Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Lekker lezen: de erotische thriller van Marian Mudder

Schrijfster Marian Mudder schreef exclusief voor Libelle een erotische thriller: ‘De callgirl’. Ook verschijnt deze week haar eerste thriller ‘Opium’, over een moord, een moordenaar en een vrouw die het gevaar niet kan weerstaan… Marian: “Ik schreef ineens dat er iemand werd vermoord en moest vervolgens uitzoeken wie de moordenaar was.”

Opium is je eerste thriller. Vond je het tijd voor een spannend boek?
“Dat is tijdens het schrijven vanzelf ontstaan. Ik schreef ineens dat er iemand werd vermoord en vervolgens moest ik uitzoeken wie de moordenaar was. Zo werd het uiteindelijk een thriller. En ik wilde graag een sterke vrouw in de hoofdrol. In veel verhalen, ook in mijn eerste drie boeken, zijn vrouwen onzeker. Daar was ik wel klaar mee. Ik had behoefte aan een sterker rolmodel.”

Advertentie

Wat maakt Laura, de hoofdpersoon, zo sterk?
“Ze is een fotografe die een verhouding begint met een man van wie ze vermoedt dat hij een moord heeft gepleegd. Om de waarheid te achterhalen, begint ze een relatie met hem. Ze raakt in wankel evenwicht, omdat ze hem niet vertrouwt, maar zich ook tot hem aangetrokken voelt. Ze maakt keuzes vanuit haar kracht en laat zich niet weerhouden door angst.”

Je werd bekend als actrice, in o.a. Baantjer en Vrouwenvleugel. Waarom ben je gaan schrijven?
“Ik schrijf al mijn hele leven, voor mezelf, maar had nooit het idee om schrijfster te worden. Toen ik jaren geleden met een burn-out kampte, merkte ik dat de vorm van het schrijven veranderde. Ik schreef niet alleen wat er gebeurd was, maar ook scènes en dialogen. Als ik bijvoorbeeld overstuur was geweest door een gesprek dat ik die dag had gehad, beschreef ik niet alleen dat, maar ook wat ik graag had wíllen zeggen. Toen ik die teksten een jaar later terug las, dacht ik: daar moet ik wat mee! Zo is mijn eerste boek destijds ontstaan.”

Voor Libelle schreef je een erotische thriller. Hou je van erotiek?
“Erotiek is een belangrijk onderdeel van het leven, ook van dat van mij. En ik hou van erotiek in boeken, als lezer en als schrijver. Ik schrijf graag over mensen en hun drijfveren. En seks is een belangrijke drijfveer van ons menselijk handelen.”

Opium_MarianMudder
Het boek ‘Opium’ van Marian Mudder is nu verkrijgbaar

Lees hieronder de erotische thriller die Marian Mudder speciaal voor Libelle schreef:

De callgirl

Het is donker, de lucht is zwaar van de onweersbui die zojuist over de stad is uitgestort. De korte maar hevige bui heeft de straten schoongespoeld waardoor het aangenaam is afgekoeld. Ze zet de kraag van haar trenchcoat op en trekt de ceintuur wat strakker aan. Haar zwarte lakleren pumps laten kringen na in de plassen op straat. Ze nadert een majestueus hotel. Onder de luifel staat een man in een rood uniform met koperen knopen. Hij groet haar door zijn hand naar zijn voorhoofd te brengen en kort en beleefd te salueren. Ze duwt de zware voordeur open en loopt meteen door naar de lift. Zonder de receptionist aan te kijken drukt ze op de knop waardoor de deuren opengaan en snel stapt ze naar binnen. Er hangt een zweem parfum. Parfum d’Hermès, ruikt ze. Ze glimlacht en snuffelt even om te detecteren of er nog een andere parfumtoon in de lift hangt. Naast de enigszins muffe lucht die het oude gebouw eigen is gecombineerd met de boenwas waarmee de houten lambrisering wordt onderhouden ruikt ze niets. Als ze op de knop drukt, komt de lift met een schok in beweging. Ze let op het kloppen van haar hart. Het klopt sneller dan normaal, maar niet verontrustend. Het heeft precies de versnelling die haar alert en geconcentreerd maakt. De lift stopt. Ze opent haar tas en haalt er een poederdoos uit. In het ronde spiegeltje inspecteert ze haar gezicht: ze matteert haar neus, werkt haar felrode lippenstift bij en schikt de plukjes van haar pony die over haar zwaar opgemaakte ogen vallen. Dan klapt ze het doosje dicht en stapt de gang in. Kamer 543. Ze ademt diep in, legt haar vinger op het kijkgaatje en belt aan.

Een knappe veertiger doet open. Een kort moment kijken ze elkaar aan. Ze voelt haar hart sneller gaan kloppen en gaat met haar aandacht naar haar ademhaling om rustig te worden. Met een genereus gebaar houdt hij zwijgend de deur voor haar open en ze stapt naar binnen. Het is donker in de kamer. Er brandt alleen kaarslicht. Hij heeft haar aanwijzingen opgevolgd. De man loopt naar het dressoir en draait het ijzerdraad van de fles champagne los. Ze zet haar tas op bed en trekt vinger voor vinger haar leren handschoenen uit. Haar lange nagels zijn rood gelakt. Met trage tred loopt ze door de kamer, leunt tegen de muur tegenover het bed en kijkt naar de man terwijl hij de fles open maakt. Tergend langzaam knoopt ze haar trenchcoat open en laat de jas van haar schouders glijden. Ze draagt een strakke zwarte jurk met een nieuwsgierig makend decolleté. Met de fles in zijn hand kijkt hij naar haar. Als hij een hond was, zou hij kwijlen, denkt ze. Hij maakt zijn lippen nat. Ze moet denken aan een schelpdier dat ze ooit op de markt zag liggen. Het beest liet een feloranje tongvormige uitstulping uit zijn schelp glijden. Hij duwt de kurk van de fles en schenkt twee glazen in. Ze klinken, de man glimlacht en zoekt contact met zijn ogen. Ze draait zich van hem af en loopt door de kamer. Ze voelt dat hij naar haar kijkt. De man gaat op bed liggen, zijn arm achter zijn hoofd, het glas in zijn hand.

Terwijl ze tegen de badkamerdeur leunt laat ze haar handen langs haar lichaam glijden en trekt de jurk een stukje omhoog, waardoor haar blanke huid tevoorschijn komt met jarretels die als zwarte verticale strepen op haar dijen liggen. Ze weet dat hij zichzelf wil aanraken, zichzelf wil verlossen van het knellende, knagende verlangen. Maar de afspraak is dat hij niets doet. Ze knipt haar tas open, inspecteert de inhoud en haalt er een set handboeien uit. Ze houdt ze omhoog en kijkt hem vragend aan. Hij knikt: “Ja, alles volgens afspraak.” Er glinstert wat zweet op zijn bovenlip. Ze klikt de handboeien om zijn polsen en maakt ze vast aan de spijlen van het bed. Met gespreide armen en ligt hij roerloos naar haar te kijken. Ze hoort alleen zijn ademhaling, zwaar en onregelmatig. Ze loopt naar het voeteneind van het bed en gaat met haar rug naar hem toe staan. Ze kromt haar rug en wiegt met haar heupen. De man kreunt zachtjes. Ze draait zich om, zet haar handen op het bed en kruipt als een kat hem toe. Op handen en knieën staat ze over hem heen en laat haar gezicht boven het zijne hangen. Ze ruikt de alcohol in zijn adem. Het ravenzwarte haar hangt voor haar gezicht. Langzaam gaat ze er met haar hand doorheen en trekt eraan. De pruik glijdt soepel van haar hoofd en haar lange blonde haar glijdt eronder vandaan. De ogen van de man worden groot, hij begint aan de boeien te trekken, het bed kraakt. Ze kijkt hem glimlachend aan, graait dan weer in haar tas en haalt een zwartglanzend langwerpig voorwerp tevoorschijn. Ze houdt het voor zijn gezicht, drukt op een knopje en vlak voor zijn ogen schiet een stilettomes tevoorschijn. Hij kermt en begint met zijn hoofd te draaien, als een hond die een prooi te pakken heeft. Ze ziet hoe zijn kaakspieren aanspannen.

“Spannend?”, vraagt ze. “Is het spannend? Het was je toch nooit spannend genoeg? Vind je het nu spannend? Of zal ik het nog spannender maken?” Ze laat het mes langs zijn hals glijden. ” Hoe spannend wil je het hebben? Zeg het maar.” De man ligt doodstil op bed en volgt met grote, verschrikte ogen het mes dat ze langzaam over zijn borst beweegt.

“Ik heb je e-mail gecheckt”, zegt ze. “Ik kon niet anders. Ik weet dat het een echtgenote niet past, maar nood breekt soms wet. En er was nood. Je bleef maar ontkennen dat er iets speelde. Niet netjes, Rob. Had het me gewoon verteld, misschien had ik het wel begrepen. Dan had ik er zelf ook een minnaar op kunnen nahouden of we hadden een oplossing bedacht voor de kinderen. Maar Thérèse? Míjn Thérèse? Dat is hoogverraad. En op hoogverraad staat de doodstraf, dat is nou eenmaal zo.”

“Maar welk deel van jou zou de doodstraf moeten krijgen? Dit gedeelte?” Ze laat de punt van het mes over zijn buik naar beneden krassen, houdt het mes tussen twee vingers en laat het boven zijn geslacht hangen. Rob begint te spartelen en te schreeuwen. Ze verplaatst het mes naar zijn voorhoofd. “Of is het dit gedeelte? Het gedeelte waarmee je liegt.” Ze zet de punt van het mes tussen zijn ogen. Rob maakt onverstaanbare geluiden. Er druipt wat speeksel uit zijn mondhoek. Ze buigt zich dichter naar hem toe. “Wat zeg je? O, je hart. Ja, natuurlijk, wat stom van me.”

Ze houdt het mes boven zijn hart. Ze sist in zijn oor: “Zeggen dat je van me houdt, dat ik je ware liefde ben, alleen maar om me stom te houden, stom genoeg om voor je te blijven zorgen, om voor de kinderen te blijven zorgen. Terwijl je me nooit meer aanraakte.”

Ze gaat rechtop zitten met haar borst vooruit. “Hoe vind je mijn borsten? Zien er goed uit, hè? Ik heb nieuwe gekocht. Met jouw creditcard. Je moet beter op je spullen letten, hoor. En je had mij de boekhouding niet moeten laten doen. Dat was heel onverstandig. Het was wel aandoenlijk om te zien hoe je me vertrouwde, terwijl je naar een andere vrouw rook.” Ze buigt zich over hem heen, kijkt hem in de ogen en sist: “En dacht je nou werkelijk dat ik het niet in de gaten had? Dat ik het maar gewoon liet gebeuren? Als je beter had opgelet, had je kunnen zien dat ik fanatiek aan het sporten was.” Ze staat op en draait in het rond.

“Dit lichaam komt jou niet bekend voor, hè? Mooi, vind je niet? Weet je dat ik je nog nooit zo naar me heb zien kijken als vanavond. Ik weet eigenlijk niet of dat treurig is of fijn. Ik moet even denken.”

Bedachtzaam klopt ze met de vlakke kant van het mes tegen haar wang. “Nee, het is treurig. En toen zag ik dat mailtje naar het escortbureau. Weet je wat ik toen heb gedaan met mijn nieuwe borsten en mijn stevige kont? Ik heb me ingeschreven. Ik heb me ingeschreven zodat jij me kon bestellen. Wat een vrouw tegenwoordig al niet moet doen om een beetje aandacht te krijgen van haar man.” Ze kijkt op haar horloge. “Ik moet gaan, ik heb nog een afspraak. Alleen dit nog.” Ze houdt het mes stevig in haar hand en houdt het boven zijn hart. Rob schreeuwt, schudt met zijn hoofd en trapt met zijn benen. “Of toch maar hier?” Ze houdt het mes tussen zijn ogen. Rob doet zijn ogen dicht en houdt bevend zijn adem in. Dan zwaait ze het mes naar achteren en laat het met kracht vlak naast zijn gezicht in het kussen terechtkomen. Ze lacht en zegt: “Je dacht toch niet dat ik mijn leven zou verzieken door jou te vermoorden? Ik heb iets veel beters in gedachten.”

Ze pakt een iPhone uit haar tas. “Want, zoals ik van Ivana Trump heb geleerd: don’t get mad, get everything.” Vanuit verschillende standpunten maakt ze foto’s van hem. “Ik ben toch zo benieuwd hoe de raad van bestuur zal reageren, als deze foto’s naar buiten komen. Ik zie de koppen in de Telegraaf al voor me. En Thérèse natuurlijk. Die zal er wel van opkijken dat je het ook nog met callgirls doet. Je bent een druk baasje, hoor. Het zal alle stress van die onderneming van je zijn. Daar heb je natuurlijk een hoop happy endings voor nodig, anders houd je het niet vol. Dat begrijp ik best.” Ze trekt haar jas aan. Bij de deur kijkt ze nog een keer om. “Dag schat, je komt er wel uit, hè?”

Interview: Helene van Santen. Tekst erotische thriller: Marian Mudder. Beeld: Dario Gargiulo

Femke: “Ik neem me subiet voor om vanaf morgen de boel de boel te laten”

huishouden

Femke (40) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Amsterdam. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt. Deze week is ze geïrriteerd over haar rol in het huishouden.

“Zullen we elkaar vertellen waar we goed in zijn?” We oefenen het al een tijdje, maar Nathan blijft het moeilijk vinden om zijn sterke punten op te sommen. Nu begint hij er zelf mee. “Ik ben goed in verhalen vertellen. Ik ben goed in lego bouwen. Ik ken alle automerken.” Hij gaat verbazingwekkend snel, deze avond. “Nu jij”, zegt hij plotseling. Mijn gedachten

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien