null Beeld

Marleen over het corona-jaar van haar 18-jarige dochter: “Ik vind het zo ontzettend sneu”

“Hoi, ik ben Lutein, ik ben 18 jaar, ik ga studeren in Wageningen en ik ben slachtoffer van corona.” Honderden eerstejaars-studenten in koor: “Hoi Lutein, dat zijn wij allemaal ook – welkom. We gaan niet samen de stad ontdekken, elkaar niet ontmoeten in de kroeg en al helemaal niet ervaringen uitwisselen van dit eerste jaar op eigen benen. Nee nee. In dit corona-jaar gaan we elkaar online leren kennen….”

Serieus? What the piep is dit? Ik vind een uurtje Teams-overleg al best pittig, en dat is nota-bene met mensen met wie ik al jaren samenwerk.

In de krant staat zwart op wit wat Rutte gisteren heeft gezegd: landelijk stijgt het aantal besmettingen, wereldwijd idem en er is nog geen zicht op een vaccin of een oplossing. En ook al wordt het gros van de jongeren niet serieus ziek, ze kunnen wél andere mensen besmetten. Oudere mensen, kwetsbare mensen. Dus er ging een dikke streep door de ontgroeningen en introductieweken voor de naar schatting 50.000 eerstejaars studenten. Net als de nieuw te beginnen studies, moet ook de introductieweek online plaatsvinden en van ontgroeningen is al helemaal geen sprake. Hóe dan? Hoe moet je dit als nieuwbakken student bolwerken? Toen ik in het jaar kruik begon met studeren en de wereld nog de oude was, voelde ik me regelmatig alleen en verloren. Ondanks de nieuwe mensen die ik tijdens de introductietijd leerde kennen, de medestudenten die ik ontmoette tijdens colleges en de regelmatige vlucht terug naar huis: lekker veilig op stap in mijn eigen dorp met mijn oude vrienden van de middelbare school. Hoe moet het dan wel niet zijn voor mijn dochter en al die andere jongens en meisjes die stonden te trappelen om hun nieuwe leven te omarmen? Nee joh, dan volg je die studie toch gewoon lekker online. En je vrienden maak je ook online. Komt helemaal goed.

Ingrijpend voor een hele generatie

Ik snap het allemaal wel, en ik ben echt geen corona-ontkenner maar ik vind het allemaal zo ontzettend sneu. Zo jammer. En zo ingrijpend voor een hele generatie achttienjarigen die dit afgelopen jaar meer hebben moeten inleveren dan de meeste volwassenen zich realiseren. Daar ga ik met mijn verhalen-uit-de-oude-doos over hoe je studententijd de mooiste tijd van je leven is.

Haar eindexamenjaar begon prima. Hard leren, een groot feest als ze 18 zou worden en hopelijk haar rijbewijs halen. Vlak voor haar 18e verjaardag reed ze af. Precies op tijd zo bleek al snel want amper een maand later werden door corona alle rijlessen en examens tot nader order opgeschort. Maar goed, dat papiertje was binnen. Haar 18e verjaardagsfeestje vierde ze op 6 maart. Uitgebreid, dolgelukkig, met een grote groep vrienden en vriendinnen. Gewoon thuis en daarna de stad in. Want ja, eindelijk mocht ze overal officieel naar binnen – geen portier die mijn dochter nog kon tegenhouden. Op 12 maart begon de lockdown, op 15 maart hoefde ze niet meer naar school… Beetje bij beetje druppelde het nieuws binnen en realiseerden Lutein en haar vriendinnen zich wat corona voor hen zou gaan betekenen. De hockeycompetitie stopte, opeens was haar laatste jaar bij de club waar ze al sinds kind rondstruinde, voorgoed voorbij. Uit als een nachtkaars. De schriftelijke examenweek werd afgelast en vooralsnog verplaatst. Het kwam haar qua leren goed uit, maar toch. Chillen met vriendinnen werd even on hold gezet, de sportschool ging dicht, de cafés en clubs gingen op slot.

Zonder écht eindexamen

Eind maart werden alle maatregelen verlengd en drong het tot haar en ons door dat dit een jaar zou worden zonder écht eindexamen… Geen gezonde spanning van tevoren, knallen met zijn allen in een grote gymzaal, zenuwachtig antwoorden vergelijken en het wachten op dat ene telefoontje: “Gefeliciteerd Lutein, je bent geslaagd!” Niet op stap in de stad, nieuwe mensen leren kennen, misschien die ene jongen tegenkomen die toch wel héél erg leuk blijkt te zijn, iets te veel drinken en daardoor je grenzen leren kennen. Geen geld verdienen met een zomer-baantje voor je studie of tussenjaar. Geen eindexamenfeesten, geen festivals, geen grootse diploma-uitreiking met al je dierbaren en al helemaal geen eindexamenreis. Die was maanden geleden al geregeld, het appartement al gehuurd. De tickets waren gekocht, de kamerindeling gemaakt, de voorpret begonnen…

Het is allemaal niet gebeurd. Haar laatste jaar thuis, haar laatste jaar op school: het is een jaar van incasseren geworden, van keer op keer accepteren dat plannen in het water vielen en dat allerlei doodnormale, leuke, fijne en vertrouwde zaken niet meer doorgingen. Het leven van een hele generatie die zelf amper last heeft van het virus staat on hold. Ze snapt het wel, ze weet wel waarom het zo gaat, maar het is een bittere pil. Het is een ervaring, en ze zal er wel van leren, maar het was niet echt de ervaring waar ze behoefte aan had.

Mooi kut

Ze zit op Mallorca nu. Een onverwacht vaderdochtertripje en ik gun het haar van harte. Maar wat ik haar het meeste gun, is een echt studentenleven, met alle mooie en minder mooie dingen van dien. Een once in a lifetime periode waarin je de lessen leert die belangrijk zijn voor de rest van je leven. Het zit er niet in. Haar veerkracht en die van ons zal op de proef gesteld worden. Het komt vast wel goed. Maar om het maar even studentikoos te zeggen: het is natuurlijk wel mooi kut. Excusez le mot.

Tekst: Marleen Koolmees.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden