Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Moeder van Marianne Vaatstra in Libelle

Marianne Vaatstra
Marianne (16) verlaat in de nacht van 30 april op 1 mei 1999 een discotheek in Kollum, dichtbij haar woonplaats Zwaagwesteinde. Ze is nooit meer thuisgekomen. De volgende dag wordt ze gevonden in een weiland. Gewurgd, verkracht, gekneveld. De politie heeft de dader nooit gevonden. De moord heeft in de Friese plattelandsdorpen voor veel onrust gezorgd. Mede doordat de verdenking vanaf het begin op het nabijgelegen asielzoekerscentrum heeft gerust.

In de huiskamer van Maaike en Bauke Vaatstra hangt een mooi portret van hun jongste dochter. In de hal staat haar beautycase nog. Maaike vist er wat spulletjes uit. Waaronder een plastic zakje van de recherche met haarspullen die gevonden werden bij Mariannes lichaam. “Dit waren haar clipjes, ze droeg er altijd minstens vijf, of zes. Dit zijn er maar twee, waar is de rest?” Ze zit vol verdriet. “Het is zo onrechtvaardig. Zo´n jong, lief, aardig meisje, zo vol levenslust, op zo´n verschrikkelijke manier vermoord. Dat mag toch niet? Marianne verdient dat de dader ooit wordt gestraft.” Bauke en Maaike steken er veel tijd en werk in om achter de waarheid te komen over de moord op hun dochter. Ze volgen hun intuïtie en kijken kritisch naar het werk van justitie en politie. Daarnaast hebben ze veel hulp van misdaadverslaggever Peter R. de Vries die zich, net als in de zaak van Nicky Verstappen, heeft vastgebeten in het onduidelijke verhaal rondom het misdrijf. In haar gevecht is ze niet bang om aan gevoelens van anderen voorbij te gaan en soms vergeet ze zelfs haar eigen gevoel. “Het verdriet komt in vlagen. Maar dan is het ook vreselijk hevig. Dan voel ik zo’n intense pijn en gemis, dan weet ik me geen raad meer.”

Marianne VaatstraWat is er gebeurd, die bewuste Koninginnedag?
“Marianne ging uit in Kollum, dat deed ze wel vaker. Ze zorgde altijd dat ze veilig met de taxi thuiskwam en ze was nooit overdreven laat thuis. Toen ze ‘s nachts maar niet thuiskwam, wist ik dat het mis was. We zijn een zoektocht begonnen en hebben haar die ochtend gevonden. Het is niet te beschrijven wat er dan door je heengaat. Verslagenheid, verdriet en woede. Een niet te bevatten woede, dat iemand het recht heeft genomen om jouw, jóuw kind iets aan te doen. Meteen flitste een verhaal door mijn hoofd wat Marianne me enkele weken daarvoor had verteld. Ze had toen op een uitgaansavond in een discotheek ruzie gekregen met twee asielzoekers. Ze wilden met haar dansen, maar Marianne weigerde. Een van de twee jongens heeft haar toen bedreigd en hij werd daarna door de uitsmijter buiten de deur gezet. Marianne kon er wel om lachen, zag er het gevaar niet van in. Ik heb het gevoel dat deze jongens meer met de moord op Marianne te maken hebben. Marianne is op een steenworp afstand van het asielzoekerscentrum gevonden. We hebben het vermoeden dat de daders daarvandaan komen. Maar in mijn beleving heeft justitie het daar vanaf het begin af aan juist niet willen zoeken. Later hebben ze ook toegegeven dat ze fout zaten. En daar moet ik het maar mee doen. Een ander aanknopingspunt naar de dader is er tot op heden niet. Het is frustrerend en het maakt me voortdurend kwaad. En we zijn niet van plan ons erbij neer te leggen!”

Advertentie

In kranten en tijdschriften, op televisie, overal werd aandacht besteed aan de moord op Marianne. Het is een van moorden waarover het meest werd en wordt gepraat en geschreven. Hoe is het om als moeder je dochter telkens weer tegen te komen in de media en steeds weer geconfronteerd te worden met het verlies. En met wat ánderen daarvan vinden.
“Het is heel dubbel. Natuurlijk ben je blij met alle aandacht, want je wilt dat er dingen worden opgelost. Je wilt dat ze de dader pakken. En iedere vorm van aandacht biedt weer hoop op een aanwijzing of een gouden tip. Ook al wordt die hoop door de jaren heen wel minder. En je wilt dat het verhaal van je dochter niet wordt vergeten. Maar meestal is het erg moeilijk om anderen over de moord en over Marianne te horen praten. Het is vreemd als anderen een mening over je dochter hebben. Iedereen ziet de gebeurtenis door andere ogen. En in elk geval niet door de ogen van de ouders, van een moeder. Soms is het gevoelloos en soms wordt er zelfs een verkeerd beeld van je kind geschetst. Zo geloof ik niets van het verhaal dat ze er bewust voor heeft gekozen alleen naar huis te gaan. Dat zou ze nooit doen want ze was bang in het donker en de weg naar huis was ook nog eens erg afgelegen. Ik denk dat ze is gedwongen. Maar het verhaal dat ze vrijwillig in haar uppie is weggefietst, wordt ondertussen overal verteld. En dat steekt me. Ook heb ik regelmatig aanvaringen gehad met kranten en tijdschriften over mijn standpunt dat het asielzoekerscentrum iets met de moord op mijn dochter te maken heeft. Vraag het me dan niet, denk ik dan. Als iedereen toch zo goed weet hoe het zit, dan kunnen ze net zo goed stoppen om mij naar mijn visie te vragen. Ik heb er wel eens over gedacht míjn verhaal op te laten schrijven. Ik heb de afgelopen jaren allerlei stukken en aantekeningen verzameld. De titel heb ik al: De moord die niet opgelost mócht worden’.”

Hoe gaan jullie als familie met het gemis om?
“De eerste paar jaar stond alles in het teken van Marianne. Als mijn kinderen (Maaike heeft nog twee zoons en drie dochters, red.) en kleinkinderen bij elkaar kwamen, dan ging het over Marianne. Of over nieuwe feiten in het onderzoek. Er was altijd wel iets, we raakten er niet over uitgepraat. Tegenwoordig probeer ik het in gezelschap meer los te laten. De moord op Marianne heeft een diepe wond achtergelaten bij haar broers en zussen, neefjes en nichtjes. Ook díe gezinnen zijn stukgemaakt. Mijn kinderen leven voortdurend in angst. Zijn bang dat ook hún kind iets overkomt. Ik zie die bange ogen, ik voel hun pijn. Een van mijn kleinkinderen deed een paar jaar geleden met kerst een wens: of haar familie het komende jaar wat minder verdrietig mocht zijn. Zoiets raakt je verschrikkelijk. Die kleintjes kunnen er ook niets aan doen. Je moet ervoor waken dat je niet hun verdriet vergeet. We moeten ook aandacht voor hun leven hebben, dat uit meer bestaat dan wat er met Marianne is gebeurd.
Mijn kinderen leven in een voortdurende strijd om het hoofd boven water te houden en hun kinderen op te voeden. Om dat goed te volbrengen móeten ze juist proberen een normaal leven te krijgen. Als ze zich steeds laten leiden door het verleden, dan lukt dat niet. Vandaar dat ik er de laatste jaren bewust niet meer zo veel over praat. Ik probeer mijn kinderen te beschermen. Door het er wat minder over te hebben, hoop ik dat ze wat rust in hun hoofd en in hun gezin krijgen.”

Ben je nog wel eens teruggegaan naar de plek?
“Nee, dat is te emotioneel. Ik wil daar liever niet zijn. Maar ik wil wel nog een keer de route fietsen die Marianne volgens justitie zou hebben afgelegd. Waarschijnlijk ga ik dat deze zomer doen. Alleen. Ik wil weten hoe het erbij ligt. En ja, dan kom ik ook op de plek waar ze is gevonden. Dat wordt een laatste overwinning. Ik heb zoveel moeten overwinnen. De eerste keer na de begrafenis dat ik weer buiten kwam. De eerste keer dat ik weer boodschappen deed, in een auto reed. Stuk voor stuk momenten waar ik veel moed voor nodig heb gehad. Maar ik heb steeds doorgezet en nieuwe stappen genomen. Tot nu toe is me dat gelukt, dus deze laatste grote stap zal me ook lukken.”

Waar put je steun en kracht uit om door te gaan?

“Heel simpel. Ik moet en zal de waarheid boven water krijgen. Koste wat het kost. En ik vertrouw op mijn intuïtie. Ik voel heel sterk of mensen het wel of niet goed met je voor hebben. Ik weet het meteen als er iets niet in de haak is. Ik voel dat het onderzoek niet klopt, dat er politieke spelletjes zijn gespeeld en dat er nooit serieus naar de dader is gezocht. De gedachte dat mijn vermoedens juist zijn, geeft mij de moed om door te gaan. Troost krijg ik van al die bekende en onbekende mensen die meeleven en brieven en kaarten sturen. Het is echt geweldig dat we na al die jaren nog zóveel worden geschreven door allerlei mensen die ons een hart onder de riem steken. Het is mooi dat er uit zoiets verschrikkelijks toch nog iets moois voortkomt. Niet alles is slecht.”

Kun je ooit nog genieten?
“Nee. Ik zeg wel eens: ‘het woordje genieten komt niet meer in mijn woordenboek voor’. Sinds Marianne is gevonden, ben ik nooit meer gelukkig geweest. Het leven van mijn man en mij was vanaf dat moment over en uit. Ik draag Marianne en de moord van ‘s ochtends tot ‘s avonds bij me. En de volgende ochtend is het er weer. ‘s Nachts lig ik er wakker van. Ik voel altijd en overal dat inténse verlangen naar mijn kind. Dat diepe gevoel dat ik haar vast wil houden. Haar over de haren wil strijken en zeggen dat alles goed komt. Het is onverdraaglijk dat dit nooit meer kan. Als ik me dat realiseer, moet ik ook weer denken aan het vreselijke dat er met haar is gebeurd. Op die momenten verlies ik mezelf. Het maakt me ontzettend moe, kapot. En tegelijkertijd geeft het me kracht om door te gaan. Hoe verdrietiger ik ben, hoe kwader en strijdvaardiger ik word, hoe ik harder ik wil vechten voor de waarheid.”

Wat doe je als de dader wordt gepakt?
“Ik wil hem vragen wáárom Marianne. En ik wil dat hij de allerhoogste straf krijgt die er is. Hij heeft Marianne van ons afgepakt en mijn hele familie verwoest. Hij heeft mijn dochter haar mooie jonge leven afgenomen. Ze heeft zo veel niet mogen meemaken. Dat vind ik nog het ergste. Geen enkele straf is erg genoeg voor iemand die zoiets doet. Ik heb al tegen de politie gezegd: als jullie hem vinden, breng hem dan maar naar mij. Dan loopt het niet goed met hem af.”

Interview: Laura van Zutphen

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Waarom je naast een leesbril óók een computerbril moet aanschaffen

Ouder worden gaat gepaard met de nodige kwaaltjes. Zo kun je na een tijdje steeds minder goed zien. Een leesbril biedt dan de uitkomst. Maar wat als je veel achter de computer zit? Heb je dan een leesbril of een computerbril nodig?

Als je eenmaal de veertig hebt gepasseerd, is het heel normaal dat je ogen ook achteruit gaan. Een leesbril is dan een hele verademing, want de kleine lettertjes zijn ineens een stuk beter zichtbaar. Maar veel mensen gebruiken zo’n leesbril ook als ze achter de computer zitten. Maar is dit wel goed voor je ogen? Wanneer moet je een computerbril en wanneer een leesbril?

Advertentie

Wat is het verschil?

“Een leesbril is gemaakt voor een afstand van ongeveer veertig centimeter. Dit is je natuurlijke houding om iets te lezen”, legt optometrist Desirée Pistorius uit. Een beeldscherm staat vaak verder van je vandaan. Om duidelijk te kunnen zien op verschillende afstanden nemen ze vaak onbewust oncomfortabele houdingen aan, zoals naar voren leunend, of met het hoofd opgeheven. Hierdoor kun je last krijgen van zowel rug- en nekklachten als droge, tranende ogen.

Een computerbril is speciaal gemaakt voor de afstand tussen je ogen en het beeldscherm. Het glas is zo geslepen dat je altijd een scherp zicht hebt op je scherm.

Speciale glazen

Pistorius raadt in ieder geval aan om een leesbril alleen te gebruiken tijdens het lezen van een boek of krant. Zit je veel achter een computer? Schaf dan ook een computerbril aan. Onze ogen zijn niet gemaakt om naar beeldschermen te kijken. Speciale brillenglazen helpen je beter te concentreren en te werken zonder de ogen te vermoeien. “Een bril voor de juiste activiteit met de daarvoor bedoelde sterkte geeft een betere natuurlijke houding. Dit kijkt ook stuk rustiger.”

Zo kunnen glazen waarin een specifiek blauwfilter is verwerkt rust en bescherming bieden. Maar je hebt ook kantoor- of computerbrillen met een klein sterkteverloop. Deze brillen zijn gemaakt om precies de juiste ondersteuning te hebben op verschillende kijkafstanden.

Leessterkte

Kortom: een leesbril is alleen voor het lezen van een boek of krant en een computerbril zet je op als je naar beeldscherm kijkt. Al zou je ‘m ook kunnen gebruiken voor het lezen van de krant. “In een computerbril zit een klein verloop van sterkte. Onderin het glas zit de leessterkte en middenin het glas de sterkte voor de computer”, legt Pistorius uit. “Maar wij geven mensen die een multifocale bril hebben ook altijd het advies om er nog een speciale computerbril bij te nemen.” Want net zoals je dat je niet met één paar schoenen een wedstrijd kunt voetballen, boodschappen kunt doen en naar een gala kunt gaan, heb je ook voor iedere activiteit een andere bril nodig.

Dit is de perfecte make-up voor vrouwen met een (lees)bril:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Zeiss, Mijnleesbril.nl. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Waarom je naast een leesbril óók een computerbril moet aanschaffen

Ouder worden gaat gepaard met de nodige kwaaltjes. Zo kun je na een tijdje steeds minder goed zien. Een leesbril biedt dan de uitkomst. Maar wat als je veel achter de computer zit? Heb je dan een leesbril of een computerbril nodig?

Als je eenmaal de veertig hebt gepasseerd, is het heel normaal dat je ogen ook achteruit gaan. Een leesbril is dan een hele verademing, want de kleine lettertjes zijn ineens een stuk beter zichtbaar. Maar veel mensen gebruiken zo’n leesbril ook als ze achter de computer zitten. Maar is dit wel goed voor je ogen? Wanneer moet je een computerbril en wanneer een leesbril?

Advertentie

Wat is het verschil?

“Een leesbril is gemaakt voor een afstand van ongeveer veertig centimeter. Dit is je natuurlijke houding om iets te lezen”, legt optometrist Desirée Pistorius uit. Een beeldscherm staat vaak verder van je vandaan. Om duidelijk te kunnen zien op verschillende afstanden nemen ze vaak onbewust oncomfortabele houdingen aan, zoals naar voren leunend, of met het hoofd opgeheven. Hierdoor kun je last krijgen van zowel rug- en nekklachten als droge, tranende ogen.

Een computerbril is speciaal gemaakt voor de afstand tussen je ogen en het beeldscherm. Het glas is zo geslepen dat je altijd een scherp zicht hebt op je scherm.

Speciale glazen

Pistorius raadt in ieder geval aan om een leesbril alleen te gebruiken tijdens het lezen van een boek of krant. Zit je veel achter een computer? Schaf dan ook een computerbril aan. Onze ogen zijn niet gemaakt om naar beeldschermen te kijken. Speciale brillenglazen helpen je beter te concentreren en te werken zonder de ogen te vermoeien. “Een bril voor de juiste activiteit met de daarvoor bedoelde sterkte geeft een betere natuurlijke houding. Dit kijkt ook stuk rustiger.”

Zo kunnen glazen waarin een specifiek blauwfilter is verwerkt rust en bescherming bieden. Maar je hebt ook kantoor- of computerbrillen met een klein sterkteverloop. Deze brillen zijn gemaakt om precies de juiste ondersteuning te hebben op verschillende kijkafstanden.

Leessterkte

Kortom: een leesbril is alleen voor het lezen van een boek of krant en een computerbril zet je op als je naar beeldscherm kijkt. Al zou je ‘m ook kunnen gebruiken voor het lezen van de krant. “In een computerbril zit een klein verloop van sterkte. Onderin het glas zit de leessterkte en middenin het glas de sterkte voor de computer”, legt Pistorius uit. “Maar wij geven mensen die een multifocale bril hebben ook altijd het advies om er nog een speciale computerbril bij te nemen.” Want net zoals je dat je niet met één paar schoenen een wedstrijd kunt voetballen, boodschappen kunt doen en naar een gala kunt gaan, heb je ook voor iedere activiteit een andere bril nodig.

Dit is de perfecte make-up voor vrouwen met een (lees)bril:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Zeiss, Mijnleesbril.nl. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kate Middleton brengt met dít sieraad lief eerbetoon aan prins Philip

Kate Middleton bracht op de begrafenis van prins Philip met haar sieradenkeuze een subtiel eerbetoon aan de hertog van Edinburgh.

Prins Philip, de man van koningin Elizabeth, overleed 9 april op 99-jarige leeftijd. Zaterdag werd hij in kleine kring bij Windsor Castle begraven.

Advertentie

Parelketting

Kate Middleton droeg voor deze droevige gelegenheid een parelketting die bekend staat als de Four-Row Japanese Pearl Choker. Deze prachtige ketting met vier rijen parels en een diamanten sluiting is eigendom van Queen Elizabeth II. Het was een geschenk aan de koningin van de Japanse regering. Zelf droeg ze de ketting een keer tijdens een bezoek aan Bangladesh in de jaren ’80. Ook prinses Diana heeft de parelketting een keer gedragen. Dit was tijdens een staatsbezoek aan Nederland in 1982.

70-jarig jubileum

Kate heeft de parelketting zelf ook eerder al eens geleend. Toen droeg ze ‘m naar de viering van het 70-jarig jubileum van koningin Elizabeth en prins Philip in 2017. Gezien het sentimentele verhaal achter de prachtige ketting is het een mooi eerbetoon dat ze hem zaterdag opnieuw heeft gedragen tijdens de afscheidsdienst van de hertog van Edinburgh.

Huwelijksgeschenk

Kate combineerde de parel choker met een donkere Roland Mouret-jurk, een zwart hoedje met korte sluier en een simpel zwart mondkapje. Naast de parelketting droeg de hertogin van Cambridge ook een paar pareloorbellen. En deze hangers hebben ook een ontroerende betekenis: ze werden oorspronkelijk aan de koningin gegeven door de Hakim van Bahrein als huwelijksgeschenk op de bruiloft van haar en prins Philip in 1947.

eerbetoon

eerbetoon

Kate Middleton bij het 70-jarige jubileum van queen Elizabeth en prins Philip in 2017:

Koningin Elizabeth tijdens haar bezoek aan Bangladesh in 1983:

Prinses Diana bron van inspiratie voor Kate Middleton

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Harpers’ Bazaar, Elle. Beeld: Getty Images

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kate Middleton brengt met dít sieraad lief eerbetoon aan prins Philip

Kate Middleton bracht op de begrafenis van prins Philip met haar sieradenkeuze een subtiel eerbetoon aan de hertog van Edinburgh.

Prins Philip, de man van koningin Elizabeth, overleed 9 april op 99-jarige leeftijd. Zaterdag werd hij in kleine kring bij Windsor Castle begraven.

Advertentie

Parelketting

Kate Middleton droeg voor deze droevige gelegenheid een parelketting die bekend staat als de Four-Row Japanese Pearl Choker. Deze prachtige ketting met vier rijen parels en een diamanten sluiting is eigendom van Queen Elizabeth II. Het was een geschenk aan de koningin van de Japanse regering. Zelf droeg ze de ketting een keer tijdens een bezoek aan Bangladesh in de jaren ’80. Ook prinses Diana heeft de parelketting een keer gedragen. Dit was tijdens een staatsbezoek aan Nederland in 1982.

70-jarig jubileum

Kate heeft de parelketting zelf ook eerder al eens geleend. Toen droeg ze ‘m naar de viering van het 70-jarig jubileum van koningin Elizabeth en prins Philip in 2017. Gezien het sentimentele verhaal achter de prachtige ketting is het een mooi eerbetoon dat ze hem zaterdag opnieuw heeft gedragen tijdens de afscheidsdienst van de hertog van Edinburgh.

Huwelijksgeschenk

Kate combineerde de parel choker met een donkere Roland Mouret-jurk, een zwart hoedje met korte sluier en een simpel zwart mondkapje. Naast de parelketting droeg de hertogin van Cambridge ook een paar pareloorbellen. En deze hangers hebben ook een ontroerende betekenis: ze werden oorspronkelijk aan de koningin gegeven door de Hakim van Bahrein als huwelijksgeschenk op de bruiloft van haar en prins Philip in 1947.

eerbetoon

eerbetoon

Kate Middleton bij het 70-jarige jubileum van queen Elizabeth en prins Philip in 2017:

Koningin Elizabeth tijdens haar bezoek aan Bangladesh in 1983:

Prinses Diana bron van inspiratie voor Kate Middleton

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Harpers’ Bazaar, Elle. Beeld: Getty Images

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien