moeder is de verbindende factor in ons gezin. Ze weet altijd precies waar ik ben, wat ik doe en wat me bezighoudt. Mijn vader zegt altijd: ‘Vic, jij en ik zijn droge boterhammen en je moeder is de boter die de boel bij elkaar houdt’ en hij heeft gelijk.”

Wat betekent familie voor jou?
“Mijn moeder is enig kind, ik ben enig kind en mijn oma is mijn enige andere familielid in Nederland. Zij is een aantal jaren geleden vanuit Oekraïne naar Nederland verhuisd om dicht bij mijn ouders te wonen. We zijn dus met z’n vieren, mijn vader meegerekend, en dat  is mijn hele familie. Meer is er eigenlijk niet. Dat is een van de redenen waarom we zo hecht zijn met elkaar. Vanzelfsprekend heeft onze verhuizing van Oekraïne naar Nederland ons ook erg met elkaar vervlochten. Normaal gesproken is er een natuurlijke hiërarchische twee­deling tussen ouders en kind en die was er ook, alleen niet op alle vlakken in dezelfde mate. Omdat ik eerder Nederlands sprak dan mijn ouders, heb ik een aantal dingen voor het gezin moeten doen. Formulieren invullen, telefoontjes plegen. Niet dat ik ze verving, maar ik had een klein stapje voor en ik denk ook dat dat ons dichter bij elkaar heeft gebracht.”

Van Oekraïne naar Krimpen
Begin jaren negentig kwamen Victoria en haar ouders naar Nederland. Ze vestigden zich in Krimpen (in de buurt van Rotterdam) en de twaalfjarige Victoria ging hier naar de middelbare school. Victoria, van nature een nieuwsgierig meisje, zag haar nieuwe leven in Nederland als één groot avontuur.

Was het lastig om je draai te vinden in dit voor jou vreemde land?
“Ik herinner me niet dat ik het heftig of ontwrichtend vond. Ik pas me makkelijk aan en kan me overal thuisvoelen. Natuurlijk, ik was wel een beetje een buitenbeentje. Terwijl ik maar een paar maanden van de brugklas had gedaan en onvoldoende stond voor de talen, mocht ik met bijlessen in de vakantie toch doorstromen naar de tweede klas van het gymnasium. De leraren hielpen mij erg met mijn Nederlands. Bij sommige vakken mocht ik zelfs een woordenboekje gebruiken, zodat ik begreep wat er gevraagd werd. Dat zorgde wel enigszins voor scheve gezichten, ja. Toen ik actief werd
in de leerlingenraad en op mijn zestiende in commercials ging spelen, maakte ik mezelf niet echt populairder. Niet dat ik geen vriendinnen had, hoor. Er waren gelukkig ook gewoon mensen die me wel dingen gunden. Eén situatie zal ik niet snel vergeten. Op mijn zeventiende had ik mijn haar knalrood geverfd, toen ik te horen kreeg: ‘Goh, nu zie je er echt uit alsof je uit Tsjernobyl komt.’ Dat hakte er enorm in en huilend ben ik naar de conrector gelopen. Mijn vader heeft, toen ik zes was, in het kader van de dienstplicht Tsjernobyl opgeruimd en daardoor ben ik altijd enig kind gebleven. Omdat mijn moeder het daarna niet meer aandurfde om meer kinderen te krijgen.”

Bezoek je je vaderland vaak?
“In twintig jaar ben ik maar twee keer teruggeweest naar Oekraïne. Een keertje naar mijn geboortestad en een keer naar Kiev voor het songfestival in 2005. Wij vertrokken uit de Sovjet-Unie toen Oekraïne net afgescheiden was en het een zelfstandig land werd. Mijn ouders en ik woonden in een land dat volledig Russisch was en toen we terug­kwamen, was alles anders. De mensen spraken weer hun eigen taal, Oekraïens, en er had duidelijk een proces van natievorming plaatsgevonden. Het was een heel ander land dan het land dat wij hadden achtergelaten.”

Wat herkende je nog wel?
“Ik herkende de geuren die me deden denken aan mijn jeugd, van gebakken brood met maanzaad. Als kind vond ik dat echt een gebakje. Ons huis stond in de buurt van de broodfabriek en als de wind in onze richting waaide, wist ik precies wanneer er weer brood gebakken was. Ik zal altijd verbonden zijn met Oekraïne.­ Het maakt deel uit van mijn DNA, maar ik voel me er niet meer thuis. Ik heb een heel andere ontwikkeling doorgemaakt, dat is heel duidelijk als ik daar ben. Ik vind het wel heel leuk om af en toe projecten in Rusland te doen. Ik heb in Moskou in een serie gespeeld en wie weet, ga ik er nog weleens een film maken; ik heb er net auditie gedaan. Het is een groeimarkt en het lijkt me heel interessant om te werken in een land dat nog vele stappen gaat maken.”

Bloedverwanten 2
In de AVRO-serie Bloedverwanten staan Anton en Esther centraal, die twintig jaar gescheiden zijn. Samen kregen ze drie kinderen: Iris, Thomas en Martijn. Anton is directeur van het bedrijf van Esthers vader Winter Flowers en hertrouwd met de jongere Fien, met wie hij dochter Antje kreeg. In het tweede seizoen wordt Winter Flowers in gevaar gebracht door een vijand uit onverwachte hoek.Tegelijkertijd proberen Anton, Iris en Thomas een nieuwe liefde een plek te geven in hun leven, terwijl Esther zich realiseert dat Anton de enige liefde in haar leven zal zijn. Eva, Esthers halfzus, probeert haar plaats binnen de familie te vinden. En Fien, die op mysterieuze wijze verdween, maakt haar rentree. Donderdag, 20.30 uur, Ned. 1

Lees het gehele interview in Libelle 14

Tessel Tindert: “Hij noemde mijn dochter Julie een lekker wijf”

Als ik thuis kom na mijn bezoek aan Taco blijkt mijn opnameapparaatje niet gewerkt te hebben. Maar ik vind het niet erg, ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken om deze avond nog eens te beluisteren.

Ik schenk een groot glas wijn in, schud wat nootjes in een bakje en laat het bad vollopen. In het warme water laat ik Taco letterlijk van me afglijden. Ik overdenk de avond, de vier maanden dat ik met hem heb gedate, zijn leugens, zijn bedrog, mijn gevoel over hem. Zou ik nu niet in bad zitten, dan zou ik God op mijn blote knoeien bedanken dat hij me niet verliefd op deze man

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien